บทที่ 1115

"นี่ก็ออกไปแล้วไม่ใช่หรือ? ข้าเองก็ปฏิเสธไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงอีก" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดื่มชาลงไปอีกอึก

นางดูไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย

"แต่ว่าพระชายาองค์ชายสองนั่นดูโกรธมากเลยนะ ทั้งๆ ที่นางทำไม่ถูกแท้ๆ สุดท้ายกลับยังโทษท่านอีก"

นี่มันเหตุผลอะไรกัน?

ให้ตายเถอะ

"แล้วนางจะคิดได้เอง น่าจะเพราะนางมีนิสัยตรงไปตรงมา อารมณ์จึงแสดงออกบนใบหน้า อีกเดี๋ยวก็คงจะลืมแล้วกระมัง?"

"องค์หญิงใหญ่ ท่านนี่ก็เอาแต่พูดแทนคนอื่นนะ"

"ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสหรือไร? ข้าเป็นเสด็จอาของพวกเขานะ ข้าต้องไปคิดเล็กคิดน้อยกับผู้น้อยด้วยหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยิ้มๆ

เฉินเซียงก็ถอนใจออกมาอย่างจนใจ

วัยวุฒิก็ว่ากันตามวัยวุฒิ แต่นางก็ยังอายุน้อยกว่าพวกองค์ชายสองตั้งเยอะนะ

"คุณชายซือถูยังอยู่ข้างนอกไหม? รีบเชิญเขาเข้ามาเร็ว"

ซือถูไป๋เข้ามา เหลือบมององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นผาดหนึ่ง พอเห็นท่าทางของนางยังดูอ่อนโยนสง่างาม ไม่ถูกสามีภรรยาองค์ชายสองเมื่อครู่นี้สร้างผลกระทบอะไรเลย ในใจก็รู้สึกนับถือขึ้นมา

"คุณชายซือถู ขอบอกอะไรที่ตรงไปตรงมาสักเรื่องหนึ่งกับท่านได้ไหม?"

"องค์หญิงใหญ่เชิญพูดเถิด"

"อายุของข้าก็ขนาดนี้แล้ว ควรจะอภิเษกเสียที ข้าชอบเด็กๆ อยากเป็นแม่" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดๆ ก็ก้มหน้าเล็กน้อย ดูท่าทางขวยเขิน

ซือถูไป๋งงงัน

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดเรื่องนี้กับเขา แต่ว่าตอนนี้เขาจะบอกว่าไม่ฟังก็ไม่ได้แล้ว องค์หญิงพูดออกมาเรียบร้อย เขาจึงต้องฟังต่อจนจบ

"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ข้าเฝ้าอยู่ในสุสานจักรพรรดิ เคยฝันเห็นเสด็จพ่อ เสด็จพ่อเองก็เคยบอกกับข้า หวังว่าข้าที่โดดเดี่ยวคอยเฝ้ามาสิบกว่าปี ในครึ่งชีวิตหลังจะหาสามีที่ดีได้สักคน"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นถอนหายใจเบาๆ "เพียงแต่เรื่องนี้ ก่อนหน้ามีคนบอกกับข้าว่า ด้วยดวงชะตาของข้า ต้องมีสามีที่ดวงชะตาหนักแน่นมาอยู่เคียงข้าง ไม่เช่นนั้นชีวิตของข้าจะน่าเป็นห่วง"