บทที่ 1124

เซียวหลันยวนมองนาง และรู้สึกมหัศจรรย์มากเช่นกัน

เขาไม่สนใจว่าฟู่จิ้นเชินฟังออกหรือไม่ เอ่ยกับจาวหนิงขึ้นว่า "หนิงหนิง ข้ารู้สึกมาตลอด ว่าโชคของเจ้านี่มันสุดยอดจริงๆ เป็นไปได้ว่านี่นี่เป็นเพราะโชคของเจ้า คนถึงได้มาเจอกันแบบนี้"

"นี่มันเกี่ยวกับโชคตรงไหนกัน"

"เกี่ยวแน่นอน"

นางมีญาติขึ้นมาหลายๆ คน แน่นอนว่าต้องดีวก่ามีญาติอย่างท่านผู้เฒ่าฟู่เพียงคนเดียวอยู่แล้ว

ตอนที่เซียวหลันยวนสนใจความคิดนี้ ไม่ได้สังเกตถึงความคิดของตนเองเลย ว่าเขาไม่ได้มีความคิดที่จะให้เสิ่นเชี่ยวมาชดใช้ชีวิตแล้ว ยอมรับเป็นนัยๆ ว่าพวกเขาคือญาติของฟู่จาวหนิง

ญาติพออยู่ด้วยกัน รู้จักกันจึงจะเรียกว่าญาติ

"อ๋องเจวี้ยนพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรกัน? ถึงได้มาเจอกันแบบนี้ หมายถึงใครหรือ?"

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงมองไปทางฟู่จิ้นเชิน พ่อตาของเขาคนนี้ฉลาดจริงๆ และยังเฉียบคมมาก แค่ประโยคนี้ของเขาก็สามารถจับประเด็นได้แล้ว

"ข้าทำไมต้องตอบเจ้าด้วย?" เซียวหลันยวนเชิดคางอย่างหยิ่งทะนง

แม้อีกฝ่ายจะเป็นพ่อตาเขา แต่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้จักกันเสียหน่อย

เช่นนั้นเขาก็ยังทำตัวเป็นท่านอ๋องต่อหน้าฟู่จิ้นเชินได้อยู่ ถึงอย่างไรความแค้นของเขาก็ยังไม่ได้ชำระเลย ยังไม่อยากยอมรับเขาเป็นพ่อตา

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเซียวหลันยวนเป็นแบบนี้ดูไร้เดียงสาหน่อยๆ นางจึงยิ้มขึ้นมา

"แม่นางยิ้มแล้วดูคล้ายกับฮูหยินของข้าสมัยยังสาวจริงๆ" ฟู่จิ้นเชินมองนาง สีหน้าดูสงสัยหน่อยๆ

รอยยิ้มของฟู่จาวหนิงจึงหุบลงมาทันที "อย่างนั้นหรือ? น่าจะเพราะคนน่าเกลียดมีนับร้อยพัน คนงามเองก็คงจะใกล้เคียงกันกระมัง"

ฟู่จิ้นเชินตะลึงไปครู่หนึ่ง อดยกมุมปากขึ้นมาไม่ได้