บทที่ 111

นี่คืออาสะใภ้สามที่มาพักอาศัยในบ้านนาง แต่กลับผันตัวจากแขกเป็นเจ้าบ้าน แล้วยังช่วยคนนอกมารังแกนาง

คนเป็นญาติ ญาติบ้าญาติบออะไร

"ไห่ฉางจวิ้น ถ้าเจ้ายังไม่หยุดมือ ข้าก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นเสียงเย็นชา

"เอาไหมใจโลหิตคืนมาให้ข้า!"

ไห่ฉางจวิ้นจู่ๆ ก็สายตาโหดเหี้ยม กัดฟัน จากนั้นก็พ่นน้ำลายมาทางใบหน้าของฟู่จาวหนิงอย่างฉับพลัน

ฟู่จาวหนิงหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ยกมือขึ้นมากั้นใบหน้าเอาไว้

น้ำลายเหล่านั้นพ่นเข้ามาบนแขนเสื้อของนาง และเปียกขึ้นมาทันที แผ่ลงไปที่ผิวหนัง ลวกขึ้นมาจนแขนนางราวกับถูกเข็มพิษแทง

ไห่ฉางจวิ้นต้องมีพิษอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในฟันแน่!

ฟู่จาวหนิงคว้าแขนเสื้อแล้วออกแรงกระชากฉีกทันที ฉีกแขนเสื้อข้างนั้นออกมา จนเผยให้เห็นแท่นแขนทั้งลำ

บนท่อนแขนมีจุดแดงเล็กๆ เกิดขึ้นมานับสิบ บวมขึ้นเป็นตุ่มเลือด

พิษนี้ ก็รุนแรงอหังการเสียจริง!

ไห่ฉางจวิ้นเมื่อครู่พ่นมาทางใบหน้านาง เห็นได้ชัดว่าจะทำลายโฉมใบหน้าของนาง!

"ดูสิ พวกเจ้ารีบดู ฟู่จาวหนิงหน้าไม่อายเสียจริง นี่ถึงกับฉีกเสื้อผ้าตนเองออกมาต่อหน้าผู้ชายอย่างพวกเจ้า!"

ฮูหยินสามร้องแจ้วขึ้นมา เรียกให้คนใช้เหล่านั้นจ้องมองที่แขนของฟู่จาวหนิง

คนใช้เหล่านั้นก็ถลึงตาโต

"นี่เป็นถึงพระชายาอ๋องเจวี้ยนเลยนะ ผิวกายของพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ยังให้คนใช้อย่างพวกเจ้าได้เห็น! ไอ๊หยา ถ้าลือกันออกไปอ๋องเจวี้ยนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน！"

ฟู่จาวหนิงสายตาเย็นชา คิดจะพุ่งตัวไปทางฮูหยินสาม

"คืนไหมใจโลหิตของข้ามา!" ไห่ฉางจวิ้นเข้ามาขวางนางอีกครั้ง