บทที่ 931 ถอนหมั้นกับหนานกงเย่

เอ๋าชิงไม่อยากพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก เขาถามขึ้นว่า : “เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

“ในตอนที่ทั้งสามเมืองล้วนถูกโจมตีจนพังพินาศ เมืองต้าเหลียงจะต้องมาโจมตีเราเป็นแน่ ส่วนเวลานี้ ทั้งสามเมืองคิดว่าการร่วมมือกับเราจะรอดพ้นจากการโน้มน้าวเราได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ เหล่าขุนนางของแคว้นเฟิ่งคงจะสั่นคลอน และเพิ่มความกดดันอย่างมากทีเดียว ข้าพูดได้แค่ว่ายอมตายแต่จะไม่ยอมจำนน ต้องสู้เท่านั้น เพราะนี่คือเจตจำนงของประชาชน ถึงตอนนั้น เจ้าสามารถพูดแก้ต่างว่าจะไม่สู้ก็ได้ ขอแค่เราทำทุกอย่างถูกต้อง ถึงจะทำให้เหล่าขุนนางลังเลไม่กล้าตัดสินใจได้

ไม่ว่าข้าจะทำพันธมิตรกับเมืองไหนก็ตาม หนานกงเย่ล้วนต้องสู้รบกับพวกเขา เพราะใคร ๆ ก็ไม่สามารถแย่งภรรยาของเขาไปได้ ในตอนที่ใต้หล้าสงบลง ข้ากับเจ้าก็ไม่ต้องเป็นกังวลอีกแล้ว”

เอ๋าชิงมองไปทางเฟิ่งหลิงอวิ๋น : “การปรากฏตัวของเจ้าได้กำหนดชีวิตของเขา หากข้าฆ่าข้า หนานกงเย่จะไม่สู้อย่างนั้นหรือ?”

เฟิ่งหลิงอวิ๋นส่ายหน้า : “เขาเป็นคนของประชากรใต้หล้า เขาไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก หากมีวันนั้นจริง ๆ เขาจะต้องตัดสินโลกหล้า แล้วค่อยฆ่าเจ้า จากนั้นก็ตามข้า”

เอ๋าชิงหมุนตัวจากไป โดยไม่พูดสิ่งใดอีก ความยิ่งใหญ่ของแคว้นเฟิ่งได้จบสิ้นลง นี่คือชะตาฟ้าลิขิต

เฟิ่งหลิงอวิ๋นมองไปทางหนานกงอวิ๋นเยียนที่นอนเสียใจอยู่บนเตียงมาโดยตลอด จากนั้นก็เดินไปหานาง

หนานกงอวิ๋นเยียนลุกขึ้นมามองเฟิ่งหลิงอวิ๋น และถามนางว่า : “ในใจของท่านพ่อ เราและประชาชนใต้หล้าใครสำคัญยิ่งกว่ากัน?”

“เราแน่นอนสิ เขาไม่ต้องการใต้หล้าก็ได้ แต่เขาไม่สามารถขาดเราได้”

“แล้วเหตุใดถึงต้องสู้รบละเจ้าคะ?”

“เพราะเขามีกระดูกแห่งจักรพรรดิ”

“ไม่เข้าใจ”

จักรพรรดิเกินมาเพื่อปกป้องใต้หล้า ให้ประชาชนได้อยู่กันอย่างสงบสุข ทวีปทางทิศตะวันตกมักจะเกิดสงครามอยู่บ่อยครั้ง เขาไม่สนใจสิ่งใด ในตอนที่เขายังวัยเยาว์ น่าจะช่วงสิบเจ็ดสิบแปดปีเห็นจะได้ ในตอนที่ต้องแต่งงานกับข้า เขาไม่ได้มีความมุ่งมั่นปรารถนาอย่างแรงกล้าถึงเพียงนั้น แต่เมื่อเขาเติบโตขึ้น ความคิดของเขาก็ยิ่งสุกงอมมากขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้แล้ว มีแค่สถานที่แห่งนี้เท่านั้น ถึงจะมีชีวิตที่สงบสุขได้ ต่อให้ต้องตาย ต่อให้จะหลงเหลือเพียงชื่อเสียงที่ไม่ดี เขาก็ต้องทำเช่นนั้น

เขาเป็นแค่ท่านอุปราช แม้ว่าโลกนั้นจะอยู่ในกำมือแล้ว ก็ต้องจำใจยกให้ผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นใจคนหนังท้องกั้น เห็นนอกไม่เห็นใน หากองค์รัชทายาทไม่ปล่อยเขา ในตอนที่เขาเป็นเจ้ามหาอำนาจ ก็ต้องฆ่าเขา

เขาไม่ใช่คนที่ไม่เห็นแก่ตัว เหตุใดถึงต้องการโลกนี้ด้วย?”

หนานกงอวิ๋นเยียนนึกถึงองค์รัชทายาท พลางส่งเสียงหึอย่างเย็นชาออกมา “องค์รัชทายาท? เขากลัวข้าที่สุด แส้เส้นเดียวของข้าสามารถฟาดเขาจนตายได้ เขายังกล้าทำร้ายท่านพ่ออีกหรือ?”

“หวังว่าถึงตอนนั้นแส้ของเจ้าจะยาวมากพอ หากเขาทำร้ายท่านพ่อของเจ้า เจ้าห้ามปล่อยเขาไปโดยเด็ดขาด”

หนานกงอวิ๋นเยียนพยักหน้า ยืนหยัดอย่างเนิ่นนาน โดยไม่ทุกข์ใจอีกต่อไป

วันที่สอง

เมื่อเฟิ่งหลิงอวิ๋นมาถึงราชสำนัก ได้มีคนเอ่ยถึงเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ และอยากให้เฟิ่งหลิงอวิ๋นถอนหมั้นเสีย

เฟิ่งหลิงอวิ๋นถามกลับ “ในเมื่อต้องถอนหมั้น แล้วไหนละเหตุผล? หากต้องเชื่อมสัมพันธ์ มีใครบ้างที่เหมาะสมกับหนานกงเย่ ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่ง อย่างน้อยเขาสามารถปกป้องเราได้”

“ข้าไม่คิดเช่นนั้น หนานกงเย่มีความทะเยอทะยานสูงมาก เห็นได้ชัดว่าคนที่ได้ครอบครององค์รัชทายาทของเราในตอนนั้น ก็คือพี่สาวขององค์รัชทายาท ฉีเฟยอวิ๋นพาเขาไป แต่หลังจากพาตัวไปไม่นานก็เกิดข่าวร้าย ฉีเฟยอวิ๋นและองค์รัชทายาทสิ้นใจอยู่ในเมืองต้าเหลียง หากตายแล้วพบกระดูกก็คงดี แต่เราอยากเอากระดูกกลับมา ไม่เพียงแต่โดนปฏิเสธ ทั้งยังได้ยินว่ากระดูกนั้นหายไปด้วย