บทที่ 864 การเปลี่ยนแปลงของซูมู่หรง

จักรพรรดิปีกใต้และซูมู่หรงพูดคุยกัน หลังจากนั้นก็หลับไป แต่ซูมู่หรงไม่ได้นอนทั้งคืน

ในตอนเช้าเมื่อซูมู่หรงออกมาจากในห้อง เขาก็เห็นเด็ก ๆ ทั้งสี่คนอยู่ในลานบ้าน เจ้าสาม ยืนอยู่ข้างหลังและเม้มปากด้วยความเขินอาย

อาอวี่และเฟยอิงยืนอยู่ในลานบ้าน รวมทั้งหงเถาและลี่ว์หลิ่วด้วย

ซูมู่หรงยืนเอามือไล่หลังและถามว่า：“พวกเจ้าตื่นเช้าขนาดนี้ คงจะไม่ได้มาไล่ข้าออกไปหรอกนะ หรือว่าจะยกพวกมารุมข้า？”

“แน่นอนว่าพวกเราไม่ได้ยกพวกมารุมเจ้า ท่านแม่บอกว่าท่านเป็นอาจารย์ พวกเราต้องเรียกท่านว่าอาจารย์ปู่” เจ้าสามกล่าว ท่านแม่บอกว่าต้องยอมรับผิดและขอโทษ

“งั้นหรือ？” ซูมู่หรงมองไปที่เจ้าสาม และชื่นชมเด็กคนนี้จริงๆ！ฉีเฟยอวิ๋นสอนได้ดีมาก

หลังจากมองเจ้าสามอยู่ครู่หนึ่ง ซูมู่หรงก็ถามว่า：“เช่นนั้นพวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่ คงไม่ได้ลุกขึ้นมาสูดอากาศนะ ช่างบังเอิญ？”

“อาจารย์ปู่ พวกเรามาขอโทษ เมื่อวานน้องสามทำร้ายท่าน ท่านแม่จึงให้พวกเรามาขอโทษ” เจ้าใหญ่พูดอย่างตรงไปตรงมา และซูมู่หรงก็เหลือบมอง

“เจ้าคือเจ้านายใหญ่？”

“ขอรับ”

“อืม ช่างเป็นพี่ที่ดีจริง ๆ”

ซูมู่หรงเดินไปข้างหน้าและนั่งลง เขากวักมือเรียกเด็ก ๆ ให้มา เด็ก ๆ วิ่งวนไปรอบ ๆ และคิดว่าอาจารย์ผู้นี้ของท่านแม่แปลกมาก

เมื่อวานได้ยินท่านพ่อพูดว่าจะหาภรรยาให้เขา ให้กำเนิดบุตรสักโขยง รักษาอาการป่วยของเขาและไม่ให้เขาตาย ท่านแม่จะได้ไม่จากไป

ซูมู่หรงมองเจ้าสามอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าชื่ออะไร？”

เจ้าสามคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“ยังไม่ได้ตั้งชื่อ ท่านแม่เรียกว่าเจ้าสาม และอาจารย์เรียกว่าจื่อยวน！”

“เจ้าอยากรู้อะไร？”

“แล้วท่านจะสอนอะไรข้า？”

ซูมู่หรงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ปากเก่งไม่เบา：“เจ้าเหมือนท่านพ่อของเจ้ามาก ช่างพูด แต่ท่านแม่ของเจ้าไม่ชอบพูด ตอนที่ข้าพบกับท่านแม่ของเจ้า ท่านแม่ของเจ้าสงบเงียบมาก”

เจ้าสามทำปากจู๋：“อ้อ！”

ซูมู่หรงกล่าวว่า：“ข้าจะช่วยดูของเล่นให้พวกเจ้า หากพวกเจ้าสามารถเรียนรู้การใช้มือคว้าจับได้ ข้าจะทำปืนให้พวกเจ้าคนละอัน และจะทำรถให้พวกเจ้าคนละคัน”

เด็ก ๆ จ้องมองไปที่ซูมู่หลง และไม่มีใครพูดอะไร

ซูมู่หรงลุกขึ้นและเดินไปที่เรือนจวินจื่อ และเด็ก ๆ ก็เดินตามไป

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าห้าอยู่ในห้อง และมองดูซูมู่หรงจากไป

นางหันไปมองหนานกงเย่ที่กำลังอ่านตำราแพทย์อยู่

เขาอ่านตั้งแต่ตื่นขึ้นมาและอ่านตำราทั้งหมด

แต่นางเคยอ่านตำราเหล่านั้นมาหมดแล้ว นางอ่านเจอแต่การรักษาคนที่ยังมีชีวิตอยู่ให้ดีขึ้น ไม่ใช่การรักษาคนตาย

คนตายไปแล้ว ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ไร้ประโยชน์

“ไม่ต้องหาแล้วเพคะ หากมีก็คงหาเจอนานแล้ว” ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มเจ้าห้าเดินไปหาหนานกงเย่ หนานกงเย่จึงโยนตำราในมือและลุกขึ้นเดินออกไป

ซูมู่หรงอยู่กับเด็ก ๆ ทั้งวัน และเด็ก ๆ ก็เรียนรู้การใช้มือคว้าจับ หนึ่งกลุ่มสองคน และต่อสู้กันอยู่ในลานบ้าน หนานกงเย่มองอยู่ที่หน้าประตูเป็นครั้งคราว และฉีเฟยอวิ๋นก็อุ้มเจ้าห้าไปดูด้วย

ทั้งสองยุ่งมาก และยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำ

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้สนใจตัวเอง นางต้องไปดูแลจักรพรรดิปีกใต้ เขาจำเป็นต้องได้รับการบำรุงร่างกาย และเรื่องของซูมู่หรงก็อยู่ในใจของฉีเฟยอวิ๋นด้วย

หนานกงเย่ต้องจัดการเรื่องของจงชิน

ในตอนบ่ายเด็ก ๆ เริ่มเหนื่อยแล้ว ซูมู่หรงจึงพาพวกเขาไปดูปืน และให้เฟยอิงกับอาอวี่ไปเตรียมไม้ที่หนาและแข็ง อีกทั้งไปเชิญช่างไม้มาด้วย จากนั้นก็ให้พวกเขาแยกไปทำล้อรถ ลูกปืนและอื่น ๆ

ไม่มีเครื่องยนต์และเครื่องจักรใด ๆ เขาทำอุปกรณ์เหยียบเป็นพิเศษ

หลังจากที่กินอิ่มแล้วเด็ก ๆ ก็รีบตามเขาไป

เรือนจวินจื่อครึกครื้น และองค์ชายสามมาเป็นช่างไม้