บทที่ 944 เสี่ยวเฉียวคลอดลูก

คนขับรถม้าตกใจมากและถอยหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เขาก็ไม่ยอมพูด นางพญาหมาป่าดุร้ายมาก มันลุกขึ้นและกระโจนเข้าใส่คนขับรถม้าจนล้มลง แต่หลังจากที่เขาล้มลงแล้ว นางพญาหมาป่าก็จากไป มันสะบัดหางแล้วมองไปที่คนขับรถม้าอย่างไม่แยแส จากนั้นคนขับรถม้าก็ลุกขึ้นและวิ่งออกไปทุบรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางจึงออกมาจากรถม้า

เมื่อออกมาที่ลานข้างนอกแล้ว นางก็มองไปรอบ ๆ และเห็นว่านางพญาหมาป่าอยู่ในบ้าน ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและกล่าวว่า：“เจ้ายังอยู่อีกหรือ？หลายสิบปีแล้ว เจ้าคงจะสมบูรณ์ดี？”

ในขณะที่พูดก็มีเจ้าหมาป่าน้อยสองสามตัวเดินเซออกมาในบ้าน เมื่อเห็นฉีเฟยอวิ๋นมันก็แยกเขี้ยว ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะ：“เจ้าอายุมากขนาดนี้แล้ว ยังจะคลอดลูกได้อีก？”

นางพญาหมาป่าเงยหน้าขึ้นและพ่นลมหายใจ ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะ：“มิน่าเล่า ทะเลาะกันหรือ？”

นางพญาหมาป่าคร่ำครวญและหันหลังกลับไป หลังจากที่เดินไปแล้ว มันก็หันกลับไปมองฉีเฟยอวิ๋น เมื่อเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นบอกให้คนใบ้ขนของลงมาจากรถม้า มันก็คาบเจ้าหมาป่าน้อยกลับเข้าไปในบ้าน

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเข้าไปแล้ว นางก็มองไปรอบ ๆ ในบ้านและพบว่าในบ้านสะอาดมาก ที่ลานบ้านก็เช่นกัน ดูเหมือนว่าจะมีคนมาทำความสะอาดเป็นประจำ

อากาศหนาวเย็น นางพญาหมาป่าคลอดเจ้าหมาป่าน้อยที่นี่ และไม่มีใครรู้เรื่องนี้

ฉีเฟยอวิ๋นจัดระเบียบภายในบ้าน คนใบ้ก่อไฟ และนางพญาหมาป่าก็พาเจ้าหมาป่าน้อยเข้าไปในห้อง

ฉีเฟยอวิ๋นออกมาจากในบ้านและเงยหน้าขึ้นมองหิมะที่ปลิวตามลม

นางหายใจเข้าลึก ๆ：“ในที่สุดก็ได้กลับมาแล้ว！”

จวนท่านอุปราชในเมืองหลวง

หนานกงเย่นั่งเหม่อลอยอยู่ในศาล และมีการเคลื่อนไหวเบา ๆ อยู่ข้างหลังเขา หนานกงเย่ไม่ขยับ พญาหมาป่านั่งลงและมองไปที่หนานกงเย่ มันส่งเสียงคร่ำครวญ แต่หนานกงเย่ไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ

หลังจากนั้นสักพัก พญาหมาป่าก็ลุกขึ้นเดินไปข้าง ๆ หนานกงเย่ และเผชิญหน้ากับหนานกงเย่ สายตาของหนานกงเย่มองตรงไปข้างหน้า สีหน้าของเขาดูเยือกเย็นและร่างกายแข็งทื่อ

พญาหมาป่ายกอุ้งเท้าขึ้นแล้วกดลงไปบนมือของหนานกงเย่ จากนั้นก็ส่งเสียงคร่ำครวญสองสามครั้ง หนานกงเย่จึงขยับตาและค่อย ๆ หันไปมองพญาหมาป่า เขาอ้าปากและนั่งอยู่บนรถเข็น

……

ฉีเฟยอวิ๋นหลับไปครู่หนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงว่าข้างนอกมีคนมา คนใบ้ก็ส่งเสียงอ่าอ่าและตบประตูอยู่ข้างนอก ฉีเฟยอวิ๋นจึงลุกขึ้นและเหลือบมองไปที่นางพญาหมาป่า เมื่อเปิดประตู คนใบ้ก็ชี้ไปข้างนอก ข้างนอกถูกผู้คนล้อมไว้หมดแล้ว

เมื่อคนที่อยู่ข้างนอกเห็นฉีเฟยอวิ๋นก็รีบเดินเข้ามาในทันที：“พระชายาเย่”

หวังฮวายอันไม่ได้พบนางมานานหลายปีแล้ว ไม่คิดว่าฉีเฟยอวิ๋นจะยังเหมือนเดิม แต่พวกเขาล้วนแต่แก่ชราลง และตอนนี้เขาก็อายุสามสิบแล้ว

“เสี่ยวเสี่ยวกั๋ว” ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวอย่างราบเรียบ ในตอนนี้นางเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญชน

เมื่อมองออกไปที่นอกลานบ้าน ยังมีอีกคนยืนอยู่ที่นอกลานบ้าน

อามู่จึงรีบเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาวิ่งไปหาฉีเฟยอวิ๋นและคุกเข่าลง

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูอามู่อยู่นาน ก่อนที่จะเดินเข้าไปจับใบหน้าของอามู่ ฉีเฟยอวิ๋นกอดอามู่：“อามู่！”

“ท่านแม่！”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมองหวังฮวายอัน：“ท่านกลับไปเถอะ วันนี้ข้าไปไม่ได้ ในนี้มียาอยู่หนึ่งเม็ด ท่านนำกลับไปและหาทางให้เขากิน เขาก็คงจะไม่เป็นไรแล้ว”

หวังฮวายอันรับยาไปและเหลือบมอง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นและถามว่า：“ช่วงนี้เขาไม่ยอมกินยา ไม่ว่าสวี่หยวนจะทำอย่างไร เขาก็ไม่ยอมกิน ตอนนี้……”

“ข้ารู้ว่าความตายของเขากำลังใกล้เข้ามา แต่เจ้ากลับไปแล้ว หากเขาไม่กินก็ช่าง แต่หากเขากินก็คือกิน”

ฉีเฟยอวิ๋นไม่ได้กำชับใด ๆ และหันหลังเดินกลับไป

หวังฮวายอันเหลือบมองอามู่ที่ยืนอยู่และหันหลังจากไป

อามู่เดินตามเข้าไปดูฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นนั่งลง อามู่เดินตามไปและยืน ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองที่เก้าอี้：“นั่งลงเถอะ ได้ยินมาว่าตอนนี้เจ้าอยู่จวนราชบุตรเขย”

“องค์หญิงใหญ่ปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี ท่านแม่วางใจได้”

“ตอนนั้นที่เจ้ากลับมากับข้า เจ้าอายุเพียงแค่สิบขวบ ตอนนี้ก็สิบกว่าปีแล้ว และเจ้าก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

“ใช่ขอรับ ลูกชายของข้าวิ่งไปทั่วแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะพามาหาท่านแม่”