บทที่ 955 เขาไม่ไปและพยายามที่จะต่อสู้

“เจ้าเลี้ยงเขามาจนโต ก็เพื่อที่ต้องการให้ลูกของเจ้าสังหารเป็นตัวอย่างหรือ?”หนานกงเย่ยืนอยู่ด้านนอกห้องไป๋เฉา มือทั้งสองข้างไขว้หลัง กล่าวถามอย่างเรียบเฉย?

หนานกงเหยี่ยนมองไปทางหนานกงเย่ที่เหมือนอายุยี่สิบขวบด้วยความไม่พอใจ กล่าวตรัสขึ้นว่า“เรื่องของข้าเจ้าไม่จำเป็นต้องยุ่ง”

หนานกงเหยี่ยนเวลานี้ ได้อายุห้าสิบแล้ว เขาดูแลสุขภาพอย่างดี แม้ว่าจะยังเยาว์วัย แต่ผมของเขากลับหงอกโพลนแล้ว

เมื่อเทียบกับหนานกงเย่แล้ว ห่างกันอยู่มากทีเดียว

หนานกงเย่ไม่ได้สนใจ กำลังมอง คนคนหนึ่งที่ขี่ม้าผ่านจากตรงหน้าไปอย่างสง่างาม

พอเห็นคน หนานกงเย่ถึงกับเงียบอึมครึม

หนานกงเฮ่าเทียนหันไปมองพวกหนานกงเย่ แล้วหมุนตัวไปที่ประตูเมือง

ถึงประตูเมืองแล้วหมุนตัวลงจากรถม้า ขึ้นไปด้านบนศาลาบนประตูเมือง อีกด้านเป็นหนานกงเฮ่าเหวินลงจากรถม้า แล้วเดินไปหาพวกฉีเฟยอวิ๋น เห็นหนานกงเหยี่ยนจึงรีบคุกเข่าลงกล่าวว่า“ถวายบังคม....”

“ลุกขึ้น เดี๋ยวคนเห็น”

หนานกงเหยี่ยนรีบตรัสรับสั่ง

หนานกงเฮ่าเหวินลุกขึ้นกล่าวว่า“ความหมายของฝ่าบาทคือซือถูฟ่างเป็นนายทหารที่มีความสามารถสมัยแรก หากสามารถจัดการควบคุมได้ดีที่สุด ก็ต้องการให้เขากลับมาทำเพื่อชาติบ้านเมือง

แต่เฮ่าเทียนบอกว่าคนที่ไม่ใช่เผ่าเราจะมีใจต่างกัน เมื่อเขากบฏหนึ่งครั้งแล้ว เขาต้องกบฏหลายครั้ง เขาสนับสนุนให้สังหารซือถูฟ่าง และแขวนร่างของซือถูฟ่างไว้ที่ประตูเมืองหลวงเพื่อทำให้สี่ทิศตกใจอกสั่นขวัญหาย

วันนี้ฮองเฮาตั้งครรภ์ ไม่อยากสังหารคน ซือถูฟ่างเป็นพี่ชายของฮองเฮา ฝ่าบาทเลยมีความลังเลใจ”

หนานกงเหยี่ยนมองหนานกงเย่ แล้วตรัสขึ้นว่า“เจ้ามองว่าอย่างไร?”

“กระหม่อมอายุเพียงนี้แล้ว ถามกระหม่อมเพื่ออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”หนานกงเย่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ

อวิ๋นหลัวฉวนเลยกล่าวขึ้นว่า“ฮองเฮาใจดีมีจิตใจเมตตากรุณามากจนเกินไป มิฉะนั้นคงไม่ถูกซือถูฟ่างหลอก ซือถูฟ่างนี้เป็นหลานชายลูกชายคนโตของจวินเจิ้งหนาน เมื่อสองสามปีก่อนตอนที่ราชครูจวินยังมีชีวิตอยู่ ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวไว้ว่า ว่าเขามีใจไม่จงรักภักดี ขอให้ฮองเฮาจงระวังคนผู้นี้ไว้

ฮองเฮาเคยกล่าวเรื่องนี้กับข้าความหมายของฝ่าบาทคือในเมื่อมีโอกาสนี้ มิสู้กับเลี้ยงเขาไว้ ทำให้เขาผงาดขึ้นมา ให้เหล่าลูกๆได้ฝึกเรียนรู้

ไม่อยากนั้นหากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าพวกเขาจะไม่ขยันฝักใฝ่ความก้าวหน้าเพคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นมองหนานกงเหยี่ยน เขาเหมาะที่จะเป็นจักรพรรดิมากกว่าองค์จักรพรรดิอวี้ตี้จริงๆ

“วันนี้มือซ้ายมือขวาของเทียนเอ๋อร์ไม่อยู่ เขาตัวคนเดียว นอกในเมืองหลวงก็ไม่มีคน จงชินทั้งสี่ที่ล้วนไม่ได้รับจดหมาย ซือถูฟ่างคิดได้ตั้งนานแล้วว่าจะรับมือกับเทียนเอ๋อร์อย่างไร ไม่รู้ว่าจะสู้ชนะหรือไม่ จะทนได้กี่วัน?”

หนานกงเฮ่าเหวินกังวลใจอย่างมาก

ฉีเฟยอวิ๋นยกมือขึ้นนับ กล่าวว่า“แย่แล้ว!”

“เป็นอะไรหรือ?”

หนานกงเย่หันมองฉีเฟยอวิ๋น เหล่าหนานกงเหยี่ยนก็มองที่ฉีเฟยอวิ๋นเช่นกัน ฉีเฟยอวิ๋นกล่าวว่า“เทียนเอ๋อร์มีเคราะห์ แต่เมืองหลวง เมืองเหลียงไม่มี”

หนานกงเย่เหลือบมอง จากนั้นกล่าวว่า“ให้นกพิราบส่งจดหมายให้ท่านลุงห้าของเจ้า ให้เขารีบกลับมาโดยเร็ว ภายในสามวันนี้จะต้องกลับมา”

“ขอรับ”

เฮ่าเหวินไปจัดการ ฉีเฟยอวิ๋นเลยคิดคำนวนอีกครั้งหนึ่ง

“ครั้งนี้ผู้ใดมาก็ไม่มีประโยชน์ โชคชะตาชีวิตของเทียนเอ๋อร์มีเคราะห์ ปีนี้เทียนเอ๋อร์ยี่สิบหกปีแล้ว เคราะห์นี้ยากยิ่งนัก ไม่มีผู้ใดขวางได้”

พอหนานกงเย่ได้ยินว่าขวางไม่ได้ เขาพลิกตัวไปมาทั้งคืน จนฉีเฟยอวิ๋นนอนไม่หลับ

“ท่านจะเอาอย่างไร?”ฉีเฟยอวิ๋นลุกขึ้น สวมชุดคลุม เธอสวมใส่สีแดง ด้านนอกคลุมสีแดงด้วย มีหน้าเธอหมดความอดทนมาก

รูปร่างเธอสวยสง่า ขาวผุดผ่องบริสุทธิ์ หากเป็นปกติ หนานกงเย่คงโผเข้าหาแล้ว แต่ทว่าวันนี้กลับไม่ชำเลืองชายตามอง

“ข้ากังวลจนนอนไม่หลับ เจ้าไม่กังวลใจแม้แต่น้อยเลยหรือ?หากข้าตายอยู่ด้านนอก เจ้าก็จะอย่างนี้หรือ?”

“ท่านอ๋อง โชคชะตากำหนดไว้แล้วเปลี่ยนแปลงไม่ได้ หม่อมฉันก็เศร้าใจ เช่นนั้นแล้วทำอะไรได้?”

“ข้าจะไปสู้รบครั้งนี้ ให้เทียนเอ๋อรอกลับมา”หนานกงเย่ลุกขึ้นลงจากเตียง ฉีเฟยอวิ๋นตามเขาออกไปด้วย