บทที่ 616 มาหากลางดึก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าของร้านก็ตกใจ และรีบคุกเข่าลงเพื่อกราบทูล：“กราบทูลพระชายาเย่ นับตั้งแต่ที่นี่มีข่าวลือเรื่องการทำสงคราม ร้านขายยาหลายแห่งก็ปิดตัวลง ก่อนที่พวกเขาจะไปไม่ได้ขนย้ายสมุนไพรไปด้วย จึงถูกพวกเรากดราคาและเก็บเอาไว้ นอกจากนี้ยังมีร้านข้าวสาร ร้านบะหมี่ และร้านผ้าไหม ตอนนี้ป้อมปราการสำคัญของชายแดน และร้านค้าเกือบทั้งหมดล้วนแต่เป็นของพวกเรา แต่พวกเราไม่มีคน

พวกเขาล้วนหนีไปหมดแล้ว พวกเราสามารถซื้อของได้ แต่ไม่มีใครใช้ จึงทำได้เพียงแค่นี้”

“หมายความว่าผู้ที่มีเงินก็หนีไปแล้ว ส่วนผู้ที่ไม่มีเงินก็รอความตาย？”

“ใช่ขอรับ” เจ้าของร้านตอบอย่างตรงไปตรงมา

ฉีเฟยอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“ข้าจะสั่งยาให้ท่าน ท่านจับให้ข้าก่อน คนผู้นี้จำเป็นต้องได้รับยา ท่านเอายาให้เขากิน”

ชายผู้นั้นร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งใจ ฉีเฟยอวิ๋นตรวจดูอาการและถามว่ามีเสบียงอาหารและของกินของใช้มากน้อยเพียงใด หลังจากคำนวณคร่าว ๆ แล้ว เพียงพอที่จะให้ผู้คนที่นี่ใช้ประมาณสองเดือน

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่ามันยังไม่เพียงพอ แต่ในต้าเหลียงก็ไม่มี

“แคว้นอู๋โยวมีเสบียงอาหารหรือไม่？” ฉีเฟยอวิ๋นถาม

สีหน้าของเจ้าของร้านดูลำบากใจ：“มีขอรับ พวกเขามีเสบียงอาหารมากมาย พวกเขาผลิตเสบียงอาหาร แต่พวกเขาไม่สามารถพวกเราให้เราได้”

“เช่นนั้นก็ไม่จำเป็น” ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าลองดูก็ได้

เจ้าของร้านไม่มีความหวัง ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้อยู่ต่อ นางมองไปที่ชายผู้นั้นแล้วสั่งว่า：“พี่ชาย ท่านกลับไปก่อน ข้าไม่สะดวกที่จะพาท่านไป พรุ่งนี้ข้าจะมารอท่านที่นี่ ท่านต้องเชื่อข้าแล้วมาที่นี่ หากท่านมีเพื่อนที่ป่วยเช่นเดียวกับท่าน ก็พามาให้หมด ข้าเป็นหมอ ข้าสามารถรักษาพวกท่านได้ ช่วงนี้ข้ายังพอมีวิธีที่จะหาสมุนไพรได้อยู่ ดังนั้นท่านสามารถมาที่นี่ได้ ข้าต้องกลับไปแล้ว”

“เชื่อ ข้าเชื่อ”

ชายผู้นั้นกล่าวและพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า นางกำชับกับเจ้าของร้านคำสองสามคำและจากไป

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นกลับไป หนานกงเย่ก็รออยู่ที่ประตูเมืองแล้ว เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเห็นหนานกงเย่ก็อารมณ์ไม่ดี นางนึกถึงเรื่องที่หวาชิงชอบเขา และไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

หนานกงเย่รออยู่นานกว่าสองชั่วยามแล้ว เขาไม่สามารถค้นหาอย่างไร้จุดหมายได้ เมื่อได้รับข่าวว่านางกลับมาแล้ว เขาจึงไม่ได้ไปหา

ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปข้างหน้าหนานกงเย่：“หญิงงามอยู่ในอ้อมแขน ท่านอ๋องทรงตัดใจออกมาได้อย่างไรเพคะ？”

หนานกงเย่โกรธ：“ไม่ใช่อวิ๋นอวิ๋นที่ทำเรื่องดีหรือ คนรอบข้างล้วนแต่ปกป้อง เจ้าเป็นคนดี ถึงได้ยกข้าให้ผู้อื่น ข้าแต่งงานกับผู้หญิงเช่นเจ้าได้อย่างไร ข้าช่างโชคร้ายจริง ๆ”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ตอบ และเผชิญหน้ากับหนานกงเย่ด้วยสีหน้าที่เย็นชา หนานกงเย่โกรธและต้องการจะพาฉีเฟยอวิ๋นกลับไป แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เย็นชาของนางแล้ว เขาก็ลดระดับลงในทันที

“ข้าไม่ได้ทำอะไร”

ฉีเฟยอวิ๋นเดินผ่านไป

หนานกงเย่คว้าฉีเฟยอวิ๋นไว้ ฉีเฟยอวิ๋นต้องการจะสะบัดเขาออกไป แต่ทันใดนั้นก็หยุดชะงัก และหันไปมองมือที่แดงและบวมของหนานกงเย่ จากนั้นก็จับไปดู มันเกือบจะแข็งแล้ว นางพบว่าหนานกงเย่สวมเสื้อผ้าธรรมดาออกมา และไม่มีเสื้อคลุมขนสัตว์

“ทำไมพระองค์ถึงไม่สวมเสื้อคลุม？”ฉีเฟยอวิ๋นโกรธมาก อากาศหนาวมากขนาดนี้ ยังจะไม่สวมเสื้อคลุมอีก

หนานกงเย่มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอย่างขมขื่น：“ไม่ใช่เพราะอวิ๋นอวิ๋นหรือ ข้าถึงได้รีบออกมาจนลืมเช่นนี้ หากยังไม่ได้พบแล้วจะกลับไปได้อย่างไร？”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกผิดและดึงหนานกงเย่จากไป

หนานกงเย่รู้สึกสำคัญขึ้นมา เขาเดินตามหลังไปและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

เมื่อกลับไปถึงที่พัก ฉีเฟยอวิ๋นก็สั่งให้คนเตรียมน้ำร้อน และอาบน้ำให้หนานกงเย่ หลัง ๆ คือเพื่อแช่ตัวและเพิ่มความอบอุ่น

หลังจากที่แช่ตัวเสร็จแล้ว หนานกงเย่ก็ออกมา ฉีเฟยอวิ๋นจัดการมือและเท้าให้เขา

เขาได้รับการเลี้ยงดูที่ดีมาตั้งแต่เด็ก และเทียบไม่ได้กับทหารชายแดนเหล่านั้น พวกเขาสามารถที่จะทนต่อความหนาวเย็นได้บ้าง

แต่เขาทนไม่ไหว

หนานกงเย่สบายมาก เมื่อมีฉีเฟยอวิ๋นคอยดูแล หลังจากนอนลงแล้ว เขาก็ต้องการให้ฉีเฟยอวิ๋นมานอนกับเขา ดังนั้นเขาจึงดึงฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาในอ้อมแขน

ฉีเฟยอวิ๋นถอนหายใจเบา ๆ：“ท่านอ๋อง พระองค์ทรงไม่คิดที่จะแต่งงานกับหวาชิงจริง ๆ หรือเพคะ？”

“ฟ้าเป็นพยานได้ หัวใจของข้ามีเพียงอวิ๋นอวิ๋นเท่านั้น หากพวกเขาบีบบังคับให้ข้าแต่งพระชายารอง ข้าก็จะถูกฆ่าทิ้ง！”

ฉีเฟยอวิ๋นจนปัญญา ต้องการจะฆ่าทิ้ง！

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกง่วง แต่ยังคงเล่าถึงสถานการณ์ที่ชายแดนให้หนานกงเย่ฟัง