บทที่ 6

ฉินหงขมวดคิ้วและถามว่า “ไฉนท่านมองข้าเช่นนั้นเล่า?”

ฉินซูยิ้มอย่างสงบและพูดว่า “ไม่มีอะไร ข้าแค่อยากจะบอกว่า หากมู่หรงฟู่มิชอบก็ยังมีหลินชิงเหยามิใช่รึ?”

บุตรีสุดที่รักของใต้เท้าหลินเป็นหนึ่งในห้าของสาวงามแห่งหลงเฉิงของเรา ด้วยความงามเช่นนี้ ตราบใดที่มู่หรงฟู่มิใช่ขันที ก็คงไม่มีทางที่เขาจะมิถูกนางล่อลวงหรอกใช่หรือไม่?”

ครั้นได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของฉินหงก็แสดงถึงความมิพอใจทันใด!

ขุนนางคนอื่น ๆ ก็มีการแสดงออกที่แตกต่างกันออกไป

มีผู้ใดมิรู้บ้างเล่าว่า หลินชิงเหยาเป็นคนรักของอ๋องฉี ฉินหง เมื่อฉินซูพูดเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากมีปัญหากับอ๋องฉีใช่หรือไม่?

สีหน้าหลินซีดูมิพอใจ เขาประสานมือและโค้งคำรับไปทางฉินอู๋ต้าว “ฝ่าบาท บุตรีของข้าน้อยมีคนที่นางรักอยู่แล้ว ข้าน้อยมั่นใจว่าฝ่าบาทจะมิ…”

ยังมิทันที่เขาจะพูดจบฉินอู๋ต้าวก็โบกมือและขัดจังหวะเขา

“เสนาบดีหลิน เรื่องยังมิไปถึงขั้นนั้น ไฉนเจ้าต้องตื่นตระหนกนัก?”

“ข้าน้อย… ข้าน้อยเพียงกังวล…”

“มีสิ่งใดให้กังวลนัก? แม้ว่านางจะแต่งงานกับมู่หรงฟู่โดยมีข้าสนับสนุน เช่นนั้นเจ้าก็กลัวว่ามู่หรงฟู่จะกล้ารังแกนางรึ? อีกอย่างข้าเพิ่งบอกว่าเรื่องยังมิไปถึงขั้นนั้น หากมู่หรงฟู่ชอบองค์หญิงที่ข้าเลือกให้เล่า?”

เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิตรัสเช่นนี้หลินซีก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยักหน้า และมิพูดอะไร

ทว่าดวงตาของฉินหงที่มองไปที่ฉินซูกลับมืดมนลงเรื่อย ๆ

“เช่นนั้นเว่ยเจิงและเหลยเจิ้นอยู่ต่อก่อน ที่เหลือก็ออกไปได้ หากมีเรื่องใดจะหารือ เราจะหารือกันที่ราชสำนักในเช้าวันพรุ่ง”

หลังจากที่ฉินอู๋ต้าวพูดจบ ทุกคนก็โค้งคำนับด้วยความเคารพและถอยกลับอย่างเป็นระเบียบ

เมื่อมาถึงนอกท้องพระโรงฉินหงจ้องมองไปที่ฉินซูด้วยท่าทางที่ดุร้ายและขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดว่า “องค์รัชทายาท ท่านรู้หรือไม่ว่าชิงเหยาเป็นคนรักของข้า ท่านพูดเช่นนั้นต่อหน้าเสด็จพ่อ ท่านคงมีเจตนาแอบแฝงจริง ๆ สินะ”

ฉินซูแสร้งทำเป็นประหลาดใจและเอ่ยว่า “หืม! นางเป็นคนรักของเจ้ารึ? แต่ข้าสงสัยนัก คนรักของเจ้ามาหาข้าที่ตำหนักบูรพาด้วยเหตุผลใดกัน?"

ได้ยินเช่นนี้หัวใจของฉินหงก็กระตุก

เกิดเรื่องอันใดขึ้น?

เขาส่งคนไปบอกชิงเหยาว่าอย่าไปที่ตำหนักบูรพาแล้วมิใช่หรือ?

เหตุใดนางถึงยังไป?

ยิ่งไปกว่านั้น รอยยิ้มบนริมฝีปากของฉินซูก็ดูน่าสนใจมากทีเดียว!

เป็นไปได้หรือไม่ว่าชิงเหยาจะ…

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ฉินหงก็ถามด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ฉินซู เจ้าทำอะไรกับชิงเหยา?”

ใบหน้าของฉินซูเคร่งขรึมขึ้นและพูดอย่างเย็นชา “ฉินหง พูดคุยกับข้าก็กรุณาสุภาพด้วย หากเจ้ากล้าเรียกข้าด้วยชื่ออีกครั้ง ตัวข้าจะกลับไปรายงานต่อองค์จักรพรรดิทันที!"

“เจ้า...”

ฉินหงแทบจะระเบิดโทสะ ในอดีตตนมักจะโต้เถียงกับฉินซูบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งตนก็ได้เปรียบอยู่เสมอ

ทว่าครั้งนี้ เพียงคำพูดมิกี่คำกลับทำให้ตนเสียสมดุลเพียงนี้ได้อย่างไร?

เขากำลังตั้งใจที่จะเผชิญหน้ากับฉินซูอย่างแน่วแน่

ทว่าในเวลานี้หลินซีเสนาบดีกระทรวงการคลังกลับคว้าแขนของเขาไว้พร้อมส่ายหัวเล็กน้อย

ฉินหงหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “เสด็จพี่องค์รัชทายาท คอยดูแล้วกัน!"

หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยย่างก้าวที่ใหญ่และมั่นใจ

ฉินซูพูดอย่างมิเหมาะสม “น้องสาม มีบางอย่างที่ข้าลืมบอกเจ้า”

ฉินหงหยุดทันใด และหันกลับมาถามอย่างเหลืออด “อะไร? ว่ามาสิ เวลาของข้าเป็นเงินเป็นทอง!"