บทที่ 743 ราชาหนอนพิษกู่

ซูอู๋ซินนำกำไลคู่หนึ่งออกจากเครื่องราชบรรณาการที่ฝังไว้กับศพซึ่งเป็นสีเขียวมรกตช่างสวยงามยิ่งนัก

"เอาไว้สิ"

ซูอู๋ซินมอบกำไลให้ฉีเฟยอวิ๋นแต่ฉีเฟยอวิ๋นไม่เอา: "สิ่งของของคนตายไม่เอา"

“เป็นของเสด็จพ่อทั้งสิ้น รับไป ตายไปก็ไม่ได้ใช้แล้วจะเอาของพวกนี้ไปทำสิ่งใด? หากเจ้าชื่อชอบก็เอาไปเลย”

เมืองต้าเหลียงขาดทรัพยากรชีวิตความเป็นอยู่ขอเจ้าก็คงไม่ได้ดีนัก เขาเป็นท่านอ๋องแต่เช่นไรก็เป็นแค่ท่านอ๋อง อยู่ต่อหน้าพระพักตร์ฝ่าบาทก็คงจะไม่อิสระเสรีเท่าใดสินะ คำพูดสวยหรูว่ามีหลักการเป็นทรัพย์ มีเงินแล้วอยู่ที่เมืองต้าเหลียงนี้ก็สามารถกล่าวด้วยความทรงพลัง

รออีกสองสามวันพบกับเสด็จแม่ของเจ้าแล้วจะเปลี่ยนชื่อของเจ้า เจ้าเป็นมกุฎราชกุมารีแคว้นเฟิ่งและเป็นองค์หญิงแห่งปีกใต้ของเรา แม้ว่าสตรีของปีกใต้จะต่ำต้อยแต่เจ้าเป็นลูกสาวของข้าซูอู๋ซินซึ่งแตกต่างกันอยู่แล้ว"

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงราวกับว่าฐานะของนางสูงศักดิ์ยิ่งนัก

หลุมฝังศพกว้างขวางและด้านหน้ามีโลงศพลำดับรองหลายโลงซึ่งหนึ่งในนั้นที่อยู่ตรงกลางใหญ่ที่สุด ซูอู๋ซินเดินยังตรงกลางจากนั้นโค้งคำนับโลงศพโลงกลางแล้วหันกลับมาส่งสัญญาณให้ฉีเฟยอวิ๋นเข้าไป ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปยังด้านข้างของซูอู๋ซินแล้วซูอู๋ซินก็ได้กล่าวว่า: "ที่นี่คือบรรพบุรุษของเจ้าเจ้าคำนับพวกเขาอย่างง่ายๆ เพชรพลอยเหล่านั้นตรงด้านนอกเป็นขอเจ้าทั้งสิ้น ถือซะว่าเป็นของรับไหว้ที่พบหน้ากับเจ้าจากพวกเขาละกัน

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง การปล้นครั้งนี้ก็โจ่งแจ้งเกินไปแล้ว

"โอ้"

ฉีเฟยอวิ๋นแสร้งทำเป็นคำนับโลงศพ: "อวิ๋นอวิ๋นคารวะบรรพบุรุษทั้งหลาย?"

ซูอู๋ซินหัวเราะ: “พอแล้ว เดินไปหาท่านปู่ของเจ้าสิ”

หันหลังกลับแล้วซูอู๋ซินเดินไปยังด้านหน้า จากนั้นฉีเฟยอวิ๋นก็เดินตามไปซึ่งอยู่ทางทิศใต้ที่สุดและมีโลงศพปิดทอง เมื่อไปถึงตรงนั้นซูอู๋ซินก็หยุดลงและมองไปยังโลงศพครู่หนึ่งแล้วมองฉีเฟยอวิ๋น: " ในโลงศพของท่านปู่ของเจ้ามีแต่ของดีๆทั้งนั้น”

"โอ้"

ฉีเฟยอวิ๋นงุนงงเล็กน้อย รู้สึกเหมือนกำลังปล้นสุสานเลย

ห้องฝังศพนั้นสว่าง ขณะที่เข้ามายังมืดสนิทอยู่แต่พอก้าวเข้ามาที่นี่ไฟที่กำแพงก็สว่างขึ้นเอง ซึ่งทำงานได้ดีกว่าสวิตช์ไฟเปิดปิดของคนรุ่นหลังจริงๆ

“เสด็จพ่อ นี่คือหลานสาวของท่าน ไม่ใช่ว่าท่านไม่ชื่นชอบซูซูมาโดยตลอด ตอนนี้เด็กนั้นเติบใหญ่เช่นนี้แล้วและท่านก็ตายแล้วด้วย หากท่านโมโหก็กระโดดออกมาจากโลงศพได้เลย”

“……”

ฉีเฟยอวิ๋นเกือบจะหัวเราะ นี่เป็นการมาทำให้คนโกรธหรือ?

ซูอู๋ซินเดินไปยังด้านหนึ่งของโลงศพ ยกมือขึ้นผลักโลงออกไปแล้วมองเข้าไปในโลงศพ ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ภายในโลงศพมีคนที่เสมือนมีชีวิตอยู่อายุประมาณหกเจ็ดสิบปี หลับตานอนอยู่ด้วยความสงบ

บนร่างสวมเสื้อคลุมสีเหลืองสดใสและยังถือเฉาจูพวงหนึ่งอยู่ในมือ

ซูอู๋ซินมองอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก้มลงหยิบเฉาจูไป หยิบเฉาจูไปแล้วร่างนั้นก็กลายเป็นขี้เถ้า

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึงและมองไปยังซูอู๋ซิน ซูอู๋ซินหยิบเฉาจูมาม้วนเป็นวงกลมสองรอบแล้วแขวนไว้บนคอของฉีเฟยอวิ๋นและหยิบไข่มุกสีดำใต้โลงศพไป

ไข่มุกนั้นเคยเห็นซึ่งสีดำก็มีไม่น้อย แต่เม็ดนี้ดูเหมือนจะแตกต่างออกไป

ฉีเฟยอวิ๋นถามว่า: "นี่คือสิ่งใด?"

“นี่คือราชาหนอนพิษกู่”

ซูอู๋ซินใส่ไข่มุกสีดำลงในกระเป๋าเล็กๆบนหน้าอกของฉีเฟยอวิ๋น จากนั้นราชาแมลงที่อยู่ภายในก็เริ่มขยับเขยื้อนและไม่สงบนิ่งอยู่ที่ด้านใน

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นราชาแมลงคลานออกมา ราชาแมลงดูเหมือนจะหวาดกลัวมากและต้องการหาที่หลบซ่อน ฉีเฟยอวิ๋นจับราชาแมลง: "เกิดสิ่งใดขึ้น?"

"ราชาหนอนพิษกู่เป็นราชาแมลงในหมู่ราชาแมลง แม้ว่าชื่อจินจื่อจะมีพลังมากและกินหนอนพิษกู่โดยเฉพาะ แต่มันก็กลัวหนอนพิษกู่ด้วย

เพราะอาหารของราชาหนอนพิษกู่นั้นมีเพียงนางพญาชื่อจินจื่อเท่านั้น"

ซูอู๋ซินทำให้ฉีเฟยอวิ๋นตกใจ