บทที่ 936 อะไรสำคัญ

จักรพรรดิปีกใต้ลืมตาขึ้น และเมื่อเห็นซูมู่ไห่ก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า：“เป็นข้าที่ดูถูกดูแคลนเจ้ามากเกินไป เจ้าตายต่อหน้าข้า ข้ามีบุตรมากมาย และข้าอยากจะตายช้ากว่าเจ้าพวกเจ้าสักหน่อย ทำไมถึงไม่สมดังปรารถนา？”

จักรพรรดิปีกใต้รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก บุตรชายของเขาล้วนแต่ตายหมดแล้ว

ในชีวิตของเขาออกศึกมานับไม่ถ้วน และต่อสู้เพื่ออำนาจของจักรพรรดิมาโดยตลอด แต่ในท้ายที่สุดแล้ว ไม่เพียงแต่จะตายก่อนเวลาอันควร แต่คนผมขาวยังต้องมาส่งศพคนผมดำ แล้วเขาจะมีความสุขได้อย่างไร

“ลูกยังไม่ตาย ทำไมทรงตรัสว่าลูกตายแล้ว？ในพระทัยของเสด็จพ่อ ลูกช่างไร้ประโยชน์？” ซูมู่ไห่ไม่สบอารมณ์

จักรพรรดิปีกใต้นิ่งอยู่นานกว่าจะตอบสนอง เขาค่อย ๆ หันไปมองด้านข้าง เป็นไปไม่ได้ที่บ่าวในวังจะตายหมดแล้ว ในวังมีคนไม่กี่คนที่เป็นคนของพระชายาองค์รัชทายาท หากถูกฆ่าตายแล้วก็เป็นไปไม่ได้ที่จะถูกฆ่าตายจนหมดสิ้น

จักรพรรดิปีกใต้ลังเล และเห็นเฟิ่งหลิงอวิ๋นในชุดสีแดง

เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเฟิ่งหลิงอวิ๋น จักรพรรดิปีกใต้ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ：“เจ้าเป็นหญิงผู้นั้นใช่หรือไม่？”

จักรพรรดิปีกใต้ลุกขึ้นจากเตียง ซูมู่ไห่จึงรีบเข้าไปช่วยประคองจักรพรรดิปีกใต้ให้ลุกขึ้น

เฟิ่งหลิงอวิ๋นกล่าวว่า：“เป็นไปได้ยากมากที่ท่านจะจำข้าได้ และเราได้พบกันในตอนที่ยังมีชีวิต”

เมื่อจักรพรรดิปีกใต้ได้ยินน้ำเสียงนี้ เขาก็หัวเราะจริง：“ข้าคิดว่าไม่ช้าก็เร็วเราต้องได้พบกัน แต่ไม่คิดว่าจะได้พบกันในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่”

จักรพรรดิปีกใต้ยื่นมือให้เฟิ่งหลิงอวิ๋นและต้องการให้นางไปหา

เดิมทีเฟิ่งหลิงอวิ๋นไม่อยากไป แต่หากนางไม่ไป จักรพรรดิปีกใต้ก็จะยืนกราน ดังนั้นนางจึงต้องเดินไปหา

จักรพรรดิปีกใต้จับมือของเฟิ่งหลิงอวิ๋น เขากัดฟันและกลืนน้ำลาย จากนั้นกฌมองดูใบหน้าของเฟิ่งหลิงอวิ๋นอย่างละเอียดถี่ถ้วนและกล่าวว่า：“ตอนที่ข้าพบกับท่านแม่ของเจ้า ลักษณะท่าทางของนางก็เหมือนเช่นเจ้าในตอนนี้ พวกเจ้าเหมือนกันยิ่งนัก นางสบายดีหรือไม่？”

เฟิ่งหลิงอวิ๋นทำอะไรไม่ถูก：“มันผ่านไปนานมากแล้ว เหตุใดถึงยังสนใจ？”

“จะไม่สนได้อย่างไร เดิมทีข้าอาจจะดีกว่านี้ เป็นจักรพรรดิที่ดีและมีอายุยืนยาว แต่ตอนนี้กลายเป็นคนอายุสั้น และยังเป็นจักรพรรดิของแคว้นที่ล่มสลาย เหลือเพียงความอัปยศให้กล่าวขานไม่ชั่วกาลนาน ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของท่านแม่เจ้า” แววตาของจักรพรรดิปีกใต้เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ

“ช่างเป็นจักรพรรดิที่ไร้คุณธรรม ยัดเยียดข้อหาให้กับสตรี พูดอะไรก็นำภัยมาสู่แคว้น พูดอะไรก็นารีเป็นเหตุ ไม่ใช่เป็นเพราะจักรพรรดิที่ไร้ประโยชน์หรือ？” เมื่อเฟิ่งหลิงอวิ๋นกล่าวเช่นนั้น จักรพรรดิปีกใต้ก็สีหน้าเปลี่ยน

ซูมู่ไห่กล่าวในทันทีว่า：“เหตุใดเจ้าถึงกล่าวเช่นนี้？”

“เช่นนั้นข้าต้องกล่าวอย่างไร？ราวกับว่าไม่เป็นเช่นนั้น หากบุรุษมีความสามารถ สตรีผู้หนึ่งจะสามารถทำลายใต้หล้าได้หรือ？ท้ายที่สุดก็เป็นจักรพรรดิที่ไร้ประโยชน์ แต่กลับโยนความผิดให้สตรี เพื่อให้ชื่อเสียงของตนเองสะอาด”

“เจ้ายังจะพูดอีก？” ซูมู่ไห่โกรธจัด

เฟิ่งหลิงอวิ๋นมองไปที่จักรพรรดิปีกใต้：“หรือว่าท่านไม่คิดเช่นนั้น？”

จักรพรรดิปีกใต้ลังเลอยู่นานและกล่าวว่า：“เจ้ากล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นก็คงจะจริง บุรุษไร้ประโยชน์ แล้วยังจะโยนความผิดให้สตรี ข้ายอมรับ

ข้าช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก หากข้ามีประโยชน์ ข้าก็คงจะไม่ยกท่านแม่ของเจ้าให้ซูอู๋ซิน ซูอู๋ซินแย่งชิงบ้านเมืองของข้า แล้วยังจะแย่งสตรีของข้าอีก จะว่าไปแล้วก็เป็นข้าที่ไร้ประโยชน์ และไม่ได้มีประโยชน์เท่าเขา”

ซูมู่ไห่ไม่สบายใจ แต่เฟิ่งหลิงอวิ๋นกลับยิ้ม

“สามารถมีความคิดเช่นนี้ได้ แสดงว่าท่านปล่อยวางแล้ว” เฟิ่งหลิงอวิ๋นไม่ได้ชื่นชม แต่คิดเช่นจริง ๆ

จักรพรรดิปีกใต้ไม่ต้องการพูดอะไร เขาสวมรองเท้าและเดินบนพื้น เขาเหลือบมองเท้าทั้งสองข้าง และมองไปที่เฟิ่งหลิงอวิ๋น：“ข้าไม่เป็นไรแล้ว？”

“ทำไมถึงไม่เป็นไรแล้ว？” เฟิ่งหลิงอวิ๋นไม่ใช่ฉีเฟยอวิ๋นอีกต่อไปแล้วนางเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง นางไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น แม้ว่าทักษะทางการแพทย์ของนางจะดีขึ้น แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนอายุขัยของคนได้

เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติและเป็นลิขิตสวรรค์ ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงได้