บทที่ 947 จุดอ่อนของท่านย่า

ยิ่งกว่านั้นลมแรงหิมะหนาวเหน็บอวิ๋นหลัวฉวนก็อยู่ที่นี่ด้วย องค์จักรพรรดิเหยี่ยนตี้ทรงกุมมืออวิ๋นหลัวฉวนแล้วทรงตรัสว่า: "เราไปกันก่อนเถอะ"

ทั้งสองกลับไป คนอื่นๆก็เห็นหนานกงเย่และรู้สึกว่าแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในวันนี้ก็ไม่สามารถได้พบ ยิ่งกว่านั้นคนเขาสามีภรรยาพบหน้ากัน หากว่าพวกเขาเข้าไปก็จะไม่สนุกเสียแล้ว

สามีภรรยาไม่ได้พบกันมานานหลายปีแล้ว เมื่อเจอหน้ากันก็ต้องมีเรื่องพูดคุยกันมากมายจึงจะถูก

รถม้านอกประตูจากไปกันเรื่อยๆ ส่วนหนานกงเย่ก็เข้าไปในลานเรือนแล้ว

หนานกงเย่ไปถึงในลานเรือนแล้วก็เหลือบมองหน้าประตู มีคนผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูซึ่งดูซื่อๆไร้เลห์เหลี่ยม

พญาหมาป่าและนางพญาหมาป่าก็อยู่ด้วย

เมื่อเห็นหนานกงเย่พญาหมาป่าก็เดินไปยังตรงหน้าหนานกงเย่แล้วเงยหน้าขึ้นมอง หนานกงเย่จึงกล่าวว่า: "เรียกนางออกมา บอกว่าข้ามาแล้ว"

พญาหมาป่ามองหนานกงเย่ราวกับว่ากำลังพิจารณาว่าจะทำตามคำพูดของเขาหรือไม่

แต่พญาหมาป่าเหลือบมองที่ขาของหนานกงเย่ซึ่งถือว่าให้เกียรติเขาแล้วกระมัง จากนั้นหันหลังกลับเข้าไปด้านในเรือน

ไม่นานพญาหมาป่าก็ออกมา จากนั้นก็ปีนลงจากตรงหน้าประตู

เดิมทีเฮ่าเทียนยังรู้สึกว่าท่านปู่ของเขาสง่างามยิ่งนัก แต่ตอนนี้กลับดูแคลนเล็กน้อยและก็ใช้ไม่ได้

“ท่านปู่ นางจองหองเช่นนี้ข้าจะไปดูสักหน่อย”

เฮ่าเทียนจะไปคิดบัญชีกับฉีเฟยอวิ๋น ท่านปู่มานางก็ไม่ออกมาต้อนรับซึ่งใช้ได้ที่ใดกัน

หนานกงเย่มองไป: "ห้ามเจ้าไปนะ อย่าได้ทำให้นางขุ่นเคือง นางรับมือยาก!"

เฮ่าเทียนมองไปด้วยใบหน้าเล็กๆอันงุนงง ยังมีผู้ที่ท่านปู่ไม่สามารถทำให้โกรธเคืองได้หรือ?

อามู่รู้ว่าหนานกงเย่มาแล้วจึงได้รีบเดินออกไปแล้วกล่าวอย่างร้อนรนว่า: “ท่านพ่อ”

“ท่านแม่ของเจ้าหล่ะ?” หนานกงเย่ในเวลานี้พูดราวกับว่าตกใจโดยที่อามู่นั้นกลับแปลกใจ ก่อนหน้านี้ดูเหมือนว่าจะไม่ไหวแล้วเหตุใดตอนนี้จึงไม่เหมือนเดิมแล้ว?

“ท่านพ่อ อาการท่านดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

หนานกงเย่กล่าวว่า: "ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ดีขึ้นมากแล้ว พาข้าเข้าไป"

หากว่าอามู่ไม่ออกมาหนานกงเย่รู้สึกอยู่ตลอดว่าเข้าไปไม่ค่อยเหมาะ แต่ว่าเข้าไปตอนนี้นั้นดีแล้ว

อามู่เข็นหนานกงเย่เข้าไปแล้วกล่าวว่า: "ท่านแม่ไม่พอใจเรื่องเฮ่าเทียน ท่านพ่อระวังตัวด้วย!"

เฮ่าเทียนเหลือบมองซึ่งไม่พอใจยิ่งนัก: "ข้าก็ไม่ได้ทำสิ่งใด"

“เจ้ายังจะกล่าวอีก หุบปาก!” อามู่ไม่พอใจ เฮ่าเทียนจึงดึงหนานกงเย่ในทันที หนานกงเย่ในเวลานี้ยังคงโกรธจัดอยู่

“เจ้าอย่าได้ว่าเทียนเอ๋อร์” หนานกงเย่ออกคำสั่งและแน่นอนว่าอามู่ไม่กล้ากล่าวสิ่งใดอีก

เฮ่าเทียนเหลือบมองอามู่อย่างอารมณ์ดีและเดินตามท่านปู่เข้าไป

อามู่เหลือบมองลูกชาย รอก่อนเถอะ

เมื่อถึงด้านในห้อง ฉีเฟยอวิ๋นนั้นเพิ่งไปดูหลานทั้งสองพอออกมาก็เห็นหนานกงเย่นั่งอยู่บนรถเข็น ผมขาวดังหิมะและใบหน้าก็ไม่ค่อยแข็งแรงนัก ไม่รู้ว่าด้านนอกหนาวเกินไปหรือว่ากินยาแล้วเลือดลมเดินสะดวก หน้าแดงของเขาไม่แดงแต่ก็ไม่ซีดซึ่งดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่!

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วเฮ่าเทียนกล่าวขึ้นก่อนว่า: “ท่านปู่ ท่านย่าผู้นี้ที่ไม่ดีกับข้า ข้าเห็นนางก็ไม่ดีกับท่านปู่ เทียนเอ๋อร์จะทำให้นางเสียโฉม ภายหน้านางก็จะไม่กล้าจองหองเช่นนี้แล้ว"

เด็กอายุสามขวบกล่าวคำพูดที่สามารถทำให้คนตกใจกลัวจนอ้าปากค้างได้ ตอนนี้อามู่ไม่สนใจสิ่งอื่นอีก ดึงเฮ่าเทียนและทุบตีเขาจนกลิ้งล้มลงไปบนพื้น

แต่เฮ่าเทียนเป็นเด็กที่ไม่สงบจิตสงบใจมาตั้งแต่เกิด ถูกทุบตีก็ไม่กลัวเพียงแต่ว่าจะต้องทวงความยุติธรรมให้ตนเอง

ล้มตัวลงนอนไม่ลุกขึ้นจากนั้นก็ร้องไห้เสียงดังขึ้นมา

หนานกงเย่มองไปด้วยใบหน้าหมองหม่น: "อุ้มมาให้ข้า"

อามู่ทำสิ่งใดไม่ถูก เป็นท่านที่ตามใจจนกลายเป็นลักษณะใดไปแล้ว

อามู่กำลังจะอุ้มขึ้นฉีเฟยอวิ๋นสีหน้าหมองลง: "ข้าจะดูว่าใครกล้า?"

อามู่ถอยกลับไป ตอนนี้ดีแล้ว รอก่อนเถอะ ใครก็หนีไม่พ้นแล้ว

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋นโดยไม่กล้ากล่าวสิ่งใด