บทที่ 1134

"จริงหรือ?"

พระชายาองค์ชายสองดวงตาเป็นประกาย ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ก็ถือว่าไม่เลวอยู่นะ ถือเป็นหลักประกันไปด้วย

ตอนนี้นางก็กังวลอยู่ตลอด กลัวว่าจู่ๆ จะไม่สบายตรงไหน กว่าจะเชิญหมอหลวงมาจะไม่ทันการเอา ยิ่งไปกว่านั้นบางครั้งบางจุดที่ไม่สบายก็บอกหมอหลวงไม่ได้ อย่างเช่นตอนนี้ตรงนั้นของนางรู้สึกคันหน่อยๆ พอตอนเช้าตรู่ก็ทนแทบไม่ไหว

"มีหมอเทวดาหญิงด้วยหรือ?"

"มีสิ ก็คนที่หออันดับหนึ่งคนนั้นไง ก่อนหน้านี้ข้าเล่าให้เจ้าฟังแล้วนี่?"

"ที่ท่านบอกว่าเป็นคนช่วยพ่อครัวใหญ่ ฝีมือมีดร้ายกาย ใช้มีดฉับๆ ไม่กี่ทีก็ฝานเห็ดเชียนเสวี่ยจนเรียบร้อยคนนั้นน่ะหรือ?"

ก่อนหน้านางได้ยินองค์ชายสองบรรยายไว้เช่นนี้ ในหัวสมองมีภาพของหญิงสาวกลางคนนิ้วด้านรอบเอวหนาคนหนึ่งผุดขึ้นมา

เหมือนกับกำลังพูดถึงแม่ครัว

"ใช่ นางคนนั้นเลย"

ในสมององค์ชายสองผุดภาพหน้าฟู่จาวหนิงขึ้นมา

หลายวันนี้หาไม่เจอเลย เขาฝันก็ยังฝันเห็นฟู่จาวหนิงเลย นี่น่าจะเป็นยิ่งคิดถึงมากก็เก็บไปฝันถึงสินะ

"แล้วคุณพานางมาก็ได้"

"ได้ เจ้าเองก็ทำตามที่หมอหลวงบอก พักผ่อนให้ดี ข้าจะรีบไปหาตัวมา"

องค์ชายสองปลอมพระชายาองค์ชายเสร็จ ก็ส่งคนออกไปค้นหาฟู่จาวหนิงต่อทันที ส่วนตนเองก็มาคนเตรียมไปเดินเล่นบนถนน อาจจะบังเอิญเจอนางเข้าก็ได้

ในวังจักรพรรดิ องค์จักรพรรดิเองก็มาหาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเช่นกัน

เขาดูแล้วอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่เรื่องนี้ก็รับปากกับพระพี่นางเอาไว้แล้ว พวกเขาขอเขามาขนาดนั้น ถ้าไม่รับไปตลอดคงผ่านไปไม่ได้แน่