บทที่ 7 การแย่งชิงระหว่างสองท่านอ๋อง

บทที่ 7 การแย่งชิงระหว่างสองท่านอ๋อง

ในมือของอาอวี่ถืออาวุธอยู่ เป็นอาวุธที่ใช้ในสมัยก่อน ฉีเฟยอวิ๋นไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร รู้เพียงแต่ว่ามันเป็นอาวุธประเภทปา สะบัด บิน

"นี่คือสิ่งที่เจ้าติดค้างข้า"

อาอวี่พูดพร้อมกับย่อตัวลง ฉีเฟยอวิ๋นเองไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆ ทั้งสิ้น สิ่งๆ นั้นก็พุ่งเข้าเสียบกลางอกของเธอ ฉีเฟยอวิ๋นร้องด้วยความเจ็บปวด จากนั้นอาอวี่ก็ดึงอาวุธสิ่งนั้นออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ แล้วพูดกับฉีเฟยอวิ๋นเบาๆ ว่า : " ไปตายซะ!"

พูดจบเขาก็ถีบฉีเฟยอวิ๋นทันที ด้านหลังเธอเป็นเขา ฉีเฟยอวิ๋นจึงกลิ้งตกลงเขาไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่อยู่ในถ้ำไม่มีความเคลื่อนไหวเลยแม้แต่นิดเดียว รู้ได้เลยว่าเขาแล้งน้ำใจแค่ไหน!

ฉีเฟยอวิ๋นที่กำลังกลิ้งลงไป ความทรงจำก็กลับมาฉายซ้ำอีกครั้ง ในตอนแรกอาอวี่เองมีน้องสาวอยู่คนหนึ่ง แต่เป็นเพราะฉีเฟยอวิ๋นสงสัยว่าน้องสาวของอาอวี่คิดไม่ซื่อกับหนานกงเย่ จึงสั่งคนไปจับตัวน้องสาวของอาอวี่มา ตอนนั้นน้องสาวของอาอวี่ตื่นตระหนกตกใจกลัวมาก ในขณะที่กำลังหลบหนีก็ไปชนเข้ากับรถม้า จนเสียชีวิตกลางถนน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อาอวี่ก็เกลียดฉีเฟยอวิ๋นเข้าไส้

อาอวี่กลับเข้าไปยังถ้ำ รายงานการปฏิบัติภารกิจกับท่านอ๋องเย่ : "กราบทูลท่านอ๋อง ข้าน้อยได้จัดการปลิดชีพนางแล้วขอรับ"

หนานกงเย่ได้ยินแล้ว ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว กำมือแน่นอย่างไม่รู้สึกตัว เงียบงันอยู่นานก่อนจะพูดขึ้นว่า : "ข้าแค่ให้เจ้าทำให้นางสลบ แต่ช่างปะไร ผู้หญิงแบบนี้ ตายเสียได้ก็ดี"

อาอวี่พูดอย่างไม่มั่นใจว่า : "บางทีนางอาจจะยังไม่ตาย แต่เพียงแค่ตกเขาไปขอรับ"

หนานกงเย่หลับตาลง แสดงให้เห็นว่าไม่ต้องต่อความยาวสาวความยืด

อาอวี่รู้สึกสงสัยว่าวันนี้ตัวเขาเองได้ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาขึ้น ถอนลมหายใจ การเกิดใหม่ในร่างของผู้อื่น ทำไมถึงได้ซวยอะไรแบบนี้

แต่เป็นแบบนี้ก็ดีไปอีกอย่าง คิดว่าเธอตายไปแล้ว เธอจะได้พักฟื้นอยู่ที่นี่

ผ่านไปคืนหนึ่ง ฉีเฟยอวิ๋นราวกับได้ชีวิตใหม่ เพียงแต่รู้สึกว่าร่างกายของเธอเหมือนมีอะไรบางอย่างจะออกมา แต่กลับถูกกดเอาไว้

ดีที่มียาชีวภาพร่างกายของเธอจึงฟื้นฟูได้เร็ว พักไปหนึ่งคืน ก็สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้แล้ว

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นจากพื้น กวาดตามองไปรอบๆ หาจุดที่สามารถปีนขึ้นไปได้ แล้วจึงค่อยๆ ปีนขึ้นไป

เมื่อเธอขึ้นไปถึงด้านบนก็ปาไปเที่ยงวัน จะว่าไปก็ถือว่าซวยซ้ำซ้อน เพิ่งขึ้นมาถึงก็เจอเฉินอวิ๋นเอ๋อร์และพรรคพวกกำลังผ่านมาพอดี

แต่รอบนี้คนน้อยกว่ารอบที่แล้ว

มีแค่พี่เลี้ยงเพียงไม่กี่คนที่ติดตามมาด้วย

ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากจะมีเรื่อง จึงรอให้พวกเขาผ่านไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน แต่นึกไม่ถึงเลยว่าคนพวกนั้นจะหยุดเดินเพื่อชมวิว และเห็นเธอเข้าในที่สุด

ทันใดนั้นเอง โจวเหม่ยก็ชี้มือไปที่ฉีเฟยอวิ๋น พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ดูนั่น ทุกคนรีบมาดูเร็ว นั่นพระชายาเย่นี่นา! ทำไมถึงไม่อยู่ที่นี่ได้ล่ะ?"

คนทั้งกลุ่มพากันอุทานด้วยความแปลกใจ เพียงครู่เดียว ทุกคนก็พากันไปยืนอยู่ตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นที่หลบไม่ได้แล้ว จึงทำได้แค่เดินขึ้นมาด้านบน ฉีเฟยอวิ๋นจัดระเบียบเสื้อผ้าของตัวเองพร้อมกับมองไปที่เฉินอวิ๋นเอ๋อร์

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์มองออกว่าฉีเฟยอวิ๋นพักอยู่ในเขาทั้งคืน รวมถึงเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบ จึงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาในใจ

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์พูดขึ้นเสียงดัง : "ข้าก็นึกว่าใครไปทำอะไรไม่ดีไม่งามอยู่ข้างล่างนั่น ที่แท้แล้วก็เป็นพระชายาเย่นี่เอง พระชายาเย่ขี้เล่นขนาดนี้เชียว?"

"คุณหนูเฉิน เจ้าเกิดปีจอหรือ? เห็นคนเป็นต้องไล่กัดไปทั่ว?" ฉีเฟยอวิ๋นพูดจบก็เดินไปข้างหน้า โดยไม่ได้สนใจอะไรต่อ

เฉินอวิ๋นเอ๋อร์กำมือไว้แน่น : "ฉีเฟยอวิ๋น ถ้าเจ้ายังไม่กลับมาขอโทษข้า ข้าจะให้เจ้าสูญเสียทุกอย่างแม้แต่เกียรติภูมิและชื่อเสียงเรียงนาม แล้วอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะพร้อมกับพูดขึ้นว่า : "คุณหนูเฉินเองยังไม่กลัวว่าลิ้นตัวเองจะเน่า แล้วข้าจะกลัวทำไม?"

พูดจบฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่สนใจไยดีเฉินอวิ๋นเอ๋อร์อีก เธอสาวเท้าเดินออกไปทันที เฉินอวิ๋นเอ๋อร์โมโหจนกระทืบเท้าไม่หยุด

ฉีเฟยอวิ๋นที่เดินไปไกลแล้ว ก็แอบหัวเราะขึ้นเบาๆ เจ้าของร่างเดิมทำไมถึงไปแพ้ให้กับคนแบบนั้นได้!

เมื่อกลับถึงจวนบัญชาการทหาร ฉีเฟยอวิ๋นก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนอนพักผ่อน

แต่วันเวลาดีๆ ไม่เคยยืนยาว ไม่นาน ก็มีคนปล่อยข่าวโคมลอยที่ฉีเฟยอวิ๋นทำเรื่องไม่ดีไม่งาม จนเรื่องบานปลายไปกันใหญ่

ข่าวคราวเรื่องนี้ดังไปถึงพระกรรณองค์จักรพรรดิ

เวลานี้องค์จักรพรรดิสูงสุดทรงพระราชดำริว่าจะทำอย่างไรให้หนานกงเย่ส่งฉีเฟยอวิ๋นกลับไปยังจวนบัญชาการทหาร เมื่อเรื่องนี้เกิดขึ้น ก็ทรงรับสั่งให้องค์รัชทายาทไปหาวิธีจัดการทันที

"อวิ๋นอวิ๋น ฝ่าบาททรงรับสั่งให้เข้าเฝ้า" นายพลฉีที่ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็รีบวิ่งไปหาฉีเฟยอวิ๋นทันที

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเหมือนว่ากำลังเกิดเรื่องไม่ชอบมาพากลขึ้น