บทที่ 959 ตำนานที่หาได้ยาก

มู่เจอซานต่อสู้มาทั้งชีวิต โชคดีที่ในตอนนั้นได้พบกับหนานกงเย่ ว่ากันว่าเขาเป็นคนที่ผูกพยาบาท ในตอนนั้นเป็นเพราะจักรพรรดิจวินโม่ซางของแคว้นอู๋โยวต้องการจะจับตัวบุตรสาวของเขา เขาจึงทำลายล้างแคว้นอู๋โยว

คนเช่นนี้เปรียบเสมือนพญายม ใครจะกล้าล่วงเกินเขา？

ในตอนนี้จับพลัดจับผลูได้แต่งงานกับหลานชายคนโตของหนานกงเย่ มู่เจอซานก็สบายใจ！

เมื่อประตูเมืองเปิดออก หนานกงเฮ่าเทียนก็ออกมาจากเมือง เพื่อมาต้อนรับมู่หม่านเฉิงด้วยตนเอง เมื่อพบท่านพ่อตา หนานกงเฮ่าเทียนก็ยกเสื้อคลุมขึ้น และต้องการจะคุกเข่า แต่มู่เจอซานห้ามไว้

“ไม่ต้องคุกเข่าให้ข้า ข้ายอมสวามิภักดิ์ จะให้เจ้าคุกเข่าให้ได้อย่างไร？”

“ขอบคุณท่านพ่อตาที่ช่วยข้า หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อตาช่วยข้า ข้าก็คงไม่ชนะอย่างรวดเร็วเช่นนี้”

มู่เจอซานพอใจกับบุตรเขยผู้นี้มาก อีกทั้งยังเป็นคนฉลาด เขายอมสวามิภักดิ์ หากไม่มีเหตุผลที่โน้มน้าวใจ เกรงว่ากองทัพนับแสนที่อยู่เบื้องหลังเขาจะไม่ยอม เขาเป็นเพียงแม่ทัพคนหนึ่ง จะมีเกียรติยศศักดิ์ศรีอะไร

หลานชายคนโตของมหาอุปราชเรียกเขาว่าท่านพ่อตา แล้วใครจะกล้าไม่นับถือ

เขาต่อสู้เพื่อบุตรสาว นี่จึงเป็นคำที่แสดงการถ่อมตน

มู่เจอชานตามเข้าไปในเมือง

หนานกงอวี้เหรินเรียกพ่อลูกตระกูลมู่มาเข้าพบ จากนั้นก็แต่งตั้งให้เป็นเจิ้นเป่ยโหว และพระราชทานการอภิเษกสมรสให้หนานกงเฮ่าเทียนกับมู่หม่านจือ กล่าวได้ว่าเป็นเรื่องที่น่ายินดี

แต่หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ฉีเฟยอวิ๋นก็ไปจากเมืองหลวง

อวิ๋นหลัวฉวนสงสัย：“ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว เหตุใดยังต้องไปจากที่นี่？”

“เขาอารมณ์ไม่ค่อยดี หากเป็นแบบนี้ต่อไปคงแย่ ข้าทำนายดูจุดเริ่มต้น แต่ไม่ได้ทำนายดูจุดจบ ทุกสรรพสิ่งย่อมมีการเปลี่ยนแปลง และมันก็ไม่ได้สมบูรณ์มากนัก

ต่อไปพวกเราไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของบรรดาหลานชายได้อีก พวกเขาล้วนแต่มีโชคชะตาของพวกเขา

พวกเราต้องไปแล้ว และอาจจะไม่กลับมาอีก พวกเจ้ารักษาตัวด้วย”

ฉีเฟยอวิ๋นขึ้นไปบนรถม้าไปพร้อมกับหนานกงเย่

หนานกงเย่เอนหลังอยู่ในรถม้าและกระอักเลือดออกมา

ฉีเฟยอวิ๋นรีบเช็ดเลือดให้เขา

หนานกงเย่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และฉีเฟยอวิ๋นก็ไม่บ่น นางเคยบอกแล้วว่าหากหนานกงเฮ่าเทียนรอดไปได้ จะเกิดเรื่องขึ้นกับเขา

ครั้งนี้อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสมาก และต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูสักระยะ หากอยู่ในเมืองหลวงจะถูกค้นพบ

ฉีเฟยอวิ๋นก็ต้องการจะไปจากเมืองหลวงเช่นกัน นางคิดว่าออกไปแล้ว จะได้พบเพื่อนเก่าระหว่างทาง

การฟื้นฟูของหนานกงเย่ได้รับการฟื้นฟูมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว เป็นเวลายี่สิบบปีแล้วที่เขาปฏิเสธที่จะดื่มเลือดของฉีเฟยอวิ๋น เขาตามฉีเฟยอวิ๋นไปท่องใต้หล้าและมหาสมุทร เขาไอทุกวัน และฉีเฟยอวิ๋นก็รู้สึกสงสาร

เขาปฏิเสธที่จะใช้ชีวิตเหมือนเทพเซียน เขาบอกว่าหากเป็นเช่นนั้นจะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด อยู่ต่อไปก็ไร้ความหมาย

ฉีเฟยอวิ๋นพูดไม่ออก และทำได้เพียงทนทุกข์ไปกับเขา เขาไอทั้งวัน ฉีเฟยอวิ๋นไม่สบายหูและนอนไม่หลับ

ในที่สุดก็หายขาดด้วยยาที่ฉีเฟยอวิ๋นให้ และหนานกงเย่ก็ไม่อยากที่จะทุกข์อีกต่อไป

ในปีนี้ทั้งสองกลับมายังเมืองหลวง พวกเขาได้ยินว่าอวิ๋นหลัวฉวนล้มป่วย และกำลังหาหมอที่มีชื่อเสียงในใต้หล้า เพื่อมารักษานาง

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นมาถึงด้านนอกกำแพงเมือง นางก็เงยหน้าขึ้นและเห็นว่ามีทหารเฝ้าอยู่บนกำแพงเมือง

ทั้งสองเข้าไปในเมืองและตรงเข้าไปวัง

เมื่อมาถึงด้านหน้าตำหนักก็เดินตรงเข้าไปในตำหนัก ราวกับว่าอยู่ในถิ่นทุรกันดาร

หลังจากที่เข้ามาในตำหนักในเฉียนคุณ ผู้คนก็กำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ที่หน้าประตู เมื่อทั้งสองคนปรากฏตัว ขันทีอาวุโสก็คุกเข่าลงในทันที：“ท่านมหาอุปราช……”

ยังพูดไม่ทันจบ ทั้งสองคนก็เดินเข้าไปแล้ว

ในขณะนี้ขันทีอาวุโสก็อายุมากแล้ว แต่เขาก็ยังจำได้ เขาอายุไม่มากเท่าท่านมหาอุปราช แต่ในตอนนี้ท่านมหาอุปราชดูเหมือนอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น！

กลายเป็นเทพเซียนไปแล้วจริง ๆ หรือ？

อวิ๋นหลัวฉวนใกล้จะหมดลมหายใจแล้ว หลายวันมานี้นางฝันถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย ถึงอย่างไรนางก็อายุเจ็ดสิบแล้ว และเวลาไม่เคยรอใคร

เมื่อฉีเฟยอวิ๋นเข้าไป อวิ๋นหลัวฉวนก็มองไปที่ฉีเฟยอวิ๋น เมื่อเห็นคนแล้วนางก็คิดว่านางกำลังฝัน