บทที่ 686 ท่านอ๋องปกป้องข้อบกพร่อง

เวยฉือหน้าตาประหลาดใจ: “พระชายาเย่จะไปจับกุมคนที่จวนอาลักษณ์อาวุโสเป็นการไม่สมควรกระมัง อาลักษณ์อาวุโสอยู่ในวัยแก่ชราแล้วไม่ต้องกล่าวถึงอายุปูนนี้ของเขาแม้ว่าจะเป็นไทเฮาก็ต้องไว้หน้าอยู่บ้าง ยิ่งกว่านั้นในขณะที่อดีตจักรพรรดิยังทรงมีพระชนม์อยู่ก็ทรงพอพระทัยยิ่งนักด้วยและทรงเคยพระราชทานมิใช่เพียงแค่ครั้งเดียว”

เวยฉือรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง หากว่าจับกุมมาเช่นนี้เขาต้องแบกรับผลที่ตามมา ตำแหน่งขุนนางของเขาไปจับกุมบุตรชายของรองเสนาบดีขั้นหนึ่งดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใด

ที่สำคัญคือไม่มีความผิดก็ไปจับกุมเช่นนี้ก็มิควร

ฉีเฟยอวิ๋นนั่งอยู่ในคุกที่สำคัญของที่ทำการปกครองเมืองไม่ยอมไปและหวาชิงนั่งอยู่ตรงฝั่งหนึ่ง เวยฉือไม่สามารถทำให้พวกนางขุ่นเคืองใจได้จึงทำได้เพียงก้มหน้าพูดจาด้วยเหตุผลกับพวกนางอย่างยากลำบาก

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า: "เรื่องนี้จัดการได้ง่าย เจ้าหาคนล่อโจวไท่ออกมา หลังจากที่เขาออกมาแล้วเจ้าก็เรียกชื่อคนสักผู้หนึ่งตามแต่ใจเพียงแค่ไม่ใช่โจวไท่ก็พอ จับกุมตัวมาแล้วก็จะคิดซะว่าเป็นผู้อื่น ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าก็กุมขังเขาเอาไว้ หากว่ามีผู้ใดตามหาก็ให้พวกเขาพิสูจน์ตัวตนของโจวไท่ พิสูจน์ได้แล้วก็ปล่อยคนและหากว่าไม่มีผู้ใดพิสูจน์ก็ช่างเถอะกุมขังเอาไว้เป็นพอ”

เวยฉือเหงื่อแตกเลยจึงได้จับแขนเสื้อมาเช็ดเหงื่อแล้วเงยหน้าขึ้นถามฉีเฟยอวิ๋น: "ขอถามพระชายาเย่ว่าโจวไท่ผู้นี้ทำให้พระชายาเย่ขุ่นเคืองที่ใดกันพระชายาเย่ถึงต้องทำกับเขาเช่นนี้?

เท่าที่ข้ากระหม่อมทราบแม้ว่าโจวไท่ผู้นี้จะไม่ใช่คนดีแต่เขาก็ไม่ใช่คนชั่วช้าเลวทราม แต่กลับเคยได้ยินมาว่าเขาชอบรังแกผู้คนและเป็นสิ่งของอันน่าเวียนศีรษะ แต่ว่าพ่อบ้านที่เรือนก็นับว่าเข้มงวดดังนั้นจึงไม่ได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงอันใด"

“เขาทำสิ่งใดข้าหลวงประจำเมืองเวยไม่จำเป็นต้องรู้ เกรงว่าข้าหลวงประจำเมืองเวยได้ยินแล้วจะเสียใจในภายหลัง ข้าหลวงประจำเมืองเวยกระทำการณ์ไปเลยหากเกิดเรื่องใดขึ้นข้าจะเป็นผู้รับผิดชอบเอง”

“เรื่องนี้.....” หน้าตาเวยฉือวิตกกังวล เงยหน้าขึ้นเหลือบมองอาอวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูที่ทำการปกครองเมือง

เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่ง่าย หากว่าง่ายดายและเปิดเผยตรงไปตรงมาเหตุใดจวนอ๋องเย่ถึงไม่ไปจับกุมคนแต่เป็นที่นี่ของเขาไปจับกุม?

แต่ว่าไม่จับกุมก็ไม่สมเหตุสมผล

“ก็ได้ เช่นนั้นข้ากระหม่อมจะไปจับกุมคนในตอนนี้” เวยฉือหันหลังไปจับกุมคน แต่ก่อนที่เขาจะจับกุมคนก็ได้เกิดความคิดหนึ่ง

ชื่อเสียงของพระชายาเย่ในเมืองหลวงนั้นได้เอ่ยถึงด้านไม่ดีและอาจทำให้เป็นบ้าไปได้

ก่อนไปจวนอาลักษณ์ราชสำนักโจวเวยฉือไปจวนอ๋องเย่รอบหนึ่ง จับกุมตัวคนนั้นไม่ได้รีบร้อนเขาจึงไปแจ้งอ๋องเย่ซะก่อน

ทันหนานกงเย่กลับมา เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเวยฉือยืนรออยู่ตรงหน้าประตูจวนอ๋องเย่พร้อมกับพ่อบ้านอาวุโสซึ่งอยู่กับเขา

หนานกงเย่หยุดแล้วถามว่า: "เกิดสิ่งใดขึ้น?"

ข้ากระหม่อมคารวะอ๋องเย่” เวยฉือกุมกำปั้น

หนานกงเย่ยืนมือไขว้หลังและมองดูด้วยสายตาเพิกเฉย: "มีสิ่งใดก็ว่ามา ข้ายังมีเรื่องที่จะต้องไปดูพระชายาด้วย"

“เอ่อ......คือว่า? ท่านอ๋อง พระชายาอยู่ที่ที่ทำการปกครองเมืองของข้าขอรับ” เวยฉือคิดว่าเป็นการดีที่จะไม่รับรู้

หนานกงเย่แววตาขึงขังและน้ำเสียงก็เย็นชาในทันที: “เวยฉือช่างกล้านัก เจ้ากล้าจับพระชายาของข้าไป เจ้าช่างใจกล้าบ้าบิ่น เจ้าถามข้าแล้วหรือยัง?”

เวยฉือตกใจจนเกือบจะคุกเข่าลงแล้วรีบกล่าวว่า: “ท่านอ๋อง ข้ากระหม่อมไม่กล้า ข้ากระหม่อมได้รับคำสั่งจากพระชายาเย่ให้ไปจับกุมคนดังนั้นจึงตั้งใจมาเรียนท่านอ๋องสักคำ”

“โอ้!” ได้ยินว่าไม่ใช่ถูกจับกุมตัวไปหนานกงเย่ก็กล่าวโอ้คำหนึ่งเบาๆ

เวยฉือเหงื่อแตกเลย นี่เป็นคำสั่งของท่านอ๋องหรือ?

แต่ก็ไม่เหมือนนะ!

เวยฉือกล่าวอย่างกล้าหาญชาญชัยว่า: "ท่านอ๋อง พระชายาให้ข้ากระหม่อมไปยังเรือนอาลักษณ์อาวุโสจวนของโจวอี้เหรินเพื่อจับกุมหลานชายของเขาโจวไท่"

หนานกงเย่ครุ่นคิด: “เช่นนั้นกำลังคนของเจ้าไม่เพียงพอหรือว่าหาโจวอี้เหรินไม่เจอ?”

เวยฉือตกใจแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองหนานกงเย่: "อ๋องเย่ อาลักษณ์อาวุโสอยู่ในวัยแก่ชราแล้วหากว่าทำให้ตระหนกตกใจคิดว่าไม่เหมาะ ยิ่งกว่านั้นบุตรชายของเขาโจวก่วงเหิงเป็นรองเสนาบดีกรมกลาโหมระดับสูงขั้นหนึ่งและยังเป็นผู้ที่ท่านอ๋องเสนอขี้นเอง”

“ความหมายของข้าหลวงประจำเมืองเวยคือผู้ที่ข้าเสนอสามารถรังแกพระชายาของข้าได้หรือ?” หนานกงเย่รู้สึกไม่พอใจกับความคิดของเวยฉือยิ่งนัก

เวยฉือไม่กล่าวสิ่งใดอีก ดูเหมือนว่าคู่สามีภรรยาได้คุยกันเรียบร้อยแล้วเช่นนั้นเขาก็ไปจับกุม

“ท่านอ๋อง เช่นนั้นข้ากระหม่อมไปจับกุมคนแล้ว”