บทที่ 1142

หลังจากนี้เขาจะรู้สึกได้ถึงสุขภาพแข็งแรงของคนทั่วไปเป็นครั้งแรกแล้วว่าเป็นแบบไหน

พอคิดถึงจุดนี้นางก็รู้สึกสงสารเขาขึ้นมาหน่อยๆ

หลายปีมานี้ใช้ชีวิตมาไม่ง่ายเลยจริงๆ

"หนิงหนิง ขอบคุณเจ้ามาก"

น้ำเสียงเซียวหลันยวนติดสะอื้นหน่อยๆ

ฟู่จาวหนิงยิ้มๆ "หลังจากนี้ก็ดีกับข้าหน่อยล่ะ"

"แน่นอน"

"ยินดีด้วยอ๋องเจวี้ยน" เสิ่นเสวียนเอ่ยขึ้นมาแล้ว เลิกกอดกันเสียทีได้ไหม?

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงปล่อยตัวฟู่จาวหนิง เขาหมุนตัวไปทางเสิ่นเสวียน เอ่ยขึ้นอย่างตั้งใจ "ท่านลุงอย่าได้ห่างเหินนักเลย เรียกข้าว่าอายวนก็พอแล้ว"

ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยได้ยินเขาพูดแบบนี้เลย?

แต่เสิ่นเสวียนก็ไม่เกรงใจเช่นกัน "เช่นนั้นหลังจากนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าอายวน"

"ขอรับ ท่านลุง"

"มาพูดเรื่องของผิงเหอกงหน่อย" เสิ่นเสวียนนวนคิ้ว "ตอนนี้ที่ลำบากสุดก็คือการที่ฝ่าบาทจะรับมือกับตระกูลเสิ่น ฟุ่จาวหนิงอยู่ในบ้านตระกูลเสิ่นมาตลอด ผิงเหอกงกับองค์หญิงใหญ่ทั้งสองคนถึงเวลาเกรงว่าจะทำไม่ดีกับนาง"

เซียวหลันยวนกุมมือฟู่จาวหนิง เอ่ยขึ้นอย่างสงบ

"ดังนั้น หนิงหนิงจึงไม่ต้องไปด้วยตัวตนฐานะของบ้านตระกูลเสิ่น"

"อื๋อ?"

เสิ่นเสวียนกับฟู่จาวหนิงมองเขา นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?

เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน "นางก็ใช้ตัวตนฐานะพระชายาอ๋องเจวี้ยนแคว้นเจาไปเลย ข้าอยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าจวนผิงเหอกงจะกล้าทำอะไรนาง"

พอพูดเช่นนี้ ปราณอหังการบนตัวเขาจึงไม่ปิดบังอีกต่อไป

"ท่านให้ข้าเปิดเผยตัวตนฐานะหรือ? ไม่กลัวว่าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะคิดมากหรือ?" ฟู่จาวหนิงถาม