บทที่ 960 ได้พบกับซูมู่หรงอีกครั้ง

หลังจากปีนั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็กลับมาอีกครั้งหลังจากผ่านไปห้าสิบปีแล้ว

ใต้หล้าเกิดความขัดแย้งขึ้น มีขุนนางก่อกบฏจนทำให้ราชสำนักโกลาหล อีกทั้งยังมีอุทกภัยและภัยแล้งทางทิศเหนือและทิศใต้ควบคู่กันไปด้วย นางจึงต้องตามหนานกงเย่ไปจัดการเรื่องเหล่านั้น

ผู้ประสบภัยมีความสำคัญมากกว่าความโกลาหลของบ้านเมือง และพวกเขาก็คุ้นเคยกับการรักษาผู้ป่วยและช่วยชีวิตผู้คนในทุกพื้นที่

สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่สำคัญว่าใต้หล้าจะเป็นของใคร สิ่งที่พวกเขาสนใจคือความสงบสุขของเหล่าราษฎร สวมเสื้อผ้าอุ่น กินอิ่ม และผู้คนไม่ยากลำบาก

เดิมทีฉีเฟยอวิ๋นไม่อยากกลับมา แต่เนื่องจากภัยพิบัติและโรคระบาด นางได้ยินมาว่าจักรพรรดิอวี้เหริน องค์จักรพรรดิสูงสุดใกล้จะถึงแก่กรรมแล้ว จึงติดประกาศเพื่อตามหาลูกศิษย์ของเขา

เมื่อเห็นประกาศนั้น ฉีเฟยอวิ๋นก็รู้ว่าซูมู่หรงจำชาติก่อนได้แล้ว

ทั้งสองวางแผนเส้นทางที่จะกลับไปเมืองหลวง และช่วยรักษาผู้คนไปตลอดทางที่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง เมื่อภัยพิบัติและโรคระบาดในใต้หล้าคลี่คลายลง ฉีเฟยอวิ๋นก็ตามหนานกงเย่กลับไปยังเมืองหลวง

เมื่อพบกับซูมู่หรงอีกครั้ง เขาก็แก่ชรามากแล้ว เขานอนอยู่บนเตียง ตอนที่เห็นฉีเฟยอวิ๋น เขาดูเหมือนยกภูเขาออกจากอก

ฉีเฟยอวิ๋นเดินไปนั่งลง：“ครูฝึก”

ซูมู่หรงเหลือบมองพระพันปีจวินที่อยู่ข้าง ๆ ：“เมิ่งเอ๋อร์ เจ้าก็นั่งลงเถิด！”

พระพันปีจวินอายุแปดสิบปีแล้ว

พระพันปีจวินนั่งลงและเช็ดน้ำตา ซูมู่หรงมองใบหน้าที่ยังสาวของฉีเฟยอวิ๋น：“ไม่กี่เดือนก่อน ข้ารู้สึกเวียนหัวตาลายและค่อย ๆ จำได้ ในตอนแรกข้าคิดว่าเป็นความฝัน แต่ต่อมาก็จำได้มากขึ้นและรู้ว่านั่นเป็นเรื่องจริง ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว

สำหรับข้า การได้พบเจ้าเป็นเรื่องที่หาได้ยาก

ทั้งสามชาติของข้า จะว่าไปแล้วก็มีความแตกต่างที่หลากหลาย แต่ข้าก็ไม่เคยได้หัวใจของเจ้า

สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายกับข้ามากเกินไป และทำให้ข้าได้พบกับจวินเมิ่ง

ซูมู่หรงเหลือบมองพระพันปีจวินและกล่าวอย่างเป็นกังวลว่า：“ข้าจากไปก็ไม่เป็นไร ข้าเพียงกังวลว่านางจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวในวังแห่งนี้ เมื่อนึกถึงเสด็จพ่อเสด็จแม่ที่ทรงสวรรคตไปพร้อมกัน แม้เรื่องราวจะผ่านไปแล้ว แต่ข้าก็ยังหวาดผวาอยู่ในใจ

ข้าใกล้จะหมดอายุขัยแล้ว และข้าก็เคยตายมาแล้วหลายครั้ง ข้าไม่สนใจว่าจะอยู่หรือตาย แต่ข้ากังวลว่าหลังจากที่ข้าจากไปแล้ว จวินเมิ่งจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน สงสารนาง！”

“ครูฝึก ในเมื่อท่านรู้ดีว่ามิอาจฝืนชะตาฟ้าลิขิตได้ เช่นนั้นจะอยู่หรือตายแล้วอย่างไร ในวังแห่งนี้มีความทรงจำมากมายของพวกท่าน หลังจากที่ท่านจากไปแล้ว จวินเมิ่งก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไป นางยังมีบรรดาบุตรที่ต้องดูแล ท่านว่าใช่หรือไม่？”

“ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่ข้าก็ยังไม่วางใจ”

“เช่นนั้นข้าก็ฃจนปัญญา”

ฉีเฟยอวิ๋นจนปัญญา ซูมู่หรงมองไปที่ฉีเฟยอวิ๋นอยู่ครู่หนึ่ง：“อวิ๋นอวิ๋น หวังว่าชีวิตหน้าข้าจะไม่พบเจ้าอีก ข้าอยากจากไปพร้อมกับจวินเมิ่ง เจ้าสามารถทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ในวังแห่งนี้ได้อีกกี่ปี ในตอนนั้นเจ้าทำนายว่าดวงชะตาของจวินเมิ่งจะต้องเป็นหงส์ที่อยู่ในวังถึงเจ็ดสิบปี ข้านับดูแล้วยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปี และข้าก็อยากจะรออีกหนึ่งปี”

“ไม่มีวิธี ข้าไม่มีวิธี”

ฉีเฟยอวิ๋นสงสัยว่ามาถึงตอนนี้แล้ว เหตุใดซูมู่หรงถึงยังดื้อดึงเช่นนี้

“หลายปีที่ผ่านมา จวินเมิ่งรู้เพียงว่าข้าคือหนานกงอวี้เหริน นางไม่รู้ว่าข้าคือซูมู่หรง ข้าอยากให้นางกับซูมู่หรงได้ใช้เวลาร่วมกัน ไม่ได้หรือ？เจ้ายังสาวและเลือดของเจ้าก็ยังไม่ถดถอย หรือว่าเจ้ามองดูข้าตายไปอย่างไม่แยแสจริง ๆ ？”

“……” ฉีเฟยอวิ๋นไม่เคยเจอคนไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน มีแวบหนึ่งที่ฉีเฟยอวิ๋นอยากให้ซูมู่หรงตายอย่างเรียบง่าย

แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นพระพันปีจวินร้องไห้ เขาจึงเปลี่ยนใจ

คำว่ารักทำร้ายจนถึงเอ็นกระดูก หากพลาดก้าวเดียวก็จะแพ้ทั้งกระดาน

หาได้ยากที่ซูมู่หรงจะมีจิตสำนึกสูงเช่นนี้ และไม่ง่ายเลยที่นางจะเอาชนะเขาได้

เมื่อเห็นว่าพระพันปีจวินสะอื้นไห้อย่างควบคุมไม่ได้ และมองไปยังดวงตาที่วิตกกังวลของ ซูมู่หรง ราวกับว่าฟ้าจะถล่มดินจะทลาย ฉีเฟยอวิ๋นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ

พวกเขาเหล่านี้ล้วนแต่เห็นแก่ตัว บอกว่าปฏิบัติต่อนางเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการหลอกใช้นาง

！