บทที่ 67 ตระกูลเฉินยังมีอวิ๋นเจี๋ยอีกคน

ฉีเฟยอวิ๋นออกจากเรือนตรงไปยังจวนท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพฉีได้ยินว่าบุตรสาวกลับมาแล้ว จึงใส่เสื้อที่ถอดใหม่อีกครั้ง

ฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู เมื่อเปิดก็พบว่าเป็นท่านพ่อ

“อวิ๋นอวิ๋น”

ครั้นท่านแม่ทัพฉีเห็นบุตรสาวก็ดีใจเป็นอย่างมาก ก่อนหน้านั้นเขาไม่กินข้าวกินปลา ได้แต่ทอดถอนใจด้วยความเศร้าโศก ราวกับมีชีวิตไปก็ไร้ความหมาย

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นท่านแม่ทัพฉีซูบผอมไป ก็รีบพาเขาเข้ามาด้านใน

“ท่านพ่อ เข้ามาด้านในก่อนเถอะ เหตุใดท่านถึงได้ซูบผอมเช่นนี้?”

ท่านแม่ทัพฉีคัดจมูกเล็กน้อย ท่าทางเหมือนจะร้องไห้ออกมา

บุตรสาวออกเรือนก็เหมือนสาดน้ำออกไป ในอดีตบุตรสาวเอาแต่ห่วงใยไอสารเลวนั้น แต่บัดนี้นางรู้จักเป็นห่วงเป็นใยเขาแล้ว

หญิงสาวที่โตขึ้นมักจะเปลี่ยนไปสิบแปดรูปแบบ* ยิ่งอยู่ยิ่งมีเกรงใจมากขึ้น

ท่านแม่ทัพฉีเข้ามาและนั่งลง ก่อนกล่าวว่า : “ข้าไม่เป็นไร แต่คิดถึงเจ้า เจ้ากลับมาอยู่เป็นเพื่อนข้ามากหน่อย ข้าก็ดีขึ้นแล้ว”

ฉีเฟยอวิ๋นอยากยิ้ม พ่อคนนี้คงจากบุตรสาวไม่ได้จริง ๆ

เหตุใดเจ้าของร่างเดิมถึงไม่รู้จักทะนุถนอม!

“ท่านพ่อ ถึงอย่างไรข้าก็ออกเรือนแล้ว ฉะนั้นคงจะอยู่เคียงข้างท่านพ่อทุกวันไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ แต่ท่านพ่อไม่ต้องเป็นกังวล ขอแค่ข้ามีเวลา ข้าจะกลับมาดูแลท่านพ่อ อยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อนะเจ้าคะ”

“เช่นนั้นก็ดี”

ท่านแม่ทัพฉีพยักหน้า เหมือนจะคิดบางอย่างได้จึงกล่าวว่า “อวิ๋นอวิ๋น ก่อนหน้านั้นที่ตัดสินว่าจะให้เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ไปเป็นพระชายารองของไอสารเลวนั้น เดิมทีไม่มีใครรู้มากนัก ฝ่าบาทก็ทรงรับสั่งห้ามเอ่ยถึง กลับไม่รู้ว่าใครมันปล่อยข่าวลือ สร้างข่าวเล่าข่าวลือจนแพร่สะพัด บอกว่าเจ้ารับเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ไม่ได้ เฉินอวิ๋นเอ๋อร์ผู้นั้นเย่อหยิ่งอวดดี รู้ว่าเรื่องนี้เกือบคร่าชีวิตคน เลยคิดจะผูกคอตายในเรือน โชคดีที่มีคนพบก่อน ไม่เช่นนั้นตระกูลเฉินคงไม่มีบุตรสาวผู้นี้อีกแล้ว”

แม้ว่าท่านแม่ทัพฉีจะไม่ชอบคนในตระกูลเฉิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเสนาบดีเฉิน แต่เขาก็เป็นพ่อคนเช่นกัน ได้ยินมาว่าหลังเกิดเรื่องก็ว้าวุ่นใจพักใหญ่

หากเฉินอวิ๋นเอ๋อร์สิ้นใจจริง ไม่รู้ว่าเสนาบดีเฉินจะเสียใจเพียงใด อย่างไรก็ชีวิตคนคนหนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจมาก อึ้งอยู่เนิ่นนานกระทั่งได้สติกลับมา : “ท่านพ่อ เรื่องนี้ไม่ต้องไปใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่อเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ปกป้องบ้านเมือง เรื่องที่ต้องทำคือปกป้องเมืองนี้และจงรักภักดีต่อฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน เรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับท่านพ่อ ก็ไม่ต้องไปสนใจหรอกเจ้าค่ะ”

“เรื่องของเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ท่านพ่อจะถามให้มากความไปเพื่ออะไรละเจ้าคะ?”

“ก็จริงอยู่” ท่านแม่ทัพฉีสงสารเสนาบดีเฉินจับใจ

บุตรสาวคนโตเป็นถึงฮองเฮา แต่ยังทำอะไรไม่ได้ แล้วเหตุใดเขาซึ่งเป็นเพียงแค่ข้าราชบริพารจะต้องไปคิดมากด้วย บุตรสาวคนที่สองเดิมทีมีชาติตระกูลดี แต่ดันไปชอบท่านอ๋องเย่สารเลวนั้นเสียได้

ท่านแม่ทัพฉีนึกถึงสุนัขที่บุตรสาวป้อนอาหารด้วยความจริงใจในตอนแรก ก็ยิ่งรู้สึกสงสารเฉินอวิ๋นเอ๋อร์ ยิ่งเห็นใจเสนาบดีเฉิน

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์เห็นทุกอย่าง ไม่รู้ว่าควรต้องกล่าวเช่นไร ทำได้เพียงแค่ส่ายหน้า

เห็นท่านแม่ทัพดูใจร้อนเช่นนี้ แต่กลับเป็นคนที่อารมณ์อ่อนไหวง่าย

ที่รู้สึกสงสารศัตรู โดยแท้จริงแล้วไม่รู้ว่าจะกล่าวเช่นไรดีต่างหาก

สองพ่อลูกพูดคุยกันชั่วครู่ ท่านแม่ทัพฉีบอกไม่ง่วงและนอนไม่หลับจึงไปยังห้องฝึกซ้อม ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและเดินตามไป สองพ่อลูกจึงอยู่ในห้องฝึกซ้อม

ฉีเฟยอวิ๋นฝึกฝนดาบไร้ใจหนึ่งรอบ ใช้ทักษะที่พอจะให้ผ่านได้

ท่านแม่ทัพฉียืนมองคนตรงหน้าอยู่ด้านข้าง ด้วยความกังวลอย่างยิ่ง

“ท่านพ่อ เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ?” ฉีเฟยอวิ๋นเก็บดาบและเดินมาหาท่านแม่ทัพฉี ซึ่งท่านแม่ทัพฉีก็พยักหน้าพร้อมชื่นชม และกลับห้องไปเสียก่อน

ฉีเฟยอวิ๋นรู้แก่ใจดี ดาบไร้ใจด้ามนี้แฝงไปด้วยความลับยิ่งใหญ่ ดังนั้นดาบไร้ใจจึงเป็นที่พึ่งสุดท้าย แม้จะฝึกฝนสำเร็จก็ไม่สามารถแสดงให้ใครเห็นก่อนได้

ใกล้รุ่งสางฉีเฟยอวิ๋นจึงได้กลับไปพักผ่อน ตะวันโด่งฟ้าจึงได้ลุกจากที่นอน กระทั่งรู้สึกว่าทุกอย่างเงียบผิดปกติ

ครั้นเห็นเวลาก็นึกได้ว่าต้องกลับไป ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่า กฎระเบียบของที่นี่เข้มงวดมาก นางเป็นพระชายาเย่ของจวนอ๋องเย่ จะให้กลับไปยามดึกดื่น คงไม่เหมาะสม

นางเก็บข้าวของ ประกอบกับยาที่จำเป็น ฉีเฟยอวิ๋นและท่านแม่ทัพฉีกินอาหารด้วยกัน จากนั้นก็ขอตัวกลัวจวนอ๋องเย่

เพียงแต่ระหว่างทาง กลับพบกับคนของตระกูลเฉิน

เมื่อเห็นรถม้าของตระกูลเฉินตรงหน้า ฉีเฟยอวิ๋นก็รีบหลบซ่อนตัวทันที ในเมื่อตระกูลเฉินกำลังขุ่นเคือง ก็ไม่ควรเข้าไปยุ่งจะดีกว่า

แต่หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นผ่านไปได้ไม่นาน จู่ ๆ ก็มีเสียงคนคนหนึ่งดังออกมาจากในรถม้า