บทที่ 951 เป็นคนโง่เง่าหรือไม่

ฉีเฟยอวิ๋นมองไปที่จวินเมิ่งและกล่าวว่า：“เจ้าชื่ออะไร？”

“จวินเมิ่ง”

“จวินเมิ่ง?”

ฉีเฟยอวิ๋นเขย่ากระดองเต่า และเหรียญทองแดงหลายเหรียญก็หล่นลงมา

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกประหลาดใจ นางมองจวินเมิ่งอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า：“เจ้าบอกวันเดือนปีมา”

จวินเมิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง：“ดวงชะตา！”

ฉีเฟยอวิ๋นตกตะลึง นางหยิบกระดองเต่าขึ้นมาและทำการคำนวณต่อ นางมองไปที่จวินเมิ่งและราชครูจวิน：“ยินดีกับท่านราชครูจวินด้วย”

“……”

ราชครูจวินตกตะลึง：“มีอะไรน่ายินดีกัน？”

“ตระกูลจวินมีวีรบุรุษจากรุ่นสู่รุ่น เพื่อที่จะรวบรวมใต้หล้าให้เป็นปึกแผ่น ท่านราชครูจวินได้เสียสละคนในครอบครัวเพื่อแลกกับการรวบรวมใต้หล้าให้เป็นปึกแผ่นของท่านอ๋องเย่ สวรรค์ไม่มีทางที่จะลืมท่านราชครูจวิน”

สีหน้าของจวินเมิ่งทรุดลง：“ท่านต้องการจะพูดอะไรกันแน่？”

ฉีเฟยอวิ๋นยิ้มและมองไปที่จวินเมิ่ง：“เด็กคนนี้หน้าตางดงาม และพ่อแม่ของนางก็เป็นคนฉลาด แม้ว่าจะเคยทำผิด แต่นางก็ฉลาดและจิตใจดี บางทีอาจเป็นการสั่งสมที่ดีในชาติปางก่อนก็ได้ หรือบางทีอาจเป็นคำสอนที่ดีของท่านราชครูจวิน ข้าเห็นว่าดวงชะตาของนางได้เคลื่อนย้ายแล้ว และจะได้แต่งงานในไม่ช้า

สามีในอนาคตของนางจะต้องเป็นผู้มีคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ และเป็นจักรพรรดิที่ดีแห่งยุค”

“หา？”

ราชครูจวินและฮูหยินรองตกตะลึง

จวินเมิ่งเงียบและไม่พูดไม่จาอยู่นาน

ราชครูจวินไตร่ตรองอย่างละเอียดรอบคอบ：“มิน่าใช่ องค์ชายของฝ่าบาท……อายุ……”

ราชครูจวินมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่นาน：“ขอถามว่าตอนนี้พระชายาอายุเท่าไหร่แล้ว？”

“สิบแปดแล้ว”

ราชครูจวินไตร่ตรองอย่างรอบคอบ：“อาจจะเป็นองค์รัชทายาท？”

ฉีเฟยอวิ๋นพยักหน้า：“หากข้าจำไม่ผิด เด็กคนนี้น่าจะอายุยี่สิบแล้ว？”

จวินเมิ่งหน้าแดง เมื่อหญิงสาวอายุสิบสามก็ต้องหมั้นหมายแล้ว และเมื่ออายุสิบห้าก็จะต้องแต่งงาน

นางอยู่ที่นี่ก็สุขสบายดี และมีคนมาขอแต่งงานไม่น้อย แต่ท่านปู่อาวุโสไม่ยอมรับ และนางก็ไม่ชอบเช่นกัน จนเวลาล่วงเลยมาถึงอายุยี่สิบแล้ว

เดิมทีนางอยากอยู่ดูแลท่านปู่อาวุโสให้ดี ๆ และไม่คิดว่าจะพูดถึงเรื่องของเขา แต่องค์รัชทายาท？

จวินเมิ่งไม่พูดอะไร นางเพียงแค่ก้มหน้าลง

ราชครูจวินกล่าวว่า：“ข้าคิดว่าจะรอให้ท่านอ๋องเย่และพระชายาเย่มาที่นี่ ข้าจะฝากฝั่งเด็กคนนี้ไว้กับพวกท่าน และคิดว่าจะเลือกบรรดาซื่อจื่อที่ดีให้กับนาง แต่ไม่คิดว่านางจะมีดวงชะตาเช่นนี้ แต่ข้าไม่อยากจะขัดแย้งกับตำหนักใดในวังทั้งสิ้น

“แต่นางมีชะตากรรมเป็นหงส์ที่ต้องอยู่ไปในวัง อย่างน้อยก็เจ็ดสิบปี” เมื่อฉีเฟยอวิ๋นพูดถึงเรื่องนี้ ราชครูจวินก็ตกตะลึง

“ท่านว่าอะไรนะ เจ็ดสิบปี？” ราชครูจวินสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า：“นี่เป็นชะตากรรมที่สวรรค์ลิขิต เหตุใดท่านราชครูจวินต้องถือสา？”

“เช่นนั้นองค์รัชทายาทล่ะ？” ราชครูจวินเป็นกังวล

“ท่านราชครูจวิน ชะตาชีวิตของหงส์คือชะตาของฮองเฮา หากชะตาชีวิตของหงส์น้อยกว่าเจ็ดสิบปี นั่นก็ไม่ใช่ และพระพันปีก็มีชะตานี้เช่นกัน”

ราชครูจวินรู้ว่าไม่สามารถถามได้ เขาจึงไม่ถามอีก

เขาถอนหายใจ：“ช่างเถอะ ปล่อยนางไป”

ฮูหยินรองกล่าวว่า：“พระชายาเย่ วันนี้ก็พักเสียที่นี่เถิด หญิงสาวผู้นี้ทำอาหารเป็น และเล่านิทานเพื่อผ่อนคลายได้”

“ก็ดี ท่านอ๋อง พวกเราพักที่นี่เถิดเพคะ”

“อืม”

เด็กทั้งสองคนออกไปเล่นข้างนอก และจวินเมิ่งก็ตามออกไป หลังจากที่จวินเมิ่งออกไปแล้ว ฉีเฟยอวิ๋นก็กล่าวว่า：“ท่านราชครู การกลับชาติมาเกิดของท่านอาจไม่ดีนัก แต่ท่านและฮูหยินรองยังมีชีวิตอยู่ได้อีกสิบกว่าปี”

ราชครูจวินเลิกคิ้ว：“สิบกว่าปี？”