บทที่ 958 แปรพักตร์

“นี่ไม่ใช่ความฝัน?” หนานกงเย่ไม่อยากจะเชื่อเล็กน้อย

หนานกงเฮ่าเทียนเดินไปยังตรงหน้าหนานกงเย่ด้วยรอยยิ้มอันสดใส: "ไม่ใช่ ท่านปู่ ข้ากลับมาแล้ว"

หนานกงเย่มองดูเป็นเวลานานจากนั้นก็ยื่นมือไปแตะใบหน้าของหนานกงเฮ่าเทียนซึ่งอบอุ่นอยู่ ปล่อยมือแล้วหยิกขาของเขาเองซึ่งเจ็บเขาถึงได้เชื่อ!

“ท่านปู่ ข้าไม่เป็นไร มา!” หนานกงเฮ่าเทียนจูงมู่หม่านจือมา: “เรียกท่านปู่!”

มู่หม่านจือหน้าหมอง ท่านปู่อายุน้อยเช่นนี้เลยหรือ?

มู่หม่านจือไม่เรียก ส่วนหนานกงเย่นั้นมองดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าอย่างละเอียดหน้าตาไม่เลว

"อายุเท่าไหร่แล้ว?"

"ถามเจ้าอยู่"

มู่หม่านจือใช้เวลานานจึงตอบว่า: "สิบเจ็ด"

“กำลังดี เกิดสิ่งใดขึ้น?” หนานกงเย่ถาม หนานกงเฮ่าเทียนเล่าเรื่องราวความเป็นมาให้กับหนานกงเย่ จากนั้นหนานกงเย่มองดูมู่หม่านจืออยู่ครู่หนึ่ง

“เจ้าชื่อมู่หม่านจือ?”

"ใช่"

“พี่ชายของเจ้าคือมู่หม่านเฉิง?”

"ใช่"

“งั้นพ่อของเจ้าก็คือมู่เจอซาน?”

"ใช่"

มู่หม่านจือรู้สึกทนไม่ไหวแล้ว

หนานกงเย่กลับยิ้มอย่างพึงพอใจ: "พาไปให้ท่านย่าเจ้าดู"

"ขอรับ"

หนานกงเฮ่าเทียนเดินตามหนานกงเย่ไปเยี่ยมดูฉีเฟยอวิ๋น

ฉีเฟยอวิ๋นกำลังนอนอยู่เนื่องจากโศกเศร้าทำให้ส่งผลต่อการสมานตัวของบาดแผล ในเวลานี้กำลังเศร้าเสียใจอยู่

มีคนเข้าประตูมาซึ่งนางคิดว่าเป็นความฝัน มองดูหนานกงเฮ่าเทียนอย่างน้ำตาไหล จากนั้นก็เช็ดออกและฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่ดูแล้ว

"ท่านย่า"

เมื่อหนานกงเฮ่าเทียนเห็นว่าฉีเฟยอวิ๋นได้รับบาดเจ็บก็เดินไปดูนางในทันที

ฉีเฟยอวิ๋นมองเขาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า: "เทียนเอ๋อร์!"

“ท่านย่า ใครทำร้ายท่าน?” สีหน้าของหนานกงเฮ่าเทียนย่ำแย่ยิ่งนัก

หนานกงเย่เข้ามาจากด้านนอก: "เจ้าไล่ตามไปท่านย่าของเจ้าก็กระโดดลงไปเพื่อขัดขวางเจ้า จากนั้นถูกดาบอันวุ่นวายของคนเหล่านั้นแทง ที่เป็นในตอนนี้เพราะเศร้าเสียใจจึงไม่สมาน"

"......ซือถูฟ่าง ข้าไม่สามารถไว้ชีวิตเจ้าได้!" หนานกงเฮ่าเทียนวุ่นอยู่กับการจับมือของฉีเฟยอวิ๋น: "ท่านย่า ท่านดูสิ!"

หนานกงเฮ่าเทียนรีบเรียกมู่หม่านจือมายังตรงหน้า ฉีเฟยอวิ๋นมองไปหม่านจือแล้วชะงักครู่หนึ่งและลุกขึ้นโดยไม่ต้องพยุงนาง

"เจ้าเป็นผู้ใด?"

มู่หม่านจือรู้สึกเขินอาย จ้องมองคนทั้งครอบครัวนี้ด้วยความรู้สึกเหมือนเป็นสัตว์ประหลาดทั้งนั้น

“มู่หม่านจือ” มู่หม่านจือไม่เต็มใจเท่าใด

ฉีเฟยอวิ๋นเอื้อมมือไปสัมผัส นำกระดองเต่าตรงด้านหนึ่งมาเขย่าเหรียญกษาปณ์สองสามเหรียญตกลงมาแล้วผลักไปมา ฉีเฟยอวิ๋นมองไปยังมู่หม่านจือ: "สิบเจ็ดแล้ว?"

"อืม"

“เกิดในฤดูร้อน?”

"ใช่"

“มีพี่ชายคนหนึ่ง?”

"ใช่"

"ฝาแฝด?"

“……”

มู่หม่านจือแปลกใจ: "ท่านรู้ได้เช่นไร ท่านพ่อของข้าไม่เคยบอกผู้อื่นว่าข้ากับพี่ใหญ่เป็นฝาแฝดกัน"

“ท่านย่าของข้าเป็นเทพทำนาย สามารถทำนายออกมาได้”