บทที่ 605 ช่วยคน

ในตอนเช้าตรู่ ฉีเฟยอวิ๋นไปดูบุตรอันเป็นที่รักของนางที่เรือนจวินจื่อ เมื่อเห็นแม่ทัพฉีจึงถามว่า：“ท่านพ่อ วันนั้นท่านเข้าไปในวังแล้วหรือ？”

แม่ทัพฉีไม่ลืมตา เหมือนกับว่ายังไม่ตื่น：“เข้าไปแล้ว เดิมทีคิดว่าจะไปคารวะพระพันปี แต่ระหว่างทางคิดได้ว่าต้องกลับมาดูเด็ก ๆ จึงกลับมา”

“อ้อ？” ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกขบขัน นางไม่เชื่อในสิ่งที่แม่ทัพฉีกล่าว ตั้งแต่กลับมาจากในวัง ท่านพ่อของนางก็ดูสบายใจ ได้ยินว่าเห็นอะไรก็มีความสุข

เจ้าห้าเกือบจะเกิดเรื่องขึ้นในวัง ท่านพ่อของนางคงจะไม่พอใจ

เมื่อเห็นว่าบุตรเขยถูกทำร้ายก็เดินไปด้วยท่าทางที่ดุดัน แต่เมื่อกลับมาก็อารมณ์ดี หากไม่ได้ทำอะไร จะมีความสุขเช่นนี้ได้อย่างไร

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นแล้วก็อยากจะหัวเราะ：“ท่านพ่อ ท่านคงจะไม่ได้ไปหาฝ่าบาทเพื่อคิดบัญชีใช่หรือไม่？”

“พ่อจะไปหาฝ่าบาทเพื่อคิดบัญชีได้อย่างไร และไม่มีอะไร” แม่ทัพฉีรู้สึกผิดและไม่กล้ามองฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ทำให้แม่ทัพฉีลำบากใจ และไปอยู่เป็นเพื่อนลูก ๆ นางบอกว่าจะกลับไปดูแล หนานกงเย่และออกไป

เมื่อออกไปจากเรือนจวินจื่อ ฉีเฟยอวิ๋นก็ได้ยินเสียงร้องของงานศพข้างนอก นางนึกถึงเรื่องของฮูหยินเสนาบดีและลุกขึ้นไปดูที่ด้านนอกจวนอ๋องเย่

หลังจากที่ออกไปแล้ว นางก็ได้ยินคนมายืนอยู่ข้างหลังนาง ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าเป็นอาอวี่ จึงอยากต่อว่าอาอวี่สองสามคำ ยิ่งอยู่ยิ่งไม่มีกฎระเบียบ และมายืนอยู่ข้างหลังนาง

แต่เมื่อหันกลับมา ฉีเฟยอวิ๋นก็เห็นเฟิงอู๋ชิงยืนอยู่ข้างหลังนาง ฉีเฟยอวิ๋นจึงรีบกล่าวทักทาย：“เจ้าหอเฟิง”

“……” เฟิงอู๋ชิงเบือนหน้าอย่างดูถูกดูแคลน ราวกับว่าไม่อยากให้คนแปลกหน้าเข้ามาใกล้

ฉีเฟยอวิ๋นสังเกตเห็นได้ว่าเฟิงอู๋ชิงไม่ค่อยพอใจ

นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกจนปัญญา ข้าเป็นผู้ที่ช่วยชีวิตท่านไว้ แต่เห็นท่าทางในตอนนี้ของท่านแล้ว ราวกับว่าข้าเป็นผู้ที่ทำร้ายท่าน

ฉีเฟยอวิ๋นยืนอยู่ครู่หนึ่ง ขบวนศพของจวนเสนาบดีกำลังหลั่งไหลมาทางนี้

โลงศพสีแดงขนาดใหญ่ถูกปกคลุมด้วยผ้าสีฟ้า นั่นเป็นชุดของฮูหยินลำดับชั้นสูงสุด และที่อยู่ด้านหน้าเป็นมงกุฎของฮูหยินลำดับชั้นสูงสุด

ตามขนบธรรมเนียมและกฎระเบียบของที่นี่ จะต้องเอาศพไปฝัง

บนโลงศพมีลายแกะสลักที่วิจิตรงดงาม ผู้ที่แบกโลงศพล้วนแต่เป็นญาติสนิท ท่านเสนาบดีถูกคนประคองอยู่ข้างหลังและร้องไห้ฟูมฟาย

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์และคนอื่น ๆ เดินร้องไห้อยู่ข้างหลัง

เฉินอวิ๋นเจี๋ยเอาป่านคลุมตัวไว้ทุกข์และเดินอยู่ข้างหน้า เขาถือธงขาวไว้ในอ้อมแขน และก้มหน้าลงโดยไม่แสดงสีหน้าท่าทีใด ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูและหันหลังกลับไป และเฟิงอู๋ชิงก็เดินตามเข้ามาด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่มีความรู้สึกใดต่อเฟิงอู๋ชิง แต่เขาเป็นผู้คุ้มกันเรือนจวินจื่อ นางจึงต้องไว้หน้าเขา

“เจ้าหอเฟิงทานอาหารเช้าแล้วหรือไม่？” ฉีเฟยอวิ๋นถาม เฟิงอู๋ชิงหันกลับไปมองนอกจวนอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นมองตามไป และรู้สึกประหลาดใจ

“เจ้าหอเฟิงสนใจพิธีศพด้วยหรือ？”

“ไม่ได้สนใจหรอก แค่คนในโลงยังมีลมหายใจอยู่ จะฝังแล้วหรือ？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง：“เจ้าหอเฟิงล้อเล่นหรือ？”

เฟิงอู๋ชิงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และไม่พูดอะไร จากนั้นก็หันหลังจากไป

ฉีเฟยอวิ๋นเช็ดเหงื่อและเดินกลับไป

จะว่าไปแล้วจวนเสนาบดีก็เป็นราชนิกุล แต่ฮองเฮาทรงแท้ง และทำให้ตระกูลเฉินได้รับผลกระทบไปด้วย ฝ่าบาททรงไม่ลงโทษก็ถือว่าเป็นพระมหากรุณาธิคุณมากแล้ว และแน่นอนว่าไม่มีการเสียชีวิต

ช่วงพลบค่ำตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นกำลังทานอาหารอยู่ พ่อบ้านก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา：“พระชายาพ่ะย่ะค่ะ คนของจวนเสนาบดีมา และบอกว่าท่านเสนาบดีป่วยหนัก จึงมาเชิญเสด็จพระชายาเพื่อไปตรวจดูอาการ”

ฉีเฟยอวิ๋นวิ่งออกไปจากจวนอ๋องเย่อย่างไม่พูดไม่จา และรีบไปดูผู้ที่มา

เมื่อแม่นมซุยเห็นฉีเฟยอวิ๋น นางก็คุกเข่าลงในทันที：“พระชายา ช่วยนายท่านของจวนข้าด้วย”

ฉีเฟยอวิ๋นหันกลับไปมองอาอวี่：“อาอวี่ เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปกับแม่นม”

แม่นมซุยนำป้ายแขวนเอวของจวนเสนาบดีมาด้วย และฉีเฟยอวิ๋นก็เคยพบแม่นมซุยหลายครั้งแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าแม่นมซุยเป็นคนของจวนเสนาบดี