บทที่ 620 นางเป็นแพทย์ทหาร

หลังจากรบมาทั้งวัน แม่ทัพของแคว้นอู๋โยวก็ได้รับบาดเจ็บไปหลายคน แต่ทางด้านของต้าเหลียงมีเพียงแค่ไม่กี่คน

หลังจากได้พักผ่อนตอนกลางคืน หนานกงเย่ก็ล้มตัวลงนอน เขาคิดถึงฉีเฟยอวิ๋นและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

มีคนมาที่ด้านนอกกระโจมผู้บัญชาการทหาร หนานกงเย่กล่าวว่า：“ใคร？”

“ท่านแม่ทัพ ข้าเอง”

หวาชิงก็นอนไม่หลับเช่นกัน ตั้งแต่ได้เห็นหนานกงเย่เป็นผู้บัญชา นางก็อดไม่ได้ที่จะชอบหนานกงเย่

หาได้ยากที่พระจันทร์จะเต็มดวงในคืนนี้ นางนอนไม่หลับ จึงอยากจะพูดคุยกับหนานกงเย่

หนานกงเย่กล่าวว่า：“ท่านแม่ทัพน้อยกลับไปเถอะ คืนนี้ข้าเหนื่อยมากแล้ว และอยากพักผ่อน”

“ท่านอ๋อง ข้าชอบท่านอ๋องมาก และเต็มใจที่จะเป็นเพื่อนในยามยากของท่านอ๋อง ท่านอ๋องไม่อยากเจอข้าสักนิดเลยหรือ？” นี่เป็นครั้งแรกของหวาชิง นางเป็นหญิงสาวที่แข็งแกร่ง แต่บางครั้งก็มีความอ่อนโยน ตัวอย่างเช่นกับหนานกงเย่

นางชอบหนานกงเย่ และชอบมากจริง ๆ

“กลับไปเถอะ ข้าเจอเมื่อตอนกลางวันแล้ว ตอนนี้ไม่อยากเจอ และต้องการพักผ่อน เก็บแรงไว้ วันพรุ่งนี้ยังต้องโจมตีแคว้นอู๋โยวต่อ”

หนานกงเย่ปฏิเสธที่จะเจอหวาชิง หวาชิงยืนอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน และในที่สุดก็กลับไปอย่างสิ้นหวัง

หนานกงเย่ก็ไม่ได้พักผ่อนทั้งคืนเช่นกัน เขารู้สึกอึดอัดใจ ไม่ได้พบฉีเฟยอวิ๋น สู้รบไปก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ

ทางด้านของฉีเฟยอวิ๋นได้จัดการเรียบร้อยแล้ว นางชี้แจ้งหมอสิบกว่าคนว่าจะต้องตรวจผู้ป่วยอย่างไร ดูแลอย่างไร และยังช่วยสอนด้วย

และทิ้งทังเหอไว้คอยดูแล ส่วนเงินและเครื่องประดับก็พบสถานที่ที่จะเก็บได้อย่างปลอดภัยแล้ว เสบียงอาหารที่เหลือขายก็ขายให้ราษฎรในราคาถูก เหล่าราษฎรจึงต้องซื้อเสบียงอาหารไว้เพื่อดำรงชีวิต และซื้อเสบียงอาหารไว้เอากำไร

ฉีเฟยอวิ๋นวางแผนที่จะสร้างโรงงานที่ถงกวน เพื่อที่จะผลิตผ้าห่มที่ทำจากฝ้าย ไม่ต้องพูดถึงการลดต้นทุน แต่ยังสามารถขนส่งจากถงกวนไปยังชายแดนอื่น ๆ ได้อีกด้วย ผู้คนที่นี่จะได้มีเงินมาซื้ออาหารและใช้ในการดำรงชีวิต

ฉีเฟยอวิ๋นคิดว่าต้องใช้เวลาอีกสักพักก็คงจะไม่เป็นไรแล้ว

ทุกอย่างถูกส่งมอบให้ทังเหอในขณะที่ ฉีเฟยอวิ๋นแต่งกายด้วยชุดหมอที่สง่างาม และไปหาหนานกงเย่

ในเมื่อตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะปฏิเสธหวาชิง เช่นนั้นก็ไม่เจอหน้ากันจะดีกว่า และใช้สถานะอื่นเพื่อไปพบกับหนานกงเย่ และดีสำหรับทุกคน！

หลังจากที่ได้รับข่าว หนานกงเย่ก็หันกลับไปมอง เขาอยู่ในสนามรบ แต่ก็หันหลังกลับไป

หนานกงเย่รู้สึกสบายใจในทันที เขามองไปยังซานเต๋อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม

ระยะทางกว่าร้อยเมตร แม่ทัพซานเต๋อสะดุ้งตกใจ

จากนั้นก็ตีกลองเพื่อถอนทัพกลับ

หนานกงเย่หันกลับมาและยื่นขาไปกระทุ้งท้องม้า และม้าก็วิ่งออกไปราวกับลมพายุ

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นอยู่ไกล ๆ และรออยู่ที่ประตูหน้าค่ายทหาร หนานกงเย่มาถึงเป็นคนแรก หนานกงเย่ลงจากหลังม้าและโยนเชือกบังเหียนม้า จากนั้นก็เข้าไปอุ้มฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นตกใจ：“พระองค์ปล่อยหม่อมฉันลง เร็วสิเพคะ……”

“ข้าไม่ปล่อย” หนานกงเย่อุ้มฉีเฟยอวิ๋นที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าธรรมดา และแต่งกายเหมือนหมอ เขาไม่ปล่อย ฉีเฟยอวิ๋นเป็นกังวลว่าใครจะเห็นเข้า

แต่หนานกงเย่ไม่คิดเช่นนั้น ใครจะเห็นก็เห็นไป

การออกมาคราวนี้ สิ่งที่หนานกงเย่ดีใจมากที่สุดคือการได้พาฉีเฟยอวิ๋นออกมาด้วย หากเขาไม่พาฉีเฟยอวิ๋นออกมา เขาก็จะวิ่งกลับไป

ไม่พรากจากกันก็จะไม่รู้รสชาติของการพรากจากกัน ผ่านวันเหมือนผ่านปี และสู้รบอย่างไม่มีกะจิตกะใจ

ฉีเฟยอวิ๋นลงไม่ได้ นางจึงมองไปรอบ ๆ โชคดีที่ไม่มีใคร

ฉีเฟยอวิ๋นฟุบลงไปในอ้อมแขนของหนานกงเย่ และพยายามที่จะไม่ให้ใครเห็น

หนานกงเย่รีบอุ้มนางกลับเข้าไปในกระโจม และวางนางลงบนเตียง เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นคิดที่จะหลบ แต่ก็พลิกตัวแล้วลุกขึ้น

หนานกงเย่ถอดเสื้อเกราะออก และถอดเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินไปดึงฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นถูกผลักเข้าไปข้างใน และทำได้เพียงให้ความร่วมมือ

เมื่อคนอื่น ๆ กลับมา หนานกงเย่ก็ทำธุระเสร็จแล้ว

ถึงแม้จะยังไม่พอใจ แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย

ฉีเฟยอวิ๋นรีบสวมเสื้อผ้า และมองไปที่หนานกงเย่อย่างเย็นชาและไม่สบอารมณ์ และด่าว่าเขาเป็นคนบ้า