บทที่ 898 เพื่อบุตรสาวแล้ว

หนานกงเย่ออกจากตัวฉีเฟยอวิ๋นก็ไปเตรียมตัว อวิ๋นจิ่นรับผิดชอบด้านเสบียงโดยมีแม่ทัพฉีเป็นผู้คุ้มกันลำเลียงเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

ครึ่งเดือนต่อมากองทัพได้พบกันที่ชายแดน

หวาชิงก็ถูกย้ายไปทัพหน้าในครานี้ด้วย

หวาชิงมองหนานกงเย่ด้วยสีหน้าอันเย็นยะเยือกแล้วกลอกตามองบนอย่างโกรธเคือง: “ท่านก็มีวันนี้ด้วย?”

แม่ทัพอาวุโสหวาไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี เริ่มแรกคิดว่าหากว่าหวาชิงสามารถแต่งงานกับหนานกงเย่ได้แม้ว่าจะเป็นพระชายารองก็เป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่ง ทว่าตอนนี้เป็นเพียงความว่างเปล่าและเอาแต่เสียงดังโวยวายจะหาแต่ฉีเสี่ยวฮวน

แม่ทัพหวาจะหดหู่ใจตายอยู่แล้วอยากจะหาใครสักคนให้แต่งงานออกไป แต่ว่าเวลาผ่านพ้นไปทีละวันๆจนถึงวันนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดมาสู่ขอ

ยังมีอารมณ์ทะเลาะกับท่านแม่ทัพอีก!

หากทำให้คนเข้าใจผิดก็ยิ่งไม่มีผู้ใดแต่งงานด้วยแล้ว

หนานกงเย่กล่าวอย่างเฉยเมย: "หรือว่าเจ้าต้องการให้ข้ามอบอวิ๋นอวิ๋นให้กับพวกเขาหรือ?"

“ฮึ่ม ท่านกล้าหรือ!” หวาชิงเดินไปยังตรงหน้าหนานกงเย่แล้วกล่าวอย่างหดหู่ใจว่า: “มั่นใจไหม?”

หวาชิงก็เป็นกังวลเช่นกัน เช่นไรอีกฝ่ายก็เป็นปีกใต้และได้ยินว่าแคว้นเฟิ่งก็ได้เคลื่อนกองทัพมาแล้ว

"ไม่มั่นใจ"

หวาชิงกัดริมฝีปาก: "นางเป็นองค์รัชทายาทของปีกใต้จริงหรือ?"

"อืม"

“ในเมื่อเป็นองค์รัชทายาทคนเหล่านั้นก็ยังโอหังเช่นนี้หมายความเช่นไร ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ผู้นั้นไปทำอันใดแล้ว? ไม่ใช่ว่าเป็นท่านพ่อแท้ๆหรอกหรือ?”

หวาชิงไม่เข้าใจพ่อเลวร้ายอันใด ไม่มีเลยยังจะดีเสียกว่า

หนานกงเย่ไม่ได้สนใจหวาชิงจากนั้นเดินไปยังหน้าผังทรายแล้วเรียกหัวหน้าทัพคนอื่นๆมาและวิเคราะห์การสงครามให้กับพวกเขา

ทุกคนถอนหายใจโดยรู้กันหมดว่าคนของปีกใต้ชำนาญการใช้หนอนพิษกู่ ดังนั้นครั้งนี้สิ่งที่พวกเขาต่อกรได้ยากที่สุดก็คือหนอนเหล่านั้น หากว่าไม่มีหนอนเหล่านั้นก็พูดง่ายแต่ว่าหนอนเหล่านั้นทำให้พวกเขาวิตกกังวลยิ่งนัก

หวาชิงถาม: "จะทำให้คนตายไหม?"

หนานกงเย่พยักหน้าแล้วยังกล่าวอีกว่า: "ได้ยินมาว่าเมื่อสิบปีที่แล้วแม่ทัพฉีนำคนไปยังปีกใต้และได้พบเจอครั้งหนึ่ง ผู้คนบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน ครั้งนั้นเป็นความพ่ายแพ้อันเจ็บปวดที่สุดของแม่ทัพฉี"

หวาชิงกัดริมฝีปากพร้อมกำหมัดเอาไว้แน่น: “เช่นนั้นจะทำเช่นไร?”

“ข้าไร้ซึ่งหนทางในตอนนี้” หนานกงเย่อยากรอก่อนค่อยกล่าว

แต่ว่าในคืนนั้นแม่ทัพปีกใต้ก็ร้องท้าทายมาซึ่งสาปแช่งอยู่ตลอดทั้งคืน

หนานกงเย่ยืนดูอยู่บนกำแพงเมืองตลอดทั้งวันจากนั้นจึงได้หันหลังกลับไปยังกระโจมทหาร

หวาชิงก็จนปัญญาจึงตามหนานกงเย่ไปเพื่อหารือถึงการรับมือ

แต่ท้ายที่สุดหนานกงเย่ก็ไม่กล่าวสิ่งใด

เมื่อถึงยามค่ำคืนลูกน้องของหวาชิงรองแม่ทัพเพื่อสร้างผลนั้นออกไป สุดท้ายแล้วผู้คนที่นำไปด้วยจำนวนหนึ่งร้อยกว่าคนได้ตายไปภายใต้หนอนพิษกู่ ร่างกายของผู้คนนั้นเลืองรางด้วยกลิ่นคาวของเลือดและเนื้อพร้อมทั้งเกิดกลิ่นเหม็นขึ้น เมื่อหวาชิงเห็นฉากนี้แล้วก็ต้องการลงไปแต่ถูกแม่ทัพอาวุโสหวาขวางไว้นางจึงไม่ลงไป

หนานกงเย่สั่งให้คนขังหวาชิงเอาไว้ นิสัยนางนั้นหุนหันพลันแล่นก่อนที่หนานกงเย่จะคิดวิธีรับมือออกห้ามนางออกมา

ใครจะรู้ว่าหวาชิงวิ่งหนีออกไปและบุกเข้าไปในค่ายของศัตรูยามวิกาล

หวาชิงเพิ่งไปถึงทางนั้นก็ถูกพบเห็นเข้า หนานกงเย่เร่งไปถึงแล้วช่วยนางไว้แต่ว่านางกลับหมดสติไม่ฟื้น

กลับถึงค่ายทหารหนานกงเย่วางหวาชิงลง แพทย์ทหารตรวจดูแล้วแพทย์ทหารก็เกิดเรื่องขึ้นหมดสติไป จากนั้นก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องหวาชิงและแพทย์ทหาร หนานกงเย่ไม่สามารถที่จะไม่ขังทั้งสองคนเอาไว้ในห้องได้ซึ่งก็ไม่ใช่ทางแก้

แม่ทัพผู้หนึ่งของปีกใต้ก็ร้องท้าทายอีกครั้งด้วยคำพูดเลวทรามไม่หยุด ทหารทั้งหลายโกรธจนกำหมัดเอาไว้แน่น

หนานกงเย่ยืนอยู่ด้านบนของเมืองอย่างร้อนรน เจ้าแห่งอีการ่อนลงบนไหล่ของเขา หนานกงเย่มองไปมีกระดาษมัดติดอยู่ที่ขาของเจ้าแห่งอีกาแล้วปลดลงมา จากนั้นหนานกงเย่ก็เรียกรวมกำลังพลทันทีแล้วออกจากคูเมืองไปทางนอกเมืองอย่างเร็ว

รถม้าหลายคันเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว หนานกงเย่เดินไปเปิดรถม้าซึ่งเต็มไปด้วยยาสมุนไพร

ผู้ที่คุ้มกันรถก็คืออู๋กั่วและหมอเทวดาสองคน

เมื่อเห็นหนานกงเย่หมอเทวดาได้ทักทายก่อน: "คารวะท่านอ๋อง"