บทที่ 615 เมืองอันว่างเปล่า

บทที่ 615 เมืองอันว่างเปล่า

อวิ๋นเซวียนอี้และอู๋กั่วลาถอยไปก่อน หวาชิงมองไปยังฉีเฟยอวิ๋น: "พระชายาเย่ข้าเคยกล่าวก่อนหน้านี้ว่าต้องการคุยกับอ๋องเย่เพียงผู้เดียวไม่รู้ว่าสะดวกหรือไม่?"

“หากข้าบอกว่าไม่สะดวกก็เกรงว่าเจ้าจะไม่เชื่อ จะบอกว่าสะดวกที่จริงนั้นไม่สะดวก และอ๋องเย่เพื่อหลีกเลี่ยงแม่ทัพน้อยจึงต้องแกล้งเจ็บป่วยอยู่บนเตียง ตอนนี้ข้าก็จนปัญญายิ่งนัก"

หวาชิงควบคุมสติไม่ได้เล็กน้อยแต่กลับกล่าวว่า: “เหตุใดอ๋องเย่ถึงไม่ชอบข้า มิทราบว่าพระชายารู้หรือไม่?”

ฉีเฟยอวิ๋นส่ายศีรษะ: "เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ เจ้าก็เข้าไปเถอะ"

ฉีเฟยอวิ๋นก้าวออกไปด้านนอกและปล่อยหนานกงเย่ไว้

หวาชิงรีบกำหมัดแล้วขอบคุณนาง: "ขอบคุณพระชายาเย่ที่ส่งเสริม"

ส่งฉีเฟยอวิ๋นจากไปแล้วหวาชิงก็ตื่นเต้นยิ่งนัก นางมองไปยังประตูห้องของหนานกงเย่จากนั้นผลักประตูออกแล้วเดินเข้าไปโดยแทบจะไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

หนานกงเย่ลุกขึ้นนั่งอย่างอึดอัดใจ เห็นหวาชิงแล้วหนานกงเย่ก็กล่าวว่า: "เปิดประตูไว้"

หวาชิงตกตะลึงครู่หนึ่งจากนั้นก็หันกลับมามองยังประตูด้านหลัง นางไม่ได้กล่าวสิ่งใดและเปิดประตูออก

“คุ้มครองพระชายา”

หนานกงเย่สั่ง จากนั้นร่างคนสองสามคนรีบออกไปอย่างรวดเร็วเพื่อไปคุ้มครองฉีเฟยอวิ๋น

หวาชิงสังเกตดูหนานกงเย่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปทางหนานกงเย่ นางสวมเครื่องแบบแม่ทัพน้อยและหยุดอยู่ตรงหน้าหนานกงเย่

ทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงสองเมตร ใบหน้าของหนานกงเย่นั้นเย็นชาแล้วลุกยืนขึ้นจากนั้นเดินไปยังตรงด้านหน้าโต๊ะตรงฝั่งหนึ่งแล้วนั่งบนเก้าอี้และกล่าวว่า: "มานั่งลงสิ"

หวาชิงเดินไปยังฝั่งตรงข้ามของหนานกงเย่แล้วนั่งลง

“ท่านอ๋อง ข้าไม่ดีหรือ?” หวาชิงเป็นคนตรงไปตรงมาซึ่งเกี่ยวข้องกับการที่นางเติบโตขึ้นมาในค่ายทหาร และสิ่งที่นางได้เรียนรู้คือความตรงไปตรงมาของเด็กผู้ชาย

หนานกงเย่ส่ายศีรษะ: "เจ้าดีนัก"

“เช่นนั้นเหตุใดท่านอ๋องถึงไม่ชอบข้าหล่ะ?”

“ไม่ได้ไม่ชอบเพียงแต่ไม่สามารถชอบได้และไม่ควรชอบ ข้าชื่นชอบผู้คนมากมาย เสด็จแม่ ฝ่าบาท อ๋องตวน แม้กระทั่งราชครูจวินแล้วก็รวมถึงพระชายาตวน

แต่นั่นไม่เหมือนกัน สำหรับข้าแล้วแม่ทัพน้อยดูราวกับเป็นดอกไม้งามที่เบ่งบานอยู่ในทะเลทรายดอกหนึ่ง

ทะเลทรายกว้างใหญ่แต่ก็รกร้าง การได้เห็นดอกไม้ดอกหนึ่งที่สวยงามท่ามกลางทะเลทรายเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์งดงามนักเท่าใดซึ่งช่างน่าประหลาดใจนัก

แต่ดอกไม้นี้เติบโตอยู่ท่ามกลางทะเลทรายก็ต้องมีความหมายของการดำรงอยู่และเหตุผลที่ทำให้นางมีชีวิตอยู่

ข้าสามารถมองดูได้เพียงที่ไกล ไม่สามารถมองดูใกล้ๆ ยิ่งไม่สามารถเอื้อมมือไปหยิบ

ยิ่งกว่านั้นข้ายังอุ้มกระบองเพชรทรงกลมดอกหนึ่งเอาไว้ในอกอีกด้วย? "

หวาชิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง หนานกงเย่ลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า: "อวิ๋นอวิ๋นไม่ใช่สาวที่มีเสน่ห์ดังเช่นเจ้าแต่นางก็ไม่เลว ความสง่าสวยงามของนางและท่าทางอันงดงามเป็นทิวทัศน์ที่ข้าไม่สามารถมองได้หมดในชั่วชีวิตนี้

ความงามของนางไม่เพียงแค่รูปร่างหน้าตาภายนอกของนางเท่านั้น ข้าจำได้ว่านางเคยบอกกับข้าว่าผู้ที่ดูดีนั้นมีอยู่มากมายแต่ผู้ที่จิตใจงดงามโดยแท้จริงนั้นมีน้อย

ข้าเชื่อว่านางคือในจำนวนอันน้อยนั้น

ในขณะที่ข้าสัญญาว่าจะอยู่กับนางข้าก็เคยสัญญาว่าจะอยู่กับนางไปจนชั่วชีวิต และจะไม่แต่งงานกับหญิงอื่นอีก

ในโลกของนางจะไม่มีคนที่สามอยู่

สองวันมานี้ข้าไม่กลัวคำพูดตลกของแม่ทัพน้อยแต่ถูกนางทำให้หวาดผวาซะแล้ว นางนั้นต้องการให้ข้าแต่งชายารองอยู่นั่น ข้านอนไม่หลับกินไม่ลงเนื่องจากกลัวว่านางจะเข้าใจข้าผิด