บทที่ 1156

เหอเซี่ยนอันร้องไห้ขึ้นมา

"เจ้าร้องไห้ทำไมกัน?"

"แม่นางฟู่ หมอเทวดาฟู่ ท่านพูดจริงใช่ไหม? ท่านทำไม ท่านทำไมจึงไม่พูดเหมือนหมอคนอื่น ที่พูดออกมาอย่างยากเย็นว่าหาสาเหตุอะไรไม่พบ?"

คุณหนูรองเหอก็ตกตะลึงขึ้นมาแล้ว

"หมอคนอื่นพูดกันแบบนี้หรือ?"

"ใช่สิ มีหลายคนบอกว่ามีลมเย็นเข้าสู่ร่างกาย ต้องลองดูว่าจะไล่ลมออกไปได้ไหม แต่พวกนั้นก็ล้วนเป็นวิธีการขับลมหนาวออกจากร่างกาย ข้าฟังแล้วมันพึ่งพาไม่ได้ ตอนนี้เสี่ยวอันไม่ได้เป็นไข้หนาวสั่นเสียหน่อย ป่วยมาตั้งปีครึ่งแล้ว มาใช้แต่วิธีไล่ลมหนาวมันจะได้เรื่องได้อย่างไร?"

"อันที่จริงมันไม่ใช่อาการหนาวสั่น" ฟู่จาวหนิงบอก

"ฮือๆๆ โฮ!" เหอเซี่ยนอันร้องไห้ขึ้นมาอีก ร้องจนน่าเวทนา

"บอกกับเจ้าแล้วว่ามันรักษาได้ แล้วเจ้าจะร้องทำไมกันเนี่ย?" ฟู่จาวหนิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"มีแต่ท่านที่บอกว่าไม่ใช่ไข้หนาวสั่น!" เหอเซี่ยนอันร้องจนน้ำมูกไหลย้อย "ข้าเองก็รู้ว่าพวกเขาทำไมถึงบอกว่ามีลมเย็นเข้าสู่ร่างกาย เพราะตอนแรกสุดข้าก็โดนไข้หนาวสั่นเข้าจริงๆ แล้วยังหนักหนาเอาการด้วย ป่วยไปกว่าครึ่งเดือน ต่อมาพวกเขาตรวจไม่พบว่าขาของข้าเป็นอะไร จึงผลักภาระไปทางไข้หนาวสั่นในครั้งนั้น"

เหอเซี่ยนอัน ไม่รู้ว่าตนเองฟังพวกหมอพูดเช่นนี้มาแล้วกี่ครั้ง

ตอนแรกสุดมีหมอคนหนึ่งพูดเช่นนี้ พวกเขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แล้วก็รักษาตามวิธีไข้หนาวสั่นจริงๆ ยาเหลือนั้นกินแล้วเลือดของข้าก็ร้อนขึ้นมา ทุกวันตาแดงก่ำจมูกพ่นแต่ลมร้อน แล้วยังเลือดกำเดาไหลอีก คอหอยก็เจ็บไปหมด ไม่สบายเอาเสียเลย

ตอนที่หมอคนที่สองคนที่สามพูดพวกเขาก็ยังยอมให้อีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงตำรับยา คิดว่าถ้าใช้ยาอีกตำรับหนึ่งก็น่าจะหาย

ผลลัพธ์ยังเป็นเช่นเดิม

พอเชิญหมอมาอีก พวกเขาก็บอกไปแล้วว่ามีหมอรักษาแบบนี้มาแล้ว ไม่ได้ผลอะไรเลย ผลคือหมอพวกนั้นก็เปลี่ยนวิธีการ จากไข้หนาวสั่นเป็นลมเย็นเข้าสู่ร่างกาย บอกว่าที่หัวเข่ามีลมเย็นอยู่

ตอนนี้พวกเขาจึงโมโหขึ้นมาแล้วจริงๆ