บทที่ 1095

รอจนยาชาหมดฤทธิ์ เซียวหลันยวนเริ่มรู้สึกว่าหน้าขอบตนเองเจ็บขึ้นมาเล็กๆ

แต่ว่าฟู่จาวหนิงก็พันแผลให้เขาไว้ดีแล้ว นี่คือห้ามไปแตะต้องแน่นอน เขาทำได้แค่ทนไว้

รออยู่ครู่หนึ่งผู้อาวุโสจี้ก็มาหาเขา

พอเจอหน้า เห็นเขาพันผ้าไว้บนหน้า ผู้อาวุโสจี้ก็พุ่งเข้ามา แล้วยังรู้สึกอยากรู้อยากเห็นอีกด้วย

"อ๋องเจวี้ยน ศิษย์ข้าเริ่มรักษาให้เจ้าแล้วหรือ? หรือก็คือ วัตถุดิบยาเหล่านั้นมันได้ใช้งานจริงๆ แล้วสินะ?"

"พูดถึงวัตถุดิบยาเหล่านั้น ข้าขอบคุณผู้อาวุโสจี้มาก"

"รู้แล้วสินะว่าวัตถุดิบยาขององค์หญิงใหญ่ได้มาอย่างไร?" ผู้อาวุโสจี้เหลือบมองเขา "ดังนั้น ท่านก็อย่ามองคุณความดีเป็นขององค์หญิงใหญ่ล่ะ ที่ข้าลงแรงไปหาวัตถุดิบยาเหล่านั้น นั่นก็เพื่อศิษย์รักของข้า เพื่อนางแล้ว ท่านถึงมีโอกาสรักษาใบหน้าท่าน ดังนั้น คุณความดีทั้งหมดเป็นของศิษย์รักข้า อ๋องเจวี้ยนเข้าใจไหม?"

"ข้าเข้าใจแน่นอน"

"ท่านเข้าใจก็ดีแล้ว" ผู้อาวุโสจี้ร้องเชอะ เหมือนคิดอะไรออก "ในเมื่อท่านเข้าใจแล้ว ทำไมสองวันนี้ถึงยังไปอยู่ด้วยกันกับองค์หญิงใหญ่อีก? ข้ายังพูดขึ้นมาเลยว่าอ๋องเจวี้ยนเข้าในความคิดหญิงสาวของตนเองหรือเปล่า?"

"ข้าไม่ได้มีอะไรกับองค์หญิงใหญ่ บอกกับจาวหนิงชัดเจนไปแล้ว"

"อะไรคือไม่มีอะไร!"

เสียงของคนใหม่ดังขึ้นมาพร้อมกับผู้อาวุโสจี้

พวกเขาล้วนมองออกไป จึงเห็นผู้นำน้อยตระกูลชิ่งวิ่งเข้ามา

ผู้นำน้อยตระกูลชิ่งวิ่งมาตรงหน้า บอกกับชิงอีว่า "ชิงอีถือว่าทำทานนะ รินน้ำชาให้ข้าสักถ้วยเถอะ กระหายจะแย่อยู่แล้ว"

"ขอรับ"