บทที่ 934 ช่วยคน

เฟิ่งหลิงอวิ๋นกลับนั่งลงก่อน ซูมู่ไห่เดินเข้ามาใกล้แล้วนั่งลงโดยที่ทำสิ่งใดไม่ถูกแล้วมองไปทางเฟิ่งหลิงอวิ๋น: "เหตุใดใช้เวลานานเช่นนี้ท่านถึงพบเจอข้า ท่านรู้หรือไม่ว่าหนานกงเย่โจมตีปีกใต้แล้ว หากพวกเราไม่สามัคคีกันเขาก็จะมาโจมตีพวกท่านด้วย ท่านไม่เป็นกังวลแม้แต่น้อยเลยหรือ?”

เฟิ่งหลิงอวิ๋นมองซูมู่ไห่: "หากตอนนี้ซูมู่หรงยังมีชีวิตอยู่ปีกใต้จะไม่อยู่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขาจะไม่ทอดทิ้งไม่สนใจทิ้งปีกใต้เพื่อแต่งงานกับข้าด้วย ข้าไม่พบท่านก็ต้องมีเหตุผลที่ข้าไม่พบท่านอยู่แล้ว ประการแรกข้ามีความตั้งใจจริงที่จะแต่งงานกับหนานกงเย่ ประการที่สองข้าก็จะไม่แต่งงานกับท่านจึงไม่ต้องการพบท่านเป็นธรรมดา แต่ท่านกลับมองสิ่งเหล่านี้ไม่ชัดแจ้ง

ท่านเป็นองค์รัชทายาทของปีกใต้ เหตุใดถึงได้มาอ้อยอิ่งอยู่ในแคว้นเฟิ่งในเวลานี้? "

“ข้ามาเพื่อแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับท่าน?”

“หากไม่ใช่เพราะท่านมาขอแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี หนานกงเย่จะโจมตีปีกใต้ของท่านก่อนได้เช่นไร?”

"ท่านว่าอย่างไรนะ?"

ซูมู่ไห่ตกตะลึงโดยที่เฟิ่งหลิงอวิ๋นก็มองเขาอย่างเวทนาจึงได้กล่าวว่า: "กลับไปตอนนี้ยังทันการณ์ ท่านไปมาเช่นนี้ต้องใช้เวลายี่สิบวันเกรงว่าหนานกงจะยึดเมืองสามเมืองของท่านไปก็มิใช่ปัญหา ข้าจะไม่แต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีกับท่านแม้ว่าจะได้รับปากไปแล้ว แต่ในตอนนี้หากว่าหนานกงเย่รู้ว่าแคว้นเฟิ่งแต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรี เขาก็จะมาตีแคว้นเฟิ่งดังนั้นจึงไม่กล้า!”

“ท่านล้อข้าเล่นหรือ?” จู่ๆพอเข้าใจซูมู่ไห่ก็โกรธจัดแย่แล้ว

เฟิ่งหลิงอวิ๋นไม่ได้กล่าวสิ่งใดมากมายเพียงแค่มองซูมู่ไห่ ซูมู่ไห่ก็ไม่ใช่คนโง่ให้เขาคิดเองเขาก็สามารถคิดออกได้เช่นเดียวกัน

มองไปยังใบหน้าของเฟิ่งหลิงอวิ๋น จู่ๆซูมู่ไห่ก็เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นมาแล้ว

ซูมู่ไห่หันหลังจากไป ส่วนเฟิ่งหลิงอวิ๋นยืนขึ้นมองดูซูมู่ไห่จากไปโดยที่ซูมู่ไห่ไม่หันหลังกลับ และนางเหลือบมองเอ๋าชิง: "สิบวันนี้อวิ๋นจวิ้นจู่เปลี่ยนเสื้อผ้าของข้าแล้วอยู่ในวังแทนตัวข้า ข้าส่งซูมู่ไห่จากไป”

“ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป!”

เอ๋าชิงไม่เห็นด้วย เฟิ่งหลิงอวิ๋นไม่ยอมฟังคำเกลี้ยกล่อมแล้วนางก็กล่าวว่า: "ฟังคำข้า"

เอ๋าชิงเหลือบมองหนานกงอวิ๋นเยียน: "นางยังเด็กไม่เหมือนกับท่าน"

“ท่านรู้ได้เช่นไรว่าข้าทำไม่ได้? แม้ว่าข้าจะเป็นเด็กผู้หนึ่งก็เก่งกว่าท่าน ท่านเป็นห่วงตัวท่านเองจะดีกว่า”

หนานกงอวิ๋นเยียนมองไปยังเฟิ่งหลิงอวิ๋น: "ท่านแม่พาเฟยอิงไปด้วยเถอะ ระหว่างทางจะได้มีคนดูแล"

หนานกงอวิ๋นเยียนเหลือบมองเฟยอิงที่ยืนอยู่ตรงฝั่งหนึ่ง เฟยอิงกล่าวว่า: "ให้คนอื่นอยู่ดูแลอวิ๋นจวิ้นจู่ก็ดี ข้า......"

“ไม่จำเป็น หากว่าข้างกายเสี่ยวอวิ๋นไม่มีเจ้าข้าก็ไม่วางใจ” เฟิ่งหลิงอวิ๋นเหลือบมองเฟยอิงแล้วหันหลังเดินไปด้านนอกประตูตำหนัก

เอ๋าชิงตามเฟยอิงออกไป เสื้อคลุมของเฟิ่งหลิงอวิ๋นวางอยู่บนพื้นส่วนคนนั้นกลับหายตัวไปแล้ว

เฟยอิงเดินไปเก็บเสื้อคลุมจากนั้นหันหลังไปมองหนานกงอวิ๋นเยียนซึ่งเดินออกมาจากด้านใน หนานกงอวิ๋นเยียนกล่าวว่า: "ความสามารถของท่านแม่ช่างมากยิ่งนัก วางใจเถอะ"

เฟยอิงนำเสื้อคลุมมาคลุมให้หนานกงอวิ๋นเยียน: "ระมัดระวังหน่อยก็จะยิ่งเหมือน"

“จริงหรือ?” หนานกงอวิ๋นเยียนเลิกคิ้วแล้วมองไปยังเฟยอิง พลังอันน่าตกใจบนตัวเปล่งออกมาในทันที เฟยอิงตะลึงครู่หนึ่งโดยที่ไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย

หนานกงอวิ๋นเยียนยิ้ม: "ท่านคิดว่าท่านแม่นำข้ามาอยู่ข้างกายเพื่อสิ่งใด? เพื่อทำให้พวกเรายิ่งเหมือนกันมากขึ้น ท่านพ่อได้สู้รบแล้ว หากว่าท่านพ่อเกิดเรื่องท่านแม่ก็จะไม่มีทางนั่งดูอย่างเฉยเมยได้"

กล่าวจบรอยยิ้มของหนานกงอวิ๋นเยียนก็หายไป มองแววตาคู่นั้นของเอ๋าชิงอย่างเย็นชาขึ้นมาก: "หวังว่าท่านจะให้การสนับสนุนท่านแม่ให้ดีถึงจะดี ต้องรู้ว่าลูกชายของท่านอยู่ในมือของพี่ชายทั้งหลายของข้า มีเพียงท่านที่โง่เขลารู้สึกว่าลูกชายของท่านก้าวไปสู่อนาคตที่ดีแล้ว ข้าเป็นสิ่งอันเล็กในแคว้นเฟิ่งของท่านหรือว่าลูกชายของท่านอยู่ข้างกายท่านพ่อของข้าไม่ใช่สิ่งอันเล็กหรือ ยึดแคว้นเฟิ่งไม่ได้คนแรกที่จะฆ่าก็คือลูกชายของท่าน”

หนานกงอวิ๋นเยียนกล่าวเช่นนี้เอ๋าชิงโมโหยิ่งนัก: "งั้นข้าจะฆ่าเจ้าซะ"

"ท่านก็จะต้องมีความสามารถนั้นถึงจะได้ ตอนนี้ท่านแม่ของข้าไม่อยู่ ท่านจะฆ่าข้าก็รีบฆ่าข้าซะ หากท่านไม่ฆ่าข้าก็อย่าคิดว่าจะฆ่าข้าได้อีก”

หนานกงอวิ๋นเยียนเดินไปทางเอ๋าชิงด้วยความหยิ่งทะนงอย่างยิ่ง

เอ๋าชิงโกรธจนหน้าอกสั่นขึ้นลง หนานกงอวิ๋นเยียนเดินเข้าไปใกล้เอ๋าชิง: "โกรธไปก็ไร้ประโยชน์ โกรธจนตายก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ปัจจุบันได้ ผู้ที่รู้ทันสถานการณ์เป็นผู้เก่งกาจ