บทที่ 669 หวาชิงทำเกินไปแล้ว

เฉินอวิ๋นชูซูบผอมลงมาก แต่นางยังคงมีกำลังวังชา เพียงแต่ไม่ได้มีรอยยิ้มมากนัก

เมื่อเห็นข้าราชบริพาร นางก็ยิ้มเจื่อน ๆ และเงียบไม่พูดไม่จา

หนานกงเย่ละสายตาและมองไปข้างหน้า

ในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสับสน อีกคนถึงต้องตายก็ไม่หันหลังกลับ และอีกคนถึงตายก็ไม่ยอมวางมือ

ทั้งสองเจ้ามาข้าไป ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยชีวิต แต่เป็นการประชันความอดทน

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้น จักรพรรดิอวี้ตี้ก็กล่าวสรรเสริญเยินยอก่อน จากนั้นก็ขอเชิญดื่มเหล้า และเหล่าขึ้นนางต่างก็ให้เกียรติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่กลับมาอย่างมีชัยชนะ

มีเพียงใบหน้าของแม่ทัพหวาเท่านั้นที่แดงก่ำ เขาไม่มีโอกาสที่จะยื่นเรื่องร้องเรียนเลย ในที่สุดเมื่อจักรพรรดิอวี้ตี้พูดคุยกับเขา แม่ทัพหวาก็ยื่นเรื่องร้องเรียน

“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมกินไม่ลงจริง ๆ พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ได้กลับมาหลายปีแล้ว และไม่คิดว่าเมื่อกลับมาเมืองหลวงแล้วจะทำให้ครอบครัวต้องยากลำบาก”

แม่ทัพหวาถือจอกเหล้า ใบหน้าชราของเขาดูไม่น่ามอง และเป็นสีเหลืองราวกับมันเทศต้ม

จักรพรรดิอวี้ตี้จึงถามแม่ทัพหวาว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เรื่องนี้มาถึงจุดนี้มาถึงขั้นนี้แล้ว และไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก จึงต้องถามต่อว่า：“ไม่ทราบว่าแม่ทัพหวาประสบความยากลำบากอะไรหรือ”

“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่รู้ว่าทำให้แม่ทัพฉีขุ่นเคืองได้อย่างไร เขาไม่เพียงแต่จะมาทุบตีถึงจวนหวา แต่ยังให้คนมาจุดไฟเผาจวนหวาด้วย”

แม่ทัพหวาโกรธจนยั้งอารมณ์ไว้ไม่ได้ และจ้องมองไปที่แม่ทัพฉี

แม่ทัพฉีเย็นชาและไม่สนใจ

จักรพรรดิอวี้ตี้รู้ว่าแม่ทัพฉีทำให้เขาต้องเดือดร้อน

“เอ่อ……แม่ทัพฉี นี่เป็นเรื่องจริงหรือ？” แม้ว่าจักรพรรดิอวี้ตี้จะอดกลั้นไว้ได้ และดูเหมือนจะสงบนิ่ง แต่ความไม่พอใจในใจของเขาไม่ได้ลดลง

ในเวลานี้ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งจะรู้ว่าแม่ทัพฉีจุดไฟเผาจวนหวา

นี่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่จุดไฟเผาจวนของราชครูจวินไม่มีผิด สมแล้วที่เป็นพ่อตาลูกเขย แม้แต่วิธีการก็เหมือนกัน

แม่ทัพฉีกล่าวว่า：“กระหม่อมคิดว่าบุตรสาวของเขารังแกบุตรสาวและบุตรเขย เช่นนั้นกระหม่อมก็ควรจะรังแกเขากลับ หากหม่อมฉันทุบตีบุตรสาวของเขาก็จะกลายเป็นว่าผู้ใหญ่รังแกเด็ก ทุบตีเขาจึงเหมาะสมกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“……” สีหน้าของจักรพรรดิอวี้ตี้ดูแปลก ๆ：“ไปเอาคำพูดนี้มาจากไหนกัน？”

“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ เขาพูดจาให้ร้ายผู้อื่น！”

แม่ทัพหวาลุกขึ้นยืนและชี้ไปที่แม่ทัพฉี แม่ทัพฉีลุกขึ้นและเดินตรงออกไปที่แม่ทัพหวา

ฉีเฟยอวิ๋นทำอะไรไม่ถูก นางทำได้เพียงก้มหน้าลงและแสร้งทำเป็นไม่เห็น

ท่านพ่อของนางช่างเป็นคนที่ไม่มีขื่อมีแปเสียจริง

แต่จะว่าไปแล้วท่านพ่อของนางจะเป็นคนไม่มีขื่อมีแปก็ช่าง ถึงอย่างไรสามีของนางก็เป็นคนไม่มีขื่อมีแปเช่นกัน

แม่ทัพหวาก็ไม่ยอมเช่นกัน และทั้งสองก็จะต่อสู้กัน

จักรพรรดิอวี้ตี้โกรธมากจนหน้าเขียว：“ฉีจือซาน ในสายตาของเจ้ายังมีข้าอยู่หรือไม่？”

“ฝ่าบาท เมื่อวานกระหม่อมกระอักเลือด นอกจากนี้อีกาที่บุตรชายคนเล็กของกระหม่อมเลี้ยงไว้ก็ถูกแม่ทัพน้อยหวายิงจนตาย เสี่ยวซื่อจื่อตกใจกลัว ท่านพ่อตาจึงตื่นตระหนก และทำไปตามเหตุสมควร ฝ่าบาทโปรดพระราชทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อพูดขึ้นว่าเสี่ยวซื่อจื่อตกใจกลัว ทั้งท้องพระโรงก็โกลาหล

จนถึงตอนนี้ฝ่าบาทก็ทรงมีพระธิดาเพียงพระองค์เดียว ในวันข้างหน้ายากที่จะพูดถึงตำแหน่งมกุฎราชกุมาร！

บรรดาขุนนางล้วนแต่มองไปที่แม่ทัพฉีและแม่ทัพหวา เดิมทีแม่ทัพทั้งสองมีฝีมือไล่เลี่ยกัน แต่แม่ทัพฉีนั้นไม่ธรรมดา เขายกมือขึ้นและผลักแม่ทัพหวา

“กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

แม่ทัพฉีหันหลังเดินออกไปอย่างไม่มีขื่อมีแป

จักรพรรดิอวี้ตี้ต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง และแม่ทัพหวาก็ยืนอย่างมั่นคงและทูลลา：“ฝ่าบาท กระหม่อมก็ทูลลาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”

เดิมทีจักรพรรดิอวี้ตี้คิดที่จะห้ามพวกเขา แต่เมื่อเห็นทั้งสองเดินจากไปอย่างฉุนเฉียวก็คิดว่าน่าจะไปต่อสู้กัน

เป็นไปอย่างที่คิดไว้ทั้งสองต่อสู้กันที่ด้านนอกท้องพระโรง แต่แม่ทัพหวาไม่ใช่คู่ต่อสู้ และไม่สามารถเอาชนะแม่ทัพฉีได้ อ๋องตวนรู้สึกไม่สบายใจ ถึงอย่างไรก็แม่ทัพหวาก็เป็นน้าของเขา ดังนั้นเขาจึงทูลลาและออกมาจากท้องพระโรง

เมื่ออ๋องตวนออกไปแล้ว อวิ๋นหลัวฉวนก็ตามออกไปด้วย

มีคนจำนวนมาก ฉีเฟยอวิ๋นเป็นกังวล หนานกงเย่จึงลุกขึ้นและทูลลาออกไป จากนั้นก็พาฉีเฟยอวิ๋นออกไปข้างนอกด้วย

จักรพรรดิอวี้ตี้ไม่อยากจะสนใจและกินต่อไป

เมื่อจักรพรรดิอวี้ตี้ไม่ออกไปก็ไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวใด ๆ

หวาชิงก็ลุกขึ้นและทูลลาออกไป

ในเวลานี้ที่ลานด้านนอกกำลังคึกคัก

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นออกมา นางก็เห็นว่าอ๋องตวนกำลังช่วยแม่ทัพหวาต่อสู้กับแม่ทัพฉี

“ท่านอ๋อง”