บทที่ 693 อวิ๋นจิ่นล้างแค้นเพื่อเจ้านาย

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นฟื้นขึ้นมา อ๋องตวนก็เดินไปเดินมาอยู่ที่หน้าประตู มีอีกาอยู่บนหลังคาเต็มไปหมด ราชครูจวินยืนกอดอกอยู่ข้างนอก บริเวณโดยรอบพังทลายลง เขาเป็นเหมือนชายชราตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง

หนานกงเย่และฉีเฟยอวิ๋นนอนอยู่ข้างใน และฉีจือซานก็ไม่ได้ออกมา เขากังวลว่าจะเกิดเรื่องขึ้น อ๋องตวนให้คนไปตามอวิ๋นจิ่น แต่นางยังไม่มา

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นจากเตียงและไม่เห็นคนอื่น นางเห็นเพียงหนานกงเย่ที่จับมือของนางไว้ และเห็นว่าเขานอนหมดสติอยู่ นางจึงจับข้อมือของเขาและใช้สมาธิตรวจดู อวัยวะภายในไม่ค่อยดีนัก ร่างกายของเขาอ่อนแอและหมดสติยังไม่ฟื้น

ฉีเฟยอวิ๋นยกข้อมือขึ้นมากัด และให้หนานกงเย่ดื่มเลือดของนาง

หนานกงเย่ดื่มเลือด เขาค่อยๆ มีสติ และร่างกายของเขาก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว แต่ฉีเฟยอวิ๋นนอนอยู่ในอ้อมแขนของเขาแต่ไม่ตอบสนอง

หนานกงเย่จับมือของฉีเฟยอวิ๋นและลุกขึ้นจากเตียง ฉีเฟยอวิ๋นค่อย ๆ ล้มลงข้าง ๆ หนานกงเย่กอดนางไว้ ร่างกายของฉีเฟยอวิ๋นไร้เรี่ยวแรงเหมือนไม่มีกระดูก หนานกงเย่เจ็บปวดใจ

“อวิ๋นอวิ๋น……”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้ม：“ท่านพ่อของหม่อมฉันได้รับบาดเจ็บ และยังไม่หายดี พระองค์นำยานี้ไปมอบให้อวิ๋นจิ่น และให้อวิ๋นจิ่นหาวิธีเกลี้ยกล่อมให้เขากินยา หม่อมฉันไม่เป็นไร อีกไม่นานก็หายแล้วเพคะ”

หนานกงเย่ก้มลงมองยาของฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นก็เก็บไว้และพยักหน้า

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“เจ้าของร่างเดิมไปหาท่านแม่ของนาง ระบบร่างกายของหม่อมฉันถูกนางขัดขวาง และส่วนมากจะไม่สามารถกู้คืนได้ และความสามารถในการรักษาตัวเองให้หายก็มีปัญหา ในช่วงเวลานี้จึงไม่อยากทะเลาะเบาะแว้งกับท่านพ่อ”

“อาการบาดเจ็บของหวาชิงไม่น่าจะสาหัสนัก กินยาสักเม็ดก็คงจะหายดี ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากพักผ่อนเพคะ！”

ในขณะที่ฉีเฟยอวิ๋นพูด นางก็เอนตัวเข้าไปในอ้อมแขนของหนานกงเย่ หนานกงเย่กอดฉีเฟยอวิ๋นไว้แน่น หัวใจของเขาสั่นสะท้าน：“อวิ๋นอวิ๋น……”

หนานกงเย่ลุกขึ้น เขาวางฉีเฟยอวิ๋นลงแล้วตะโกนว่า：“มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง？”

อ๋องตวนผลักประตูเข้าไปในทันที และอีกาก็บินเข้ามาเช่นกัน

หลังจากที่อ๋องตวนเข้ามา หนานกงเย่ก็ถามว่า：“อวิ๋นจิ่นมาแล้วหรือไม่？”

อ๋องตวนรีบมองหนานกงเย่อย่างละเอียดถี่ถ้วน เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นไร อ๋องตวนก็โล่งใจและกล่าวว่า：“ใกล้ถึงแล้ว”

“ไปรออวิ๋นจิ่น เมื่อพบอวิ๋นจิ่นแล้วให้นางมาที่นี่”

“อืม”

อ๋องตวนมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นและถามว่า：“พระชายาเย่เป็นอย่างไรบ้าง？”

“ยังไม่รู้พ่ะย่ะค่ะ พี่รองไปรอก่อน”

อ๋องตวนไม่ได้พูดอะไรมากนัก และหันหลังกลับไปรออวิ๋นจิ่นอยู่ข้างนอก

ในเวลานี้อวิ๋นจิ่นก็พาอามู่และเสี่ยวเฉียวมา เฟิงอู๋ชิงอุ้มเจ้าห้าตามหลังมา และจามมาด้วยอู๋ซัง

เมื่ออ๋องตวนเห็นอวิ๋นจิ่นก็กล่าวว่า：“เจ้าเข้าไปข้างในก่อน”

อวิ๋นจิ่นไม่มีเวลาที่จะอย่างอื่นและรีบไปหาฉีเฟยอวิ๋น

“อวิ๋นจิ่นขอเข้าเฝ้า”

“เข้ามา” หนานกงเย่เรียกอวิ๋นจิ่นเข้าไป และอวิ๋นจิ่นก็รีบผลักประตูเข้าไป

หลังจากเข้าไปแล้ว อวิ๋นจิ่นก็มองไปข้างหน้า นางเห็นฉีเฟยอวิ๋นนอนอยู่ข้างในด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว นางจึงรีบเดินเข้าไป：“นายท่าน”

“อวิ๋นอวิ๋นไม่เป็นไร อวิ๋นจิ่น แม่ทัพฉีและหวางต่างก็ได้รับบาดเจ็บ นี่เป็นยา หาวิธีให้แม่ทัพฉีกินยานี้ หลังจากที่หวาชิงกินยานี้แล้ว อย่าปล่อยให้นางมารบกวน อวิ๋นอวิ๋นต้องการพักฟื้น และข้าจะอยู่ดูแลนางที่นี่ ส่วนคนอื่น ๆ ไม่ต้องการที่จะพบ”

“ท่านอ๋อง……” อวิ๋นจิ่นรับยาแล้วมองไปที่ข้อมือของฉีเฟยอวิ๋น ข้อมือของฉีเฟยอวิ๋นมีบาดแผล ราวกับว่าเปื่อยเน่า แต่ไม่มีบาดแผล

อวิ๋นจิ่นน้ำตาซึม：“ทำไมถึงยังไม่หายเองอีก？”

อวิ๋นจิ่นรู้เรื่องนี้ หนานกงเย่ส่ายหัว：“ไม่แน่ใจ เจ้าไปจัดการตามที่บอกก่อนเถอะ ในเมื่ออวิ๋นอวิ๋นมอบหมายหน้าที่ให้เจ้า นั่นหมายความว่านางมีวิธีในการแก้ปัญหาเรื่องนี้ ต้องรักษาเสถียรภาพของแม่ทัพฉีและคนอื่น ๆ พระชายาเย่และจวนแม่ทัพมอบให้เป็นหน้าที่ของเจ้า”

“แล้วท่านอ๋องล่ะเพคะ？” เห็นท่าทางของหนานกงเย่แล้ว อวิ๋นจิ่นก็กังวลมากยิ่งขึ้น

“อวิ๋นอวิ๋นเป็นเช่นนี้ ข้าจะสามารถทำอะไรได้ ข้าจะอยู่เฝ้าอวิ๋นอวิ๋น” หนานกงเย่อุ้มฉีเฟยอวิ๋นเข้ามาตัวพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วจูบนาง

อวิ๋นจิ่นถอยออกไป และเห็นว่าเฟิงอู๋ชิงเดินเข้าไป：“เจ้าหอเฟิง”

เฟิงอู๋ชิงหมดความอดทน หญิงผู้นั้นหายไปไหนแล้ว？

“พูด”