บทที่ 1152

"แล้วหลังจากเจ้ากินลูกกลอนแก้พิษนั่นไป ในสองวันนั้ยังกินอะไรที่แตกต่างกันลงไปอีกบ้าง" ฟู่จาวหนิงถามต่อ

"ไม่มี" เหอเซี่ยนอันพูดออกมาตะกุกตะกัก "ที่ข้าโมโหที่สุดก็คือ วันนั้นคนที่กลับมาจากล่าสัตว์ทั้งหมดมีแค่ข้าที่ล้มป่วย คนอื่นไม่เป็นอะไรกันเลย"

คุณหนูรองเหอเอ่ยขึ้นบ้าง "และเพราะเรื่องนี้แม่ของข้าเลยไปที่บ้านของแต่ละคน ลากพวกเขามาด่าเสียชุดใหญ่ บอกว่าจะต้องมีคนไหนที่ไม่ดูแลเขาดีดีแน่"

ต่มา คนเหล่านั้นก็ส่งของขอขมาเข้ามาชุดใหญ่ แต่เพราะขาเหอเซี่ยนอันพิการไปแล้ว องค์หญิงใหญ่จึงสั่งให้คนเอาของพวกนั้นโยนทิ้งออกไปทั้งหมด ตัดความสัมพันธ์กับบ้านเหล่านั้น ตอนเจอกันข้างนอกก็ยังด่าแว้ดๆ เข้าให้อีก

ตอนนี้คนเหล่านั้นพอเจอองค์หญิงใหญ่ ก็จะเดินอ้อมออกไปกันหมด

หาเรื่องไม่ไหวก็หลบเสียเลยสินะ?

"หลังจากที่เจ้าล้มป่วยครั้งนั้นนอนไปสามวัน พอผ่านไปสามวันจึงคิดจะลุกขึ้น ก็พบว่าตนเองยืนไม่ได้แล้วใช่ไหม?"

"ใช่"

"แล้วสามวันนั้น ขาของเจ้ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?"

"มี มันเมื่อยอยู่ตลอดเวลา เมื่อยแล้วก็อ่อนแรงด้วย แต่หมอบอกว่าน่าจะเพราะเดินจนเหนื่อยเกินไปบนภูเขา ต่อมาจึงบอกว่าลมเย็นเข้าสู่ร่างกาย ลมเย็นมาสะสมอยู่บนขาข้า ดังนั้นขาของข้าจึงพิการ"

เหอเซี่ยนอันก้มหน้าต่ำ แต่ตอนนี้เองเข็มในมือฟู่จาวหนิงก็แทงลงไป เขาร้องว๊ากขึ้นมาเสียงหนึ่ง

"อ๊าตรงนี้เจ็บมากเลย เจ็บชะมัดเลย!"

เขาเจ็บจนใช้คิดจะใช้มือผลักฟู่จาวหนิงออก แต่คุณหนูรองเหอจับข้อมมือเขาไว้แน่นไม่ให้ขยับ

ฟู่จาวหนิงมองตำแหน่งที่ลงเข็มนี้

อีกเข็มหนึ่งก็แทงเข้าไปที่ตำแหน่งเดียวบนขาข้างซ้าย

"อ๊าๆๆ! ท่านคิดจะให้ข้าเจ็บจนตายเลยใช่ไหม? ข้าบอกจะให้ความร่วมมือแต่ท่านก็ใจร้ายเช่นนี้เลย!" เหอเซี่ยนอันร้องขึ้นมาอีกครั้ง

องค์หญิงใหญ่ที่่รออยู่ด้านนอกคิดจะพุ่งเข้ามาข้างใน แต่ผิงเหอกงก็ดึงนางเอาไว้

"ท่านบ้าไปแล้วหรอ? ไม่ได้ยินที่อันเอ๋อร์ร้องหรือไร? ฟู่จาวหนิงต้องกำลังทรมานอันเอ๋อร์แน่!"