บทที่ 953 องค์รัชทายาทหมั้นหมาย

เจ้าไม่อภิเษกกับองค์รัชทายาทซึ่งเจ้ามีหลักการของเจ้าแต่ก็ต้องมีเหตุผลใช่ไหม?” ราชครูจวินยังคงปกป้องเข้าข้างจวินเมิ่ง ไม่ยินยอมก็ไม่ยินยอมอย่างมากก็เก็บไว้อยู่ข้างกายก็พอแล้ว

ช่วงเวลาไม่กี่ปีนั้นราชครูจวินยุ่งอยู่กับงานราชการจึงละเลยต่อความสัมพันธ์ในครอบครัว ช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้เขาไม่ได้ยุ่งกับงานราชการแล้วกลับใช้จิตใจทั้งหมดไว้ที่ตัวของฮูหยินรองและจวินเมิ่ง

เหลนสาวคนนี้ในสายตาของเขานั้นสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด

หากว่าไม่เข้าวังก็ไม่เข้าวัง

เข้าวังก็ไม่ได้มีสิ่งใดดี

ฉีเฟยอวิ๋นมองดูอย่างละเอียดแล้วถามว่า: "เจ้ากระทำผิดจารีตแล้วใช่หรือไม่？"

“ห๊ะ?” จวินเมิ่งถูกถามจนหน้าแดงเสียแล้ว

”หนานกงเย่ก็มองไปยังจวินเมิ่งครู่หนึ่งจากนั้นขมวดคิ้ว: "ผู้ใดกัน?"

"เปล่า"

“เจ้าปกป้องเขาก็หาตัวพบอยู่ดี ถึงเวลานั้นไม่เพียงแต่ทำร้ายเขาแล้วยังเป็นการทำร้ายเจ้าด้วย เจ้าบอกมาว่าเขาอยู่ที่ใดจึงจะเป็นการดี ข้าไม่ต้องการบังคับเจ้า ในเมื่อพระชายาบอกว่าเจ้ามีชีวิตเพื่อเป็นราชินีอยู่เจ็ดสิบปี หากเจ้าแต่งงานกับผู้อื่นก็จะต้องสร้างหายนะอันใหญ่หลวงเป็นแน่ แล้วข้าจะเอาเจ้าไว้ได้เช่นไร!”

จวินเมิ่งมองไปทางราชครูจวิน: "ท่านปู่ผู้เฒ่า!"

“อ๋องเย่ เรื่องนี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นจริง พระชายาเย่อาจจะจงใจกล่าวเพื่อหลอกลวงพวกเรา” ราชครูจวินช่วยเหลนสาวของเขาเป็นธรรมดาอยู่แล้ว

หนานกงเย่ยังคงเหมือนดังเดิม หากว่าเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ววัวสิบตัวก็ลากไม่กลับ

ราชครูจวินรู้สึกไม่พอใจ: "ข้าไม่เชื่อ พวกเจ้าไปเถอะ จวินเมิ่งเจ้าเข้าไปในเรือน"

จวินเมิ่งกำลังจะลุกขึ้น ฉีเฟยอวิ๋นหยิบกระดองเต่าขึ้นมาเสี่ยงทาย: "เขาอยู่ใกล้ๆ ท่านอ๋อง เป็นคนคุ้นเคย!"

"อืม?"

เมื่อหนานกงเย่มองไปจวินเมิ่งก็ตกใจกลัวแย่แล้ว

หาเจอได้จริงหรือ?

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋นฉีเฟยอวิ๋นจึงกล่าวว่า: "ดูจากการทำนายน่าจะเป็นสายเลือดมังกรและข้าเห็นว่าใกล้เคียงกับท่านอ๋องยิ่งนักเห๋นได้ชัดว่ารู้จัก"

หนานกงเย่หรี่ตามองจวินเมิ่ง: “อยู่ที่ใดกันแน่?”

หนานกงเย่รู้สึกว่าไม่เชื่อว่าเป็นเจ้าห้าอยู่แล้ว

จวินเมิ่งส่ายศีรษะ: "ไม่มี"

“ช่างเถอะ จวินเมิ่งเจ้าถอยออกไปเถอะ ข้าจะดูว่าสามารถแก้คำเสี่ยงทายได้ไหม?”

จวินเมิ่งรีบถอยออกไป นางออกจากประตูหลังไปหาหนานกงอวี้เหริน

“เจ้าอยู่ที่ใด?” จวินเมิ่งเข้าประตูไปก็วิ่งเข้าไป หนานกงอวี้เหรินกำลังจะไปสู่ขอเมื่อเห็นจวินเมิ่งก็ชะงักครู่หนึ่งแล้วก็แปลกใจเล็กน้อย

"มีสิ่งใดหรือ?"

“พวกเขาจะทำร้ายเจ้า เจ้ารีบไปซะ!”

หนานกงอวี้เหรินหน้าตาประหลาดใจ: "ผู้ใด?"

"ข้า……”

ขณะที่กำลังพูดอยู่ประตูกระท่อมร้างก็ถูกผลักเปิดออก หนานกงเย่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยดวงตาที่หรี่ลง หนานกงเย่เผชิญหน้ากับใบหน้านั้นของหนานกงอวี้เหริน

หนานกงอวี้เหรินก็เผชิญใบหน้านั้นของหนานกงเย่ ลุงกับหลานเจอหน้ากันก็โกรธกันมากยิ่งขึ้น

"เป็นเจ้า?"

หนานกงเย่เห็นมุมปากของหนานกงอวี้เหรินเผยอขึ้น เปิดสายรัดดาบรอบเอวออกจากนั้นหยิบดาบยาวออกมาแล้วเดินเข้าไป

จวินเมิ่งขวางอยู่ตรงหน้าของหนานกงอวี้เหรินในทันที: "ท่านอ๋องเย่เขาเป็นแค่นักดาบที่ผ่านมาเท่านั้นและเขาได้ช่วยชีวิตข้าไว้ เมื่อวานก่อนมีคนกระทำชั่วในหมู่บ้านและต้องการนำตัวข้าไปเป็นเขาที่ช่วยข้าเอาไว้"

“แต่เจ้าถูกลิขิตให้เป็นฮองเฮาและมีชีวิตอยู่เป็นราชินีเจ็ดสิบปี หากไม่สังหารเขาเขาจะเป็นแก่นรากความสัมพันธ์มิใช่จะนำความวุ่นวายมาสู่ใต้หล้าหรอกหรือ”

จวินเมิ่งมองไม่เห็นใบหน้าประหลาดใจของหนานกงอวี้เหรินแต่เห็นความโหดเหี้ยมบนใบหน้าของหนานกงเย่

“ท่านอ๋องเย่ ข้าไม่มีแก่นรากความสัมพันธ์ข้าเพียงแค่ไม่สามารถทำร้ายผู้มีพีระคุณของข้าได้ ข้ายอมอภิเษกกับองค์รัชทายาทขอเพียงแค่ให้ท่านปล่อยเขาไป”

“ปล่อยไปไม่ได้ทำได้เพียงแค่สังหาร!” หนานกงเย่เดินไปทางพวกเขา จวินเมิ่งขวางหนานกงเย่เอาไว้: “เจ้ารีบไปซะแล้วอย่าได้กลับมา!”

หนานกงอวี้เหรินมองหนานกงเย่อย่างดูแคลน: "ท่านหมายความเช่นไร?"

"สังหารเจ้า!"

หนานกงเย่เดินต่อไปส่วนจวินเมิ่งตกใจจนร้องไห้: "เจ้ารีบไปสิ!"

“ไม่ไป ข้าจะพาเจ้าไป!”