บทที่ 96 ท่านพ่อตา

กว่าจะทราบว่าฉีเฟยอวิ๋นประสบอุบัติเหตุ หนานกงเย่ก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปเสียแล้ว ในตอนนั้นอาอวี่ร้องตะโกนโหวกเหวกอยู่ด้านนอกห้องบรรทม “ท่านอ๋อง เกิดเรื่องกับพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

หนานกงเย่ลืมตาโพล่ง เขาลุกขึ้นและกระชับอาภรณ์ให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไปจากห้องบรรทม

"เกิดอะไรขึ้น"

“พระชายาถูกลอบทำร้ายที่จวนท่านแม่ทัพและหมดสติไปพ่ะย่ะค่ะ

“ไอ้พวกสารเลว!”

หนานกงเย่รีบออกจากจวนและมุ่งหน้าไปยังจวนท่านแม่ทัพทันที

พ่อบ้านรออยู่ที่หน้าประตูอยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นหนานกงเย่เขาก็แทบจะร้องไห้ออกมา เพราะกลัวเหลือเกินว่าหากท่านอ๋องเย่ไม่มา พวกเขาอาจจะต้องสูญเสียคุณหนูไปตลอดกาล

“ท่านอ๋องเย่ เร็วเข้าเถิด!”

พ่อบ้านไม่สนใจเรื่องมารยาทอีกต่อไป เขาหันกลับและเดินนำหนานกงเย่ไปยังห้องส่วนตัวของฉีเฟยอวิ๋นทันที

เมื่อเข้ามาในห้อง หนานกงเย่ก็มองไปที่เตียงและพบว่าท่านแม่ทัพฉีกำลังนั่งกุมมือฉีเฟยอวิ๋นเอาไว้พลางมองนางด้วยดวงตาที่เศร้าโศก

เหล่าหมอประจำจวนต่างวุ่นเป็นพัลวันอยู่ในห้อง

“อวิ๋นอวิ๋น”

เมื่อหนานกงเย่เดินไปหยุดตรงหน้าฉีเฟยอวิ๋น หมอประจำจวนจึงหลบฉากออกมา

ท่านแม่ทัพฉีเองก็เริ่มได้สติ “อวิ๋นอวิ๋นหลับสบายแล้ว ท่านกลับไปเสียเถิด”

ชีพจรของนางหายไปแล้ว ท่านแม่ทัพฉีเองก็โศกเศร้าสิ้นแรงกำลังจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป

ทว่าเขาไม่ต้องการเห็นหน้าหนานกงเย่ หากไม่ใช่เพราะบุตรสาวเพิ่งสิ้นลมหายใจ เขาคงจะทำให้หนานกงเย่เสียเลือดเสียเนื้อเสียตรงนี้เดี๋ยวนี้

แต่ถึงอย่างไรบุตรสาวของเขาก็เป็นห่วงหนานกงเย่มาเสมอ เพื่อให้บุตรสาวผู้เป็นที่รักจากไปอย่างสงบ แม่ทัพฉีจึงไม่คิดจะรบกวนบุตรสาวของเขา

เขาต้องกลั้นน้ำตาไว้มากมายขณะที่กล่าวออกไปแบบนั้น

หมอประจำจวนต่างก้มหน้าลงและยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา

ท่านแม่ทัพรักบุตรสาวมาก ไม่ว่าจะอยู่ในสนามรบหรืออยู่ภายใต้คมดาบ ไม่ว่าจะต้องอยู่ท่ามกลางศัตรูกี่ร้อยกี่พันคน เขาก็ไม่เคยแสดงสีหน้าใดๆ ออกมา มีเพียงแค่กับคุณหนูเท่านั้นที่เขาไม่เคยปิดบังความรู้สึก

ผู้คนในจวนแม่ทัพล้วนกำลังตกอยู่ในความอ่อนไหว

หนานกงเย่คร้านจะใส่ใจ เขายื่นออกมาทดสอบลมหายใจของฉีเฟยอวิ๋นและพบว่านางสิ้นลมไปแล้วจริง ๆ

หนานกงเย่ก้มลงไปอุ้มฉีเฟยอวิ๋นขึ้นมา “ข้าจะจัดการเรื่องของอวิ๋นอวิ๋นเอง หากท่านพ่อตามีเรื่องใดก็โปรดไปหาข้าที่จวน”

หนานกงเย่อุ้มฉีเฟยอวิ๋นออกมา ท่านแม่ทัพฉีไม่ได้ดึงรั้งเขาไว้ แต่ตะโกนด้วยความโมโหว่า “ไอ้สารเลว คืนนางให้ข้าเดี๋ยวนี้”

หนานกงเย่ก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว เมื่อออกจากประตูไปแล้วจึงแทรกตัวเข้าไปในรถม้าทันที

"อาอวี่ กลับจวน"

อาอวี่ขึ้นรถม้าและรีบบังคับม้ากลับไป

ทันทีที่จิ้งจอกหางสั้นเห็นฉีเฟยอวิ๋นออกมา มันก็กระโดดขึ้นไปบนรถม้าและแทรกตัวเข้าไปด้านใน

ด้วยความกลัวว่าฉีเฟยอวิ๋นจะเป็นอะไรไป จิ้งจอกหางสั้นจึงส่งเสียงร้องอยู่ที่หน้าประตู มันเดินวนเวียนไปมา อยากเข้าไปใกล้แต่ก็ไม่กล้า แต่ยิ่งอยู่ห่างมันก็ยิ่งเป็นห่วง

หนานกงเย่เงยหน้าและชำเลืองมอง "ไม่ต้องกังวล นายของเจ้าจะไม่เป็นอะไร ถ้าเจ้ากังวลก็เข้ามาสิ"

เมื่อได้รับอนุญาต จิ้งจอกหางสั้นจึงส่งเสียงเล็กแหลมออกมาและเดินไปอยู่ข้างกายฉีเฟยอวิ๋น สายตาที่มองนางช่างดูน่าสงสารและแฝงไว้ด้วยความกลัวมิใช่น้อย

ท่านแม่ทัพไล่ตามออกมาถึงนอกจวนและต้องการจะไล่ตามต่อ จนพ่อบ้านเฒ่าต้องรั้งตัวเอาไว้ “ท่านแม่ทัพ สองขาของท่านจะไล่ตามรถสี่ขาสองล้อของพวกเขาได้อย่างไร”

"เตรียมม้า"

ท่านแม่ทัพน้ำตาไหลริน อวิ๋นอวิ๋นมาจากไปอย่างไม่คาดคิด เขาเองก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว

ในรถม้า

หนานกงเย่โอบกอดร่างของฉีเฟยอวิ๋นเอาไว้ เมื่อเปิดเสื้อของนางดูจึงพบว่าบาดแผลบนไหล่ของนางกำลังจางหายไป และใบหน้าที่ซีดขาวก็ค่อยๆ กลับมามีสีแดงระเรื่อ

ในที่สุดเขาก็ค่อยคลายความกังวลลงได้

ครั้งนี้ฉีเฟยอวิ๋นฟื้นตัวเร็ว ทว่านางก็ฝันอย่างหนึ่ง ในฝันนั้นนางเห็นว่าซูมู่หรงเสียชีวิต

และเขาก็เสียชีวิตอย่างอนาถจากการซุ่มโจมตีของคนกลุ่มหนึ่ง

คราวนี้ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเป็นทุกข์และปวดใจจนตัวสั่น

ทันทีที่ลืมตาขึ้นมา ฉีเฟยอวิ๋นก็สูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ หนานกงเย่กระชับอ้อมแขน ความกังวลฉาบฉายขึ้นในดวงตา

“อวิ๋นอวิ๋น”

ฉีเฟยอวิ๋นลืมตาด้วยความงุนงงและมองใบหน้าที่ค่อยๆ ชัดเจนของหนานกงเย่

"ท่านอ๋อง"

“ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ข้าประมาทไป”

ในที่สุดหนานกงเย่ก็คลายกังวลและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก

ไม่รู้ว่าตั้งเมื่อไหร่ที่สตรีผู้นี้เข้ามาอยู่ในความคิดคำนึงของเขา

ฉีเฟยอวิ๋นพยายามจะลุกขึ้น แต่หนานกงเย่ยังคงกอดนางไว้ไม่ยอมปล่อย “นอนลงเถิด ข้าไม่เมื่อย”

"อื้ม"

จิ้งจอกหางสั้นซุกตัวเข้าไปใต้ฝ่ามือของฉีเฟยอวิ๋น ฉีเฟยอวิ๋นลูบขนฟูๆ ของมันและกล่าวว่า “ขอบใจเจ้ามากนะ ถ้าไม่ได้เจ้า ข้าคงจะเจ็บหนักยิ่งกว่านี้”

จิ้งจอกหางสั้นส่งเสียงเล็กแหลมสองครั้งก่อนจะซุกตัวหมอบอยู่ข้างๆ

ฉีเฟยอวิ๋นเอนกายลง หนานกงเย่จัดแจงเสื้อผ้าให้นางก่อนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง จากนั้นเขาจึงขมวดคิ้วและมองออกไปนอกรถม้า

“ดูเหมือนพวกเขาจะยังไม่ยอมแพ้”

แต่จิตใจของฉีเฟยอวิ๋นกลับค่อนข้างสงบด้วยเหตุผลที่ว่าร่างกายของนางไม่ไหวแล้วจริงๆ และเหตุผลอีกอย่างก็คือหนานกงเย่พูดถูกเป็นอย่างยิ่ง

รถม้าหยุดลงอย่างกะทันหัน ม้าก้าวถอยหลังและรถม้าก็เริ่มโคลงเคลง

อาอวี่จ้องมองท่านแม่ทัพฉีซึ่งนั่งอยู่บนหลังม้าตัวสูงตระหง่านตรงหน้าเขา คนก็เก่งม้าก็แกร่ง ม้าของท่านแม่ทัพทำให้ม้าของเขาหวาดกลัวมิใช่น้อยเลยทีเดียว

ม้าของเขาเอาแต่ก้มหัวและก้าวถอยหลัง!

ราวกับเด็กน้อยที่กำลังทำความเคารพเมื่อพบเจอผู้หลักผู้ใหญ่อย่างไรอย่างนั้น

บ้าชะมัด!

“ท่านแม่ทัพฉี”

อาอวี่รีบประสานมือคารวะ ท่านแม่ทัพฉีเอ่ยด้วยสีหน้าบึ้งตึงว่า “ส่งตัวอวิ๋นอวิ๋นมาให้ข้า”

หนานกงเย่มองฉีเฟยอวิ๋นที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งนั่นทำให้ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกเคอะเขิน “ท่านพ่อเพียงแต่เป็นห่วงข้า ท่านอ๋องอย่าล้อเล่นสิเจ้าคะ”

ฉีเฟยอวิ๋นรู้สึกว่าตนเองสบายดีแล้วจึงพยายามจะลุกขึ้น