บทที่ 83 ไปหาหนอนไหมเย็นที่เนินเขาสิบลี้

เมื่อออกมาจากจวนตระกูลจวินก็มืดแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นขึ้นไปบนรถม้าและกล่าวประโยคแรกกับหนานกงเย่ว่า：“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่ทรงใจกว้าง และมอบไข่มุกราตรีให้แก่หม่อมฉันเพคะ”

หนานกงเย่เลิกคิ้วขึ้น：“ใช่ ข้ามอบมันให้แก่เจ้า แต่ไม่ได้ให้ไปเปล่า ๆ นะ”

“เช่นนั้นท่านอ๋องต้องการอะไรเป็นการตอบแทนเพคะ？” ฉีเฟยอวิ๋นไม่ใช่คนโง่ ของดี ๆ เช่นนี้ หนานกงเย่จะมอบให้นางอย่างง่ายดายได้อย่างไร

หวังดีประสงค์ร้าย เจตนาไม่ดี！

“ข้าก็ยังไม่ได้คิด เอาไว้ก่อนแล้วกัน”

ฉีเฟยอวิ๋นรีบกล่าวว่า：“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ”

“ฮึ！” เห็นแก่ได้

เมื่อรถม้ากลับมาถึงหน้าจวนอ๋องเย่ ฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“ท่านอ๋องเพคะ หม่อมฉันอยากออกไปข้างนอก”

“อืม”

“ถึงแม้ว่าจะเตรียมสิ่งที่จะนำมาทำสีผึ้งกุหลาบให้พระพันปีได้แล้ว แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้เลยคือหนอนไหมเย็น หม่อมฉันต้องการจะออกไปหามันเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นตัดสินใจแล้วว่าจะไป แต่ที่นางไม่ได้พูดระหว่างทาง เพราะนางต้องการนำเครื่องมือไปด้วย

“จะต้องใช้มันจริง ๆ หรือ？” หนานกงเย่เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นรีบกล่าวว่า：“แน่นอนเพคะ”

“อาอวี่ ไปที่เนินเขาสิบลี้” หนานกงเย่สั่งให้อาอวี่ไปด้วย แต่ก็ถูกฉีเฟยอวิ๋นหยุดไว้

“หม่อมฉันต้องนำเครื่องมือไปด้วย ท่านอ๋องโปรดรอสักประเดี๋ยว เดี๋ยวหม่อมฉันมาเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้นและลงไปจากจากรถม้า หนานกงเย่เปิดม่านเพื่อมองออกไปข้างนอก และเห็นฉีเฟยอวิ๋นยกกระโปรงขึ้น จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็ว

“อาอวี่”

“พ่ะย่ะค่ะ”

อาอวี่ลงไปจากรถม้าและตามฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปในจวนทันที

หลังจากที่ฉีเฟยอวิ๋นไปประมาณครึ่งชั่วยาม หนานกงเย่ก็ตื่นขึ้นจากการงีบหลับ เขาเตรียมจะลงจากรถม้า แต่ฉีเฟยอวิ๋นก็กลับขึ้นมาในรถม้าพอดี

อาอวี่วางตะกร้าไว้ด้านนอกรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นโยนห่อผ้าในมือเข้าไปในรถม้า นางนั่งลงและหายใจหอบ

“ข้าคิดว่าเจ้าหลับไปเสียแล้ว？” นางรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เขารอนานเช่นนี้

“หนอนไหมเย็นซ่อนตัวอยู่ในดินก่อนที่มันจะโตเต็มที่ หนอนไหมเย็นเป็นไข่ของหนอนไหมชนิดเดียวที่สามารถอยู่รอดได้ในฤดูหนาวที่หนาวเย็น เพียงแค่หารังของมันให้พบ ก็น่าจะเพียงพอให้เรานำไปใช้แล้ว ถึงแม้จะเรียกมันว่าหนอนไหมเย็น แต่การขยายพันธุ์ของมันก็ไม่ต่างจากหนอนไหมชนิดอื่น ๆ เพียงเพราะพวกมันจำศีลอยู่ในดินในฤดูหนาว และเมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิพวกมันก็จะออกมา ดังนั้นจึงเรียกมันว่าหนอนไหมเย็น

นอกจากนี้……” ฉีเฟยอวิ๋นลังเล

“มีอะไรอีกหรือ？”

หนานกงเย่ไม่มีความอดทนที่จะรอให้ฉีเฟยอวิ๋นลังเล

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่：“หม่อมฉันได้ยินมาว่าหนอนไหมเย็นพ่นใยไหมออกมาเป็นน้ำแข็ง มันคือความเย็น”

เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นไม่เชื่อเรื่องนี้ แต่ในบันทึกเกี่ยวกับวิชาแพทย์ได้กล่าวไว้

ก่อนหน้านี้ฉีเฟยอวิ๋นรู้จักหนอนไหมเย็นชนิดนี้ แต่ไม่เคยได้สัมผัส คราวนี้ดูเหมือนว่านางจะได้เห็นของจริงแล้ว

หนานกงเย่เหลือบมองฉีเฟยอวิ๋นอย่างไม่ใส่ใจ หญิงผู้นี้เสียสติได้ทั้งวัน สิ่งที่นางกล่าว……

ไม่มีความเท็จใด ๆ แต่สิ่งที่หนอนไหมพ่นออกมาคือความเย็น และนี่ก็เป็นสิ่งลวงตา

หนานกงเย่หรี่ตาลงและโยกตัวตามรถม้า เขาคิดถึงความลับของตัวฉีเฟยอวิ๋นเอง ยังมีอะไรที่สามารถลวงตาได้อีก

ทั้งสองพักผ่อนก่อนที่จะมาถึงเนินเขาสิบลี้ เมื่ออาอวี่หยุดรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในทันที และออกมาด้านนอกรถม้า

นางหยิบห่อผ้าและลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าอันหล่อเหลาของหนานกงเย่จมลง เขาลุกขึ้นและออกมาจากรถม้า จากนั้นก็พูดด้วยเสียงต่ำว่า：“จะรีบอะไรนักหนา？”

ฉีเฟยอวิ๋นตอบว่า：“หากมืดแล้วจะหายากเพคะ จึงต้องรีบหน่อย”

หนานกงเย่จึงลงจากมารถม้าและมองไปรอบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

เนินเขาและทุ่งหญ้าที่แห้งแล้งตรงหน้า มีหนอนไหมเย็นอยู่ในสถานที่เช่นนี้หรือ หนานกงเย่รู้สึกสงสัย