บทที่ 627 พลาดเข้าป่า

ในตอนที่ฉีเฟยอวิ๋นเดินจากไปนั้น หนานกงเย่ได้จัดการสังหารคนไปแล้วกว่าสิบคน แต่เมื่อเขาหันกลับมาและเดินไป ฉีเฟยอวิ๋นก็หยุดชะงักและเดินตามออกไป เจ้าอีกาพายกโขยงเข้ามายังซากศพที่อยู่บนพื้น และกินมันอย่างบ้าคลั่งไม่มีเหลือ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่กล้ามอง นางรู้สึกว่ามันโหดเหี้ยมมากเกินไป

ฉีเฟยอวิ๋นเดินอ้อมคราบเลือดบนพื้นเหล่านั้น ไปหาหนานกงเย่ ในพื้นที่ที่เจ้าอีกายังคงบินวนเวียนนั้น คือสถานที่หนานกงเย่ยืนอยู่

ฉีเฟยอวิ๋นเดินมาหยุดอยู่บนพื้นที่ที่หนานกงเย่กำลังต่อสู้ นางมองไปทางหนานกงเย่ท่ามกลางความมืดครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้ามองเจ้าอีกาที่บินวนเวียนเหล่านั้น

ผู้อื่นล้วนพากลุ่มคนติดตามมา แต่เขากลับพาฝูงอีกาติดตามมา

หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นก็มองไปยังฝั่งตรงข้าม รู้สึกว่าหนานกงเย่นั้นหยุดกะทันหันโดยไม่เคลื่อนไหวใด

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงไปชั่วขณะ กระทั่งสายลมพัดผ่าน กลิ่นคาวเลือดแตะจมูก ฉีเฟยอวิ๋นจึงได้ยื่นมือออกไป ： “จุดไฟ！”

คนที่อยู่ด้านข้างจุดตะเกียงในมือในทันที ฉีเฟยอวิ๋นรับตะเกียงนั้นและเดินไปหาหนานกงเย่ ชายหนุ่มผู้โชกไปด้วยเลือดสีแดงฉานท่ามกลางลมพายุ ปลายดาบของชายหนุ่มชี้ไปบนพื้น มือของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือด คนผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างกายเขา ลำคอถูกบิดไปอีกด้าน

สายลมที่พัดผ่านอย่างรุนแรง ทำให้คนที่ถูกบิดศีรษะผู้นั้นล้มตึงไปบนพื้น ส่งเสียงเฮือกสุดท้ายก่อนสิ้นใจ！

ฉีเฟยอวิ๋นถือตะเกียงไฟมายังข้างกายของหนานกงเย่ ดาบของหนานกงเย่ได้เคลื่อนลงมาจี้คอของฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นหยุดชะงักลง ไม่เคลื่อนไหวแต่อย่างใด

กลิ่นคาวเลือดลอยมาแตะจมูกของฉีเฟยอวิ๋น คนที่คอยปกป้องฉีเฟยอวิ๋นอยู่ด้านหลัง พากันคุกเข่าลงหนึ่งข้าง ： “ท่านอ๋อง！”

หนานกงเย่หมุนตัวกลับไปกระทั่งเห็นฉีเฟยอวิ๋น นางค่อย ๆ ยกตะเกียงไฟที่อยู่ในมือขึ้น ทำให้ตะเกียงไฟนั้นส่องไปบนใบหน้าของหนานกงเย่ เขาใส่หน้ากาก ใบหน้าของเขาไม่ใช่ใบหน้าของเขา แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเป็นดวงตาของเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีเฟยอวิ๋นเห็นดวงตาที่ว่างเปล่าไร้ความรู้สึกคล้ายกับสัตว์เช่นนี้

ครานี้เขาเอาชนะได้อย่างหวุดหวิด ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้ตัวว่าคนที่เข้าใกล้เขาเป็นผู้ใด

“ท่านอ๋อง หม่อมฉันเอง！”

ฉีเฟยอวิ๋นเจ็บปวดใจอย่างมาก

ตะเกียงในมือร่วงหล่นฉับพลัน ดาบในมือของหนานกงเย่ได้รับการเบี่ยงออกในทันที เขากะพริบตาเล็กน้อย และเอ่ยอย่างรวดเร็วว่า ： “บาดเจ็บหรือไม่?”

หนานกงเย่ยังคงขุ่นเคืองหมองใจ ฉีเฟยอวิ๋นกลับโอบเอวของหนานกงเย่ที่สูงใหญ่ แนบชิดตัวเขา

ผู้ชายคนนี้น่าสงสารยิ่งนัก เพื่อเมืองต้าเหลียง จนต้องเข้าสู่เส้นทางแห่งปีศาจ

แต่เบื้องหลังของเขาใครเล่าจะรู้

ทั้งเมืองต้าเหลียง ไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าท่านอ๋องเย่ที่ฆ่าอย่างเด็ดเดี่ยวผู้นี้ คือราชาแห่งขุมนรก

แต่เขาก็ยอมแผดเผาตนเอง เพื่อเมืองต้าเหลียงที่สงบสุข

เขาอยากกวาดล้างทั้งหกเมือง เพื่อราษฎร์หลายร้อยชีวิต เขาหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเขาต้องตกทุกข์ได้ยากจากสงครามที่แสนวุ่นวาย

เรื่องเหล่านี้ใครเล่าจะรู้

“ให้ข้าดูหน่อยสิ” หนานกงเย่รีบผลักฉีเฟยอวิ๋น

“จุดไฟ” หนานกงเย่ออกคำสั่ง คนที่อยู่ด้านข้างพากันจุดตะเกียง หนานกงเย่จึงมองเห็นใบหน้าของฉีเฟยอวิ๋น เมื่อเห็นลำคอของนางเต็มไปด้วยคราบเลือด เขาจึงยกมือขึ้นไปเช็ดให้นาง แต่จะเช็ดอย่างไรก็เช็ดไม่หมด นั้นยิ่งทำให้เขาร้อนใจ จึงใช้แขนเสื้อเช็ดอย่างต่อเนื่อง

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าหากเขาไม่มั่นใจ เขาจะไม่มีทางวางใจ ดังนั้นฉีเฟยอวิ๋นจึงไม่ขัดขวาง แต่เลือกที่จะมองไปรอบ ๆ ด้าน ซึ่งนั้นก็ทำให้พบคนกว่ายี่สิบคนนอนอยู่บนพื้น อีกทั้งดูไปแล้วพวกเขาก็เป็นยอดฝีมืออีกด้วย

หนานกงเย่เพียงผู้เดียวฆ่าคนท่ามกลางความมืดได้มากมายถึงเพียงนี้ นี่มันปีศาจชัด ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นค้นพบทันใดว่าตนเองนั้นไร้ประโยชน์เกินไป ไม่สามารถช่วยผู้ชายคนนี้ได้เลย ทั้งยังกลายเป็นภาระของผู้ชายคนนี้อีกด้วย

หากนางไม่ใช่เพราะนางหนีไปเมื่อครู่ แต่เลือกที่จะอยู่ช่วย เขาคงไม่ฆ่าคนจนกลายเป็นเสมือนปีศาจเพียงนี้

สุดท้าย นางก็ไร้ความสามารถ

：

：