บทที่ 902 เวลายิ่งน้อยลงทุกที

หนานกงเย่ได้รับหนังสือเจรจาสงบศึก หลังอ่านจบก็โยนทิ้งไปอีกด้าน ก่อนจะประกาศออกไป ไม่สงบศึกแต่จะสู้ เขาต้องการเป็นเจ้าแห่งใต้หล้า！

ได้ยินดังนั้นทำเอาทูตที่มาส่งหนังสือฉบับนั้นตื่นตกใจจนตัวสั่นงันงก กลับไปก็ล้มหน้าคะมำหลายตลบ ฉีเฟยอวิ๋นยืนมองพลางลูบท้องอยู่ด้านหลัง

หกเดือนแล้ว อีกแค่สามเดือนเท่านั้น!

หนานกงเย่มองออกไป ก่อนจะกอดฉีเฟยอวิ๋น และลูบไปบนท้องของนาง ก่อนจะถามเบาๆ ว่า: “การตั้งครรภ์นี้ช่างยาวนาน และนานเกินไป!”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้ม : “มันขัดแย้งเกินไปนี่!”

“อือ”

ทางปีกใต้มีข่าวคราว แคว้นเฟิ่งก็มีข่าวเช่นกัน ฉีเฟยอวิ๋นอ่านหนังสือขอสงบศึกที่ถูกส่งมาจากแคว้นเฟิ่ง และส่งให้หนานกงเย่

หนานกงเย่กล่าวว่า: “ไม่สงบศึก สู้ต่อไป สู้จนกว่าจะจบ!”

เมื่อแคว้นเฟิ่งได้รับจดหมาย ก็ตื่นตระหนักในทันที มีบางคนถึงขั้นเสนอออกไป แคว้นเฟิ่งเดิมทีเป็นของฉีเฟยอวิ๋น พวกเขาจะสู้ต่อหมายความว่าอย่างไร

เมื่อเอ๋าชิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ หัวเราะจนทุกคนพากันขนลุกซู ไม่กล้าเอ่ยคำใด

“เสนาบดีเอ๋า ท่านคิดว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร?”

เอ๋าชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง: “ทำลายเมืองก็ใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น ทำลายแล้วก็ทำลายให้ถึงที่สุดเถอะ!”

เอ๋าชิงไม่สนใจ แต่คนที่อยู่เบื้องล่างกลับตัวสั่นสะท้าน

เอ๋าชิงลุกขึ้นและเดินไป ทุกคนจึงคุกเข่าลง: “เสนาบดีเอ๋า พวกเราผิดไปแล้ว ไม่ฟังคำสั่งของท่านและร่วมมือกับปีกใต้โจมตีเมืองต้าเหลียง บัดนี้ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของเรา ได้โปรดท่านเสนาบดีเอ๋าช่วยแนะแนวทางด้วย"

“เรื่องนี้ทำได้แค่รอให้จักรพรรดินีและตี้จวินกลับมา ถ้าพวกเขาไม่กลับ เช่นนั้นก็รอตายพร้อมกัน!”

ข่าวที่ว่าหนานกงเย่ทำลายปีกใต้และแคว้นเฟิ่งได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว พวกเขารอมาสามวัน ในระหว่างที่กำลังเปิดฉากยิง ซูอู๋ซินได้พาเฟิ่งไป่ซูที่ตั้งครรภ์แล้วกลับมาด้วย

ซูอู๋ซินออกจากเมืองหลวง พาเฟิ่งไป่ซูมาถึงตรงหน้ากองทัพทั้งสองฝ่าย หนานกงเย่และฉีเฟยอวิ๋นเพิ่งออกมา เมื่อเห็นท้องของเฟิ่งไป่ซู ฉีเฟยอวิ๋นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เจอพวกเราแล้วไม่มีอะไรจะพูดใช่หรือไม่?” ใบหน้าของซูอู๋ซินเคร่งขรึมลง คิดอยากจะคลอดบุตรในหุบเขาลึก ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมันยากนักหรือ?

หนานกงเย่กล่าวว่า “น้อมทักทายผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ พระสนมของผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์พ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าควรเรียกพวกเราว่าพ่อตาแม่ยาย” ซูอู๋ซินข่มความโกรธไว้ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หนานกงเย่ไม่สนใจ : “บัดนี้ใต้หล้ากำลังเกิดสงคราม เรื่องนี้ต้องได้รับการแก้ไข ถ้าเพื่อเรื่องนี้ ไม่เกี่ยวข้องกับญาติพี่น้อง ถึงอย่างไร ในตอนที่แคว้นเฟิ่งโจมตีเมืองต้าเหลียง ทางปีกใต้ก็คงจะไม่ไว้หน้าอย่างแน่นอน! "

หนานกงเย่เอามือไพล่หลังไว้ แม้ว่าเสียงเขาจะไม่ดัง แต่ก็มีความกังวาน

ให้คนรอบข้างได้ยิน

ซูอู๋ซินไม่ได้ไม่พอใจต่อลูกเขยคนนี้ ในฐานะพ่อ เขาพอใจมากที่ลูกเขยของเขาสามารถทำได้

ผู้คนไม่สามารถถูกรังแกได้ และการกลั่นแกล้งก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น มันเป็นความผิดปีกใต้อย่างข้า?”

“หรือว่าผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์คิดว่าผู้บุกรุกนั้นถูกเสมอ? เมืองต้าเหลียงและปีกใต้ของท่านต่างคนต่างอยู่ ทหารจำนวนเจ็ดแสนนายของท่านบุกประชิดพรมแดน บีบบังคับให้ข้าต้องสู้กับพวกท่าน ทหารจำนวนห้าแสนคนของข้าต้องข้ามพรมแดน ท่านรู้หรือไม่ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ จำนวนกี่คน และทุกข์ยากแค่ไหน?

เดิมทีข้าอยากไกล่เกลี่ยเพื่อยุติความขัดแย้ง ข้าไม่ต้องการทำลายชีวิตใคร แต่ปีกใต้ของท่านมุ่งเป้าไปยังสตรีของข้า ข้าเพียงอยากรู้ว่าผู้ใดที่อยากสู่ขอชายาของข้าผู้นี้

พระชายาเคยกล่าวไว้ หากทำลายข้าได้นางจะยอมแต่งงาน ฆ่าจึงฆ่าพวกเขา ฆ่าให้สิ้นซาก”

เฟิ่งไป่ซูเหลือบมองไปที่ซูอู๋ซินและกล่าวอย่างช่วยไม่ได้: “หากพวกท่านบุกมาถึงที่นี่ได้ ก็คงฆ่าทุกคน ตอนนี้ปีกใต้กำลังโหมกระหน่ำด้วยสงคราม ผู้คนต่างพากันร้องทุกข์อย่างต่อเนื่อง ท่านคิดเห็นเช่นไร? "

“ไม่คิดเห็นเช่นไร ทำลายประเทศ!” หนานกงเย่พูดเช่นนั้น ซูอู๋ซินก็เงียบไปเช่นกัน

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไร เฟิ่งไป่ซูเหลือบไปที่ฉีเฟยอวิ๋น และถามซูอู๋ซิน “ท่านคิดอย่างไร?”