บทที่ 1180

ตอนบ่าย ฟู่จาวหนิงไปยังจวนผิงเหอกง

ครั้งนี้องค์หญิงใหญ่ไม่ปรากฏตัวเลย

ผิงเหอกงพาคุณหนูรองเหอออกมาต้อนรับนาง

"เสี่ยวอันเมื่อวานหลังจากตื่นมาก็เอาแต่ถามพวกข้า ว่าขาของเขายังมีแมลงอยู่ไหม หรือว่ามีไข่แมลงอีกไหม พวกเราเองก็บอกไม่ได้"

คุณหนูรองเหอดูจะเหนื่อยหมดแรง รู้สึกห่อเหี่ยวจนไม่อยากทำอะไร สีหน้าเองก็ไม่ค่อยดีนัก

"เมื่อวานตอนเย็ฯข้ากินข้าวไม่ลง พอเห็นอาหารก็คิดถึงเจ้าพวกนั้นที่มุดออกจากขาของเสี่ยวอัน...โอ๊ก!"

คุณหนูรองเหอคิดว่าวันนี้จะไม่เป็นไรแล้ว แต่พอพูดถึงเรื่องนี้กับฟู่จาวหนิง นางก็อดสำรอกแห้งออกมาไม่ได้

"เอาล่ะเอาล่ะ วันนี้เจ้าก็อยู่ห่างๆ หน่อย ไม่ต้องดูแล้ว" ผิงเหอกงรู้สึกพูดไม่ออก

แต่ว่าฟู่จาวหนิงเห็นสีหน้าของเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

"ข้า ข้าเองก็กินไม่ลงเหมือนกัน" ผิงเหอกงสารภาพออกมาท่ามกลางสายตาของฟู่จาวหนิง

"อันที่จริงก็เข้าใจได้"

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดว่าอาการเช่นนี้ของพวกเขาดูอ่อนไหวเกินเหตถหรืออ่อนแอเกินไป

ถึงอย่างไรภาพแบบนั้นมันก็น่าขยะแขยงมาก

ผิงเหอกงมองนางอย่างนับถือ

"หมอเทวดาฟู่ช่างกล้าหาญเกินใครจริงๆ"

แม่นางที่หน้าตาสะสวยเช่นนี้อย่างฟู่จาวหนิง ตอนจัดการเจ้าสิ่งนั้นสีหน้านิ่งไม่เปลี่ยนเลย ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีผลข้างเคียงอะไรด้วย

"ข้าชินแล้วน่ะ คนเป็นหมอน่ะนะ เวลาผ่าตัดต้องเจอภาพเลือดสดต่างๆ มากมาย"

นี่ยังคนละเรื่องกับพวกเลือดไหลโชกเลย

ผิงเหอกงรีบเอ่ยขึ้น "วันนี้ข้ากล่อมให้ฮูหยินไม่ต้องเข้ามาแล้ว เช่นนี้หมอเทวดาฟู่จะได้รู้สึกส่วนตัวหน่อย แต่ว่าเสี่ยวอันเอาแต่ถามเรื่องขาของเขา พวกเราถ้าไม่ตอบคงจะไม่ได้ แต่ถ้าพูดออกไปก็กลัวเขาจะรับไม่ได้อีก"

ขนาดพวกเขาเห็นก็ยังรู้สึกขยะแขยงเลย เหอเซี่ยนอันไม่เห็น ถึงตอนนั้นคงจะจินตนาการเตลิดแน่ๆ