บทที่ 887 มกุฎราชกุมารีเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์

เฟยอิงถูกเหวี่ยงออกไป แววตาของหนานกงเย่ทรุดลง และออกไปจากรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก ๆ และรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องดี แต่การออกไปต่อสู้ในขณะที่อุ้มบุตรชายอยู่นั้น เกรงว่าในใต้หล้านี้คงจะมีแต่หนานกงเย่

ม่านบนรถม้าแกว่งไปมา เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นต้องการจะพักผ่อน แต่มีอีกคนอยู่ข้าง ๆ ฉีเฟยอวิ๋นค่อย ๆ มองไป และรู้สึกอึดอัด

เมื่อเห็นชัดเจนแล้วว่าคนผู้นี้คือเซวียนเหอ เกรงว่าจะแยกย้ายกันไป

“ท่านมาได้อย่างไร？” ฉีเฟยอวิ๋นประหลาดใจ รวดเร็วจนน่าตกใจมาก และเมื่อวานเซวียนเหอก็ได้รับบาดเจ็บ เขาถูกหนานกงเย่ทำร้าย หรือว่าวันนี้เขาจะดีขึ้นแล้ว แม้ว่าเลือดของนางจะมีพลังมาก แต่ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้

“ข้ามาส่งเจ้า อีกสักพักก็จะไปแล้ว ไว้มีโอกาสคงได้พบกัน แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าอีกนานแต่ไหน ฝีมือของเขาเหนือกว่าข้า หากข้าเผชิญหน้ากับเขาอย่างดุเดือด คนที่จะเกิดเรื่องขึ้นก็คือข้า”

“ในเมื่อรู้แล้วก็กลับไปปกครองประเทศของท่านให้ดี อีกไม่กี่ปีเขาก็คงจะไม่มาสร้างความยุ่งยากให้ท่านแล้ว และเป็นเรื่องที่ดีที่ท่านจะถือโอกาสจากเวลานี้เพื่อพัฒนาและเติบโต

คนรอบข้างที่ต้องการเอาชนะเจ้าต้องมีเหตุผลเพียงพอ แต่หากเจ้าสามารถทำให้คนรอบข้างเลื่อมใสศรัทธาได้ เช่นนั้นพวกเขาก็จะชื่นชม และเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องไปแย่งชิงอาณาบริเวณ

เมื่อเข้มแข็งขึ้น ท่านก็เป็นคนที่มีความยุติธรรม และจะไม่มีใครแตะต้องท่านได้ง่าย ๆ ”

ฉีเฟยอวิ๋นเป็นคนจิตใจดีและมีความเมตตา

ยางหวังว่าเซวียนเหอจะเป็นจักรพรรดิที่ดีคนหนึ่ง และสามารถทำสิ่งต่าง ๆ ได้ มิเช่นนั้นความพยายามของนางก็จะสูญเปล่า

เซวียนเหอเงียบอยู่นาน：“ข้าหวังว่าจะเป็นคนที่ไม่กลัวตายและไม่มีอะไร และติดตามข้าเหมือนเช่นเขา”

มีเสียงดังมาจากด้านนอกรถม้า และเป็นเสียงของซูมู่ไห่ ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกสงสารซูมู่ไห่ และใช้เป็นเครื่องมือให้เซวียนเหอ

เขาคงรู้จากปากของเซวียนเหอว่าฉีเฟยอวิ๋นกำลังจะจากไปในเวลานี้ ดังนั้นเขาจึงมารอ

ซูมู่ไห่โชคร้ายและไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถูกหลอกใช้

จื่อฮว่าลืมตาขึ้นมามองเซวียนเหอ แต่ไม่นานก็หลับตาลงอีกครั้ง

ในที่สุดด้านนอกรถม้าก็สงบลง และเซวียนเหอก็ออกไปทางหน้าต่างด้านหลัง หากไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเอง ฉีเฟยอวิ๋นก็คงไม่เชื่อว่าเซวียนเหอจะมีวิชาหดกระดูกและทำได้อย่างรวดเร็วมาก

หนานกงเย่เข้าไปในรถม้าและเงยหน้าขึ้นมองฉีเฟยอวิ๋นในทันที ใบหน้าของเขาดูดุร้ายไปชั่วขณะ

“พระองค์กล่าวได้ถูกต้อง เขามาและจากไปแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ความผิดของหม่อมฉัน หม่อมฉันหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ！” ฉีเฟยอวิ๋นหาข้อแก้ตัว หลังจากพูดจบก็อยากจะกัดลิ้น นางไม่ควรกล่าวเช่นนี้

หนานกงเย่อุ้มเจ้าห้าและนั่งลงอย่างเศร้าใจ ใบหน้าของเขาเย็นชา แต่เขากล่าวว่า：“ในเมื่อเขาไม่ยอมที่จะตั้งหลัก ข้าก็ทำได้เพียงปล่อยให้เขาบ้านแตกสาแหรกขาด”

ฉีเฟยอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก ๆ：“ถือว่าเป็นความผิดของหม่อมฉันเถอะ พระองค์ก็ไม่ต้องปราบปรามไปทุกหนทุกแห่ง ตอนนี้พระองค์……ผู้คนแทบทั้งใต้หล้าล้วนแต่เกลียดชังพระองค์ หากพระองค์ทำลายแคว้นของเซวียนเหอในตอนนี้ ก็จะกลายเป็นคนบาปตลอดกาล”

หนานกงเย่เลิกคิ้ว แววตาของเขาเย็นชาและขู่ว่า：“อวิ๋นอวิ๋นอยู่ในป่าทุกวันนี้ ไม่เพียงแต่จะคุ้นเคยกับคนนอก แม้แต่ความคิดก็ยังประหลาด หากข้าฆ่ากบฏคนหนึ่งจะกลายเป็นคนบาปตลอดกาล เขาก็สมควรได้ชื่อว่าเป็นคนบาปตลอดกาลเช่นกัน？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นเงียบ บางครั้งฝีปากก็สำคัญมาก

แต่นางไม่สามารถพูดเกี่ยวกับหนานกงเย่ได้มากนัก

“ใครก็ได้ ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป ให้จับกุมเซวียนเหอในทันที เขาทำร้ายข้าจนบาดเจ็บสาหัสและต้องการจะฆ่าข้า ข้าจะละเว้นเขาได้อย่างไร？

อยู่ต้องเห็นคน ตายต้องพบศพ หากเขาไม่ยอมให้จับก็ลากศพของเขามา”

เสียงของหนานกงเย่เย็นชา และฉีเฟยอวิ๋นก็ขนลุกไปทั้งตัว

ในเวลานี้นางรู้สึกได้ว่าหนานกงเย่โกรธเคือง

ฉีเฟยอวิ๋นอุ้มจื่อฮว่าและตบเบา ๆ ：“แล้วแต่ท่านอ๋องเถอะเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นหันไปมองทางอื่น ผู้ชายก็เป็นเช่นนี้ ชอบชิงดีชิงเด่นไปเสียหมดและชอบที่จะฆ่าแกง

แต่นางก็เข้าใจได้ หากเป็นนาง นางก็จะทำเช่นเดียวกัน

รถม้ายังคงเคลื่อนไปข้างหน้า และทั้งสองก็ไม่พูดกันเป็นเวลาสามวัน