บทที่ 10

เฉิงจืออี้กล่าวอย่างมีความหมาย “หลังจากมาถึงหลงเฉิงแล้ว กระหม่อมได้ยินมาหลายครั้งว่า เหล่าองค์ชายและองค์รัชทายาทแห่งต้าเหยียนมิลงรอยกัน ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร องค์ชาย หากท่านประสงค์ทวงคืนศักดิ์ศรี ท่านสามารถร่วมมือกับเหล่าองค์ชายแห่งต้าเหยียนได้พ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นความคิดที่ดี!”

มู่หรงฟู่ตบต้นขาของตนในทันใด และลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

แต่หลังจากสงบลงแล้วเขาก็ถอนหายใจด้วยความหดหู่ “วันนี้เราก่อความวุ่นวายในราชสำนักต้าเหยียน องค์ชายแห่งต้าเหยียนเหล่านี้คงเกลียดเราแล้วจะมีใครร่วมมือกับเราอีกหรือ?”

“องค์ชาย หาอย่าได้ประมาทความยั่วยุของตำหนักบูรพา องค์ชายเหล่านั้นต่างรอมิไหวที่จะได้เหยียบย่ำฉินซูพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วตามที่ขุนนางอาวุโสเฉิงบอก เราควรร่วมมือกับองค์ชายคนใดดีเล่า?”

เฉิงจืออี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “องค์ชายสามฉินหงหรือองค์ชายหกฉินเหยี่ยนแห่งต้าเหยียน ทั้งสองเผชิญหน้ากับฉินซูในราชสำนักในวันนี้ พวกเขาจะตกลงร่วมมือกับเราอย่างแน่นอน”

มู่หรงฟู่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เรื่องนี้มิควรล่าช้า เราไปคุยกับพวกเขาตอนนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ”

“องค์ชาย หากออกไปเช่นนี้จะถูกดึงดูดความสนใจได้ง่าย สวมอาภรณ์เรียบ ๆ ออกไปดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

“ขุนนางอาวุโสเฉิงรอบคอบมิเปลี่ยน!”

หลังจากนั้นมินาน

มู่หรงฟู่สวมอาภรณ์ธรรมดาแล้วออกจากสถานีหลวงไปพร้อมกับเฉิงจืออี้ มุ่งไปที่จวนอ๋องฉี

เมื่อพวกเขามาถึงจวนอ๋องฉี พวกเขาก็ได้พบว่าอ๋องฉีมิได้อยู่ในจวน

ด้วยความสิ้นหวังจึงต้องเปลี่ยนเส้นทางไปที่จวนอ๋องจิ้น

จวนอ๋องจิ้น

ฉินเหยี่ยนกำลังฝึกดาบในสวนหลังบ้าน

รูปร่างของเขาเคลื่อนไหวดั่งสายลม ทุกท่าทางแสดงถึงความสง่างามและจังหวะที่แน่นอน

ขณะที่เขารู้สึกควบคุมได้มากขึ้น ขันทีคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามา

“ท่านอ๋อง องค์ชายห้าแห่งเป่ยเยี่ยนและขุนนางอาวุโสเฉิงเสด็จมาพ่ะย่ะค่ะ พวกเขาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะหารือกับท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฉินเหยี่ยนก็หยุดดาบพลางขมวดคิ้ว “พวกเขามีธุระอันใดกับตัวข้า?”

“เอ่อ… พวกเขามิได้บอกชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ”

ขุนนางประจำจวนอ๋องที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเตือนว่า “ท่านอ๋อง วันนี้องค์ชายมู่หรงฟู่ถูกองค์รัชทายาททำให้อับอายในราชสำนัก พวกเขามาที่นี่ยามนี้ เกรงว่าพวกเขาต้องการร่วมมือกับท่านเพื่อจัดการกับองค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”

“ร่วมมือ?”

ฉินเหยี่ยนหรี่ตาลงเล็กน้อยและพูดด้วยความสนใจ “หากเป็นเช่นนั้น ตัวข้าก็อยากจะรู้นักว่าพวกเขาจะจัดการกับฉินซูอย่างไร พาพวกเขาไปที่ห้องโถงรับแขก เอาชาให้พวกเขาด้วย ส่วนตัวข้าจะตามไปทีหลัง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลังจากที่ขันทีน้อยเดินออกไปแล้ว ขุนนางประจำจวนอ๋องซุนฉีก็ถามอย่างเคร่งขรึม “ท่านอ๋อง ท่านจะร่วมมือกับพวกเขาจริง ๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ฉินเหยี่ยนยิ้มเบา ๆ “มิว่าจะเข้าร่วมหรือไม่ เรามาดูกันก่อนเถอะว่าพวกเขาจะพูดอะไร”

“ท่านอ๋อง สิ่งที่กระหม่อมอยากจะพูดคือ เป่ยเยี่ยนเป็นแคว้นศัตรู และมู่หรงฟู่อาจมีเจตนาแอบแฝง…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ ฉินเหยี่ยนก็ขัดจังหวะเขาด้วยการโบกมือ

“ตัวข้ามิใช่คนโง่ จะมิระวังพวกเขาได้อย่างไร บางทีเราอาจใช้ประโยชน์จากพวกเขาได้”

ซุนฉีถามอย่างสงสัย “ท่านอ๋อง ท่านทรงวางแผนที่จะใช้พวกเขาอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

ฉินเหยี่ยนตะคอกเบา ๆ จากนั้นกระซิบแผนของเขาอย่างเงียบ ๆ

หลังจากฟังสิ่งที่เขาพูดแล้ว ซุนฉีก็ยกนิ้วให้

“ท่านอ๋อง แผนนี้ช่างแยบยลนัก ด้วยวิธีนี้ เราคงได้นั่งดูอย่างสบาย ๆ แล้ว!”

“ฮ่าฮ่า มาดูกันว่า วันพรุ่งมู่หรงฟู่จะกล้าพูดต่อหน้าธารกำนัลหรือไม่ ไป ไปพบเขากัน”

หลังจากพูดจบเขาก็หันหลังพลางเอามือไพล่หลังเดินกลับไปที่เรือน

หลังจากมาถึงห้องโถงรับแขก ฉินเหยี่ยนก็โค้งคำนับพลางยิ้มไปทางมู่หรงฟู่

“องค์ชายมู่หรง ขุนนางอาวุโสเฉิง ท่านทั้งสองมาที่นี่ดึกดื่น มีเรื่องอันใดหรือ?”

มู่หรงฟู่โค้งคำนับและกล่าวทักทาย “อ๋องจิ้น หากเราไม่มีธุระคงมิมา ท่านคงเดาจุดประสงค์ที่เรามาที่นี่ในครั้งนี้ได้"

“เช่นนั้น อย่าได้อ้อมค้อม บอกมา พวกท่านวางแผนจะจัดการกับฉินซูอย่างไร?”

“อ๋องจิ้นช่างรวดเร็วตรงไปตรงมา เช่นนั้นเราก็จะมิซุ่มซ่อน”