บทที่ 81 ร่วมเตียงเคียงหมอน

ประตูถูกผลักเข้ามาเงียบๆ ติ่งหูของหนานกงเย่กระตุก เขาเอียงสายตาพร้อมกับกะพริบเบาๆ ฉีเฟยอวิ๋นก็กะพริบตาเช่นกัน

พวกเขากลั้นลมหายใจคำนวณจำนวนผู้ที่แอบย่องเข้ามา

หลังผู้ร้ายปิดประตูก็เริ่มทำการค้นหา หนึ่งในนั้นเอ่ยว่า "ทำไมไม่มีคนล่ะ?"

"อืม ไม่มีคราบน้ำบนพื้น คงไม่อยู่แล้วละ" อีกคนหนึ่งเอ่ย

"เป็นไปไม่ได้ ได้รับข่าวมาว่าอยู่ที่นี่แหละ"

หนานกงเย่คำนวณผู้มาเยือนได้ทั้งหมดหกคน

หนานกงเย่ถอดอาภรณ์ไปคลุมบนตัวฉีเฟยอวิ๋น ก่อนจะผูกเสื้อให้ฉีเฟยอวิ๋น และถือโอกาสหยิบอาภรณ์ที่แขวนอยู่บนฉากกั้นมาคลุมให้ฉีเฟยอวิ๋นด้วย ทุกท่วงท่าล้วนเร็วไวมาก ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกตกตะลึง

คนกลุ่มนี้รับรู้ว่าด้านหลังฉากกั้นมีคนอยู่ทันที ต่างพุ่งไปด้านหลังฉากกั้นพร้อมกัน ชั่วพริบตาเดียวหนานกงเย่ก็ถีบคนหนึ่งลอยกระเด็นไป ก่อนจะกล่าวด้วยความฉุนเฉียวว่า "ทหาร"

หกคนนี้พอเห็นหนานกงเย่ก็ไม่กล้าต่อสู้ เตรียมพร้อมที่จะเผ่นหนี

หนานกงเย่สะบัดเท้า เก้าอี้ตัวหนึ่งก็ลอยออกไปกระแทกใส่ร่างอีกฝ่าย ขาเก้าอี้ที่ทำจากท่อนไม้แทงทะลุเข้าสันหลังอีกฝ่าย จึงทำให้สิ้นชีพทันที ส่วนอีกสี่คนวิ่งกระเจิงมาถึงลานบ้าน เตรียมจะหนีออกไป ทังเหอที่นำกำลังพลดักซุ่มอยู่ล่วงหน้า เมื่อเห็นคนออกมาก็รีบสั่งการ ลูกธนูพลันทะยานสู่กลางอากาศอย่างพร้อมเพรียงกัน

และแล้วสี่คนนี้ก็ต้องจบชีวิตไว้ที่นี่ เหลือเพียงคนที่โดนถีบในห้องคนเดียว

หนานกงเย่เดินไปตรงหน้าคนผู้นี้ คิดจะลงมือ ทว่าคนผู้นี้กลับกัดลิ้นฆ่าตัวตาย บริเวณปากมีฟอกสีดำเหนียวข้นไหลทะลักออกมา

ฉีเฟยอวิ๋นเห็นว่าสิ้นลมหายใจแล้วก็รีบวิ่งขึ้นบนเตียง ก่อนจะใช้ผ้านวมห่อหุ้มตัวเองให้มิดชิด

หนานกงเย่หันหน้ากลับไปก็เห็นนางใช้เท้าเล็กทั้งสองข้างวิ่งขึ้นเตียงอย่างรวดเร็วและไม่อิดออด พอมองอีกทีเธอก็มุดอยู่ใต้ผ้านวม กระทั่งศีรษะก็ไม่อาจมองเห็น

หนานกงเย่กระดกมุมปากขึ้น วิ่งไปหาด้วยความว่องไว

ทังเหอวิ่งมาอยู่หน้าประตูอย่างรีบร้อน พลางถามว่า "ท่านอ๋องมีอะไรหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

"เข้ามาเถอะ"

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋นที่อยู่บนเตียงปราดหนึ่ง จากนั้นเดินไปด้านหลัง พลางหมุนตัวนั่งลงด้วยท่าทีสง่างามดุจเดิม

ทังเหอเข้ามาก็เห็นมีผู้เสียชีวิตอยู่บนพื้นสองคน พลางโบกมือ "ยกออกไป"

หลังปิดประตูห้อง ทังเหอสั่งให้ลูกน้องเฝ้าอยู่หน้าประตู เผื่อจะมีผู้ร้ายมาอีก

ฉีเฟยอวิ๋นได้ยินคนออกไปกันหมดแล้ว จึงจะโผล่ออกจากผ้านวม ซึ่งตอนนี้อารมณ์ของนางไม่สู้ดีนัก

ตอนที่คนกลุ่มนี้บุกเข้ามา นางถูกหนานกงเย่ดึงออกจากน้ำ เขาจึงเห็นสรีระของนางจนหมด ถึงแม้ก่อนหน้านี้ก็เคยถูกมองมาแล้ว ทว่าฉีเฟยอวิ๋นก็ยังคงรู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่งยวด

เขามองนางไม่เพียงแค่ครั้งเดียว แต่นางกลับไม่เคยมองเขาสักครั้งเลย

ใจคอห่อเหี่ยวจริงแท้

หนานกงเย่ถาม "เอาเสื้อหรือ?"

"เสื้อเปื้อนหมดแล้ว ท่านไปเอากระเป๋าของข้ามาจากทางโน้นที"

หนานกงเย่ทำตามคำเรียกร้อง หยิบกระเป๋าส่งให้ฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นเอาเสื้อออกมา พลางกล่าวว่า "ท่านหันไปก่อน"

หนานกงเย่หันกาย นั่งบนเตียงโดยหันหลังให้ฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นสวมเสื้ออย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วก็ลุกลงจากเตียง

หนานกงเย่มองนาง "ไม่ใช่ไม่เคยเห็นซะหน่อย"

"ไม่เหมือนกัน"

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสลดใจ นี่ไม่ใช่ได้เปรียบแล้วทำหน้าซื่อเหรอ

หลังลงจากเตียง ฉีเฟยอวิ๋นก็เดินออกไป หนานกงเย่เห็นเท้าของนางคล่องแคล่วยิ่งนัก จึงไม่ได้ห้าม ทั้งสองออกไปพร้อมกัน แล้วเห็นอาอวี่ยืนอยู่ด้านนอก อาอวี่เห็นทั้งสอง พลางคารวะ "ท่านอ๋อง พระชายา"

"ตายหรือยัง?" หนานกงเย่ถาม