บทที่ 607 ระหว่างเดินทางออกจากเมืองหลวง

“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องตวนมาพ่ะย่ะค่ะ”

คนขับรถม้ารายงานอยู่ข้างนอก

หนานกงเย่เปิดม่านบนรถม้าขึ้น และเหลือบมองไปที่อ๋องตวน อ๋องตวนกล่าวอย่างโกรธเคือง：“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าไม่สบายใจ”

“เหตุใดพี่รองถึงกล่าวเช่นนี้ บ้านเมืองนี้เป็นของตระกูลหนานกง แม้ว่าข้าจะอยู่ในเมืองหลวง พี่รองก็ใช้ความสามารถเพียงเล็กน้อย มิเช่นนั้นจวนกั๋วกงคงไม่ได้เงยหน้าขึ้น

ในตอนนี้จวนกั๋วกงไม่มีบุรุษ และผู้ที่มาส่งข้าวันนี้ก็คือเว่ยหลินชวน พี่รองก็น่าจะรู้ว่าข้าคิดอย่างไร？

พี่รองเป็นท่านอ๋องผู้สง่างาม อยู่ที่จวนกั๋วกงก็เทียบไม่ได้กับคนนอกคนหนึ่ง”

“……”

อ๋องตวนหน้าแดง：“หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องของข้า แล้วมาพูดถึงเรื่องที่เจ้าจะไปชายแดน”

“พูดอะไร？ข้าตัดสินใจแล้ว หรือว่าพี่รองจะไปแทนข้า？วันนี้ฝ่าบาทก็ทรงตรัสแล้วว่าถือโอกาสไปดูตอนที่ยังหนุ่มอยู่ หรือว่าจะไม่ไปแล้ว？”

อ๋องตวนนึกถึงเรื่องนั้น นั่นเป็นความต้องการของจักรพรรดิอวี้ตี้ และควรมีคนไป

อ๋องตวนกล่าวอย่างโกรธเคือง：“ข้าไม่ไป ฉวนเอ๋อร์ตั้งครรภ์แล้ว”

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ลำบากพี่รองแล้ว”

หนานกงเย่ปิดม่านลง สีหน้าของอ๋องตวนดูอึดอัดใจ เดิมทีเขาอยากจะสั่งสอนหนานกงเย่ แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนเขาเป็นฝ่ายผิด และพูดสั่งสอนไม่ออก เขายักไหล่และไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

เมื่อรถม้าผ่านไป ก็มีบางอย่างบินออกมาจากรถม้า และอ๋องตวนก็คว้าไว้ มันคือถุงผ้าไหม

อ๋องตวนเปิดดูในทันที ข้างในมีกระดาษหนึ่งแผ่น บนกระดาษเขียนไว้ว่า：พี่รองมีลักษณะของการเป็นจักรพรรดิ เป็นบุรุษที่มีคุณธรรม และเป็นนักปราชญ์ที่มีเหตุผล เมืองหลวงต้องมอบให้พี่รองดูแลแล้ว ไม่ต้องพูดถึงสามสี่เดือน ต่อให้เป็นปีก็วางใจ！

อ๋องตวนหันไปมองรถม้าที่จากไปไกลแล้ว จากนั้นก็ถุงผ้าไหมไว้ในอ้อมแขน แล้วกลับเข้าไปในเมืองหลวง

เฟิงอู๋ชิงลงมาจากบนต้นไม้เก่าแก่ที่อยู่ใกล้ เขามองดูรถม้าที่จากไปไกลแล้ว จากนั้นก็กลับไปที่จวนอ๋องเย่

ฉีเฟยอวิ๋นที่อยู่ในรถม้ารู้สึกประหลาดใจ：“ท่านอ๋อง ตามที่พระองค์ทรงตรัส อ๋องตวนมีลักษณะของการเป็นจักรพรรดิ เป็นบุรุษที่มีคุณธรรม และเป็นนักปราชญ์ที่มีเหตุผล แล้วพระองค์ทรงมีอะไรเพคะ？”

“……” หนานกงเย่รู้สึกขบขัน เขายกมือขึ้นมาลูบจมูกของฉีเฟยอวิ๋น：“ข้ามีวรยุทธ มีความโหดเหี้ยม และความกล้าหาญ”

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงงอยู่ครู่หนึ่งและถอนหายใจ

โชคดีที่อดีตจักรพรรดิวางหมากกระดานนี้ไว้แล้ว และให้อำนาจและอิสระอันไร้ขอบเขตแก่เขา ไม่กักขังเขาไว้ แล้วสิ่งที่พันธนาการล่ะ？

ฉีเฟยอวิ๋นเอนหลังในรถม้าและถามว่า：“ท่านอ๋องทรงอ่านไซอิ๋วจบแล้วหรือเพคะ？”

“อ่านจบแล้ว”

“เช่นนั้นทรงคิดอย่างไรกับซุนหงอคงเพคะ？”

“คนโง่เขลาคนหนึ่ง！”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้ม แล้วเขาไม่โง่หรือ？

พุทธะผู้มีชัยในการยุทธผู้หนึ่ง ซุนหงอคงน่าสนใจมาก แต่เขาใจอ่อนตลอดการเดินทาง และกลายเป็นพุทธะผู้มีชัยในการยุทธ ซึ่งเหมือนกับหนานกงเย่ในตอนนี้

ฉีเฟยอวิ๋นกอดหนานกงเย่และจูบ：“ท่านอ๋อง หม่อมฉันชอบคนโง่เขลาเพคะ！”

หนานกงเย่หัวเราะเยาะและกอดผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมแขนไว้แน่น และมืออีกข้างหนึ่งก็บีบคางของฉีเฟยอวิ๋นไว้：“แต่ข้าไม่ชอบคนโง่เขลา”

“ไม่ได้นะเพคะ เพราะคนโง่เขลาจะชอบได้เพียงแค่คนโง่เขลาเท่านั้น”

ฉีเฟยอวิ๋นพิงเข้าไปในอ้อมแขนของหนานกงเย่ และลมก็พัดผ้าม่านบนรถม้า ทั้งสองมองออกไปนอกรถม้า ถนนข้างหน้าเต็มไปด้วยหิมะ แล้วลมก็พัดหิมะ

ฉีเฟยอวิ๋นหลับไปสักพัก หนานกงเย่กลัวว่านางจะหนาว เขาจึงห่มผ้าให้นางและตนเอง ในรถม้ามีเตาอั้งโล่ แต่ก็ยังกังวลว่านางจะหนาว

ใบหน้าของหนานกงเย่แนบลงบนหน้าผากของฉีเฟยอวิ๋น และฉีเฟยอวิ๋นก็นอนหลับอย่างสบาย

รถม้าเดินทางนานกว่าหนึ่งชั่วยาว และเมื่อไปถึงสถานที่ที่เดินทางลำบาก หนานกงเย่ที่พักสายตาอยู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และมองออกไปข้างนอกรถม้า

คนขับรถม้าพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ รถม้าค่อย ๆ หยุดลง คนขับรถม้าห้อยแส้ม้าไว้ที่เอว และลุกขึ้นยืนที่ด้านข้างของรถม้า ลมและหิมะโหมกระหน่ำไปที่ผ้าม่านบนรถม้า และเสื้อผ้าของคนขับรถม้า

“ท่านอ๋อง มีบางอย่างเกิดขึ้นพ่ะย่ะค่ะ”

ฉีเฟยอวิ๋นก็เป็นผู้ที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน แม้ว่าจะไม่ได้หูดีเหมือนหนานกงเย่ แต่ก็เป็นคนที่มีการได้ยินที่ดีเยี่ยม

มีเสียงอยู่ข้างนอก รถม้าหยุดลง และคนขับรถม้าก็พูดอีกครั้ง

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาขึ้นและเหลือบมองใบหน้าของหนานกงเย่ หนานกงเย่มองไปที่ประตูรถม้าและเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นตื่นแล้ว หนานกงเย่ตอบรับ：“รู้แล้ว”

หนานกงเย่ก้มลงจูบแก้มของฉีเฟยอวิ๋น：“ไม่นอนแล้วหรือ？