บทที่ 954 เกิดเรื่องที่เมืองหลวง

ฉีเฟยอวิ๋นมองราชครูจวิน “แคว้นเหลียงมีต้นไม้เขียวชอุ่มตลอดปี ว่ากันว่าวันที่ท่านอ๋องประสูติมีการหว่านพืชผล ต้นไม้คงอยู่แผ่นดินจะยังคงอยู่”

ราชครูจวินงงงัน “ท่านอ๋องเย่?”

หนานกงเย่กระแอมสองครั้งพลางมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า “ท่านอ๋องมีอายุขัยสามร้อยปี หลังจากสามร้อยปีนั้นข้าไม่รู้”

"....."

ราชครูจวินไม่ซักถามอะไรอีก เขารับของหมั้นในวันนี้ จากนั้นหนึ่งเดือนให้หลังจึงมีงานอภิเษกขององค์รัชทายาทแห่งแคว้นเหลียง ซึ่งว่ากันว่าพระชายาเอกคือบุตรสาวบุญธรรมของพระชายาเย่

…..

หลังจากการอภิเษกขององค์รัชทายาทผ่านไปไม่นานก็มีข่าวว่าท่านอ๋องเย่ป่วยหนัก ดังนั้นพระชายาเย่จึงพาท่านอ๋องเย่ไปอยู่ในป่าเขาอย่างสันโดษ

เมื่ออ๋องเย่จากไป จวนอุปราชก็กลายเป็นจวนชินอ๋องโดยมีมู่ชินอ๋องเป็นผู้ดูแล

รถม้าออกจากเมืองหลวง และฉีเฟยอวิ๋นก็ตรงไปพบเซวียนเหอเป็นคนแรก

ถึงอย่างไรก็ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ เมื่อพบเซวียนเหอ ฉีเฟยอวิ๋นจึงพบว่าองค์หญิงอวิ๋นออกบวชอยู่ที่นั่นจริงๆ

ฉีเฟยอวิ๋นเหลือบมองหนานกงเย่ซึ่งยืนอยู่ข้างกาย แววตาของเขาเย็นเยียบ เขาคงไม่คิดว่าลูกสาวของเขาจะไม่แต่งงาน สุดท้ายก็กลายเป็นนักบวชเต๋าและยกให้เซวียนเหอเป็นอาจารย์ของตน

แต่ที่พูดได้ก็คือ ในที่สุดเสี่ยวอวิ๋นก็เลือกที่จะชอบใครสักคน

เฉินอวิ๋นเจี๋ยแต่งงานแล้ว หลังจากแต่งงานกับภรรยาสาวได้หนึ่งปีเขาก็ให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง

ฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากพูดอะไรให้มากความ แต่บางคนกลับยังดื้อดึง

ที่น่าแปลกก็คืออวิ๋นเลี่ยจากไปแล้ว แม้ว่าความรักในครั้งนั้นจะเจ็บเจียนตาย ทว่าอวิ๋นเลี่ยก็จากไปในท้ายที่สุด แต่เฟยอิงยังอยู่

เฟยอิงดีใจเป็นอย่างมากเมื่อพบฉีเฟยอวิ๋นกับหนานกงเย่ เขาตรงมาหาและเตรียมจะคุกเข่า

ฉีเฟยอวิ๋นประคองเฟยอิงขึ้นมา “พี่ใหญ่ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น ท่านจำไม่ได้แล้วหรือว่าข้ากับท่านเป็นพี่น้องกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน”

เฟยอิงลุกขึ้น ตอนนี้เขากลายเป็นชายวัยกลางคนแล้ว

เขาตกตะลึงเมื่อเห็นหนานกงเย่ที่ดูเหมือนบุรุษวัยยี่สิบปี

“ท่านอ๋อง”

“ข้ากินยาขนานวิเศษเข้าไปทำให้กลายเป็นคนหนุ่มอีกครั้ง เจ้าอย่าได้เอะอะไป พระชายาบอกว่าข้าจะอยู่ได้ถึงสามร้อยปี เราเกรงว่าจะทำให้คนในเมืองหลวงหวาดกลัวจึงจากมา ว่าจะหาที่พักเสียหน่อย”

เฟยอิงกล่าวว่า “เช่นนั้นที่นี่ก็ได้ขอรับ”

“พวกเขายังไม่ได้ไปไหน ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่หรอก ถ้าท่านอยากไปก็ไปเถิด เสี่ยวอวิ๋นอยู่ที่นี่ได้ไม่เป็นไร”

เซวียนเหอเดินออกมาจากด้านใน เขาสวมจีวรสีดำตามแบบของนักบวชเต๋า คนที่เดินตามมาข้างกายคือเสี่ยวอวิ๋น ในวัดเต๋าแห่งนี้ไม่มีใครนอกจากพวกเขาสามคน

หนานกงเย่มองลูกสาวและเดินเข้าไปหา “เสี่ยวอวิ๋น”

“ท่านพ่อ”

เสี่ยวอวิ๋นเองก็โตขึ้นแล้ว หนานกงเย่เดินเข้าไปหาบุตรสาวและสังเกตนางโดยละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง เขานึกถึงตอนที่แต่งงานกับเจ้าของร่างเดิม ทั้งสองคนดูเหมือนกันทุกประการ

ฉีเฟยอวิ๋นรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่แต่ไม่สะดวกที่จะพูดออกมา

พ่อลูกพบหน้ากันและคุยกันไม่จบไม่สิ้น ขณะที่พวกเขาคุยกัน ฉีเฟยอวิ๋นก็หันไปคุยกับเซวียนเหอและเฟยอิง

หลายปีที่ไม่ได้เจอกันพวกเขาแก่ตัวขึ้นมาก ฉีเฟยอวิ๋นมองพวกเขาราวกับมองผู้อาวุโส

ทุกคนพูดคุยกันตลอดทั้งคืนไม่ยอมหลับยอมนอน เมื่อรุ่งสางฉีเฟยอวิ๋นจึงจากไปพร้อมกับหนานกงเย่ ตอนที่จากไปเสี่ยวอวิ๋นยังไม่ตื่น หนานกงเย่ลงจากภูเขาพร้อมกับฉีเฟยอวิ๋นและไม่คิดจะพูดอะไร

เมื่อลงมาจากภูเขาและขึ้นไปนั่งบนรถม้า ฉีเฟยอวิ๋นจึงถามเขาว่า “ท่านอยากจะอยู่กับลูกสาวที่นั่นใช่ไหมเพคะ”

“นางไม่ชอบอยู่กับข้า เหตุใดข้าจึงต้องอยากอยู่ที่นั่นด้วย” หนานกงเย่ระเบิดอารมณ์และนึกอยากจะอยากจะตีใครสักคน

ฉีเฟยอวิ๋นหัวเราะ “ท่านละก็อวดดีเกินไปแล้ว ท่านอยากจะฆ่าเซวียนเหอแต่ว่าฆ่าไม่สำเร็จ สุดท้ายก็ทำให้ลูกสาวกลายมาเป็นลูกศิษย์เขา แต่ก็ไม่มีอะไรแย่นะเพคะ ท่านอ๋องคิดถึงลูกสาวและอยากให้นางมาดูแล ถ้าเป็นได้แบบนั้นท่านคงมีความสุข”

หนานกงเย่ลืมตาขึ้นและจ้องมองฉีเฟยอวิ๋น “ท่านช่างใจดำเสียจริง!"

“ดีกว่าท่านที่ส่งเฮ่าเทียนกับเฮ่าเหวินไปก็แล้วกัน ไม่ยอมพาไป คุยกันไว้แล้วว่าจะพาไป ท่านก็ยืนยันว่าจะเดินทางลำพัง”

“แค่เราก็ดีแล้ว จะพาพวกเขาไปทำไมกัน”