บทที่ 1185

ผิงเหอกงเองก็รีบตะโกนขึ้นมา "เตรียมม้า! เร็ว!"

เพียงครู่เดียว ม้าเร็วก็พุ่งทะยาน พุ่งตรงไปยังบ้านตระกูลหลิวเสนาบดีสรรพากร

ผิงเหอกงชี้ทาง แต่เขาก็ตามความเร็วฟู่จาวหนิงไม่ทัน ทำได้แค่ตามติดอยู่ด้านหลัง

ก่อนออกมาเขาให้คุณหนูรองเหอเรียกคนไปอีกบ้านหนึ่ง แจ้งไปยังบ้านของรองผู้บัญชาการหลิน

นายท่านหลิวเสนาบดีสรรพากรถือเป็นขุนนางใหม่ที่เพิ่งเลื่อนขั้นขึ้นมาปีนี้ ก่อนหน้าเขา เสนาบดีสรรพากรคนก่อนถูกเขาปลดออกไป

เดิมทีตระกูลหลิวกำลังรุ่งเรืองอยู่ คิดไม่ถึงว่าคุณชายน้อยหลิวจะมาเกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้ทั้งจวนหลิวล้วนปกคลุมด้วยความโศกเศร้า

เหล่าคนใช้เริ่มตระเตรียมโคมไฟผ้าขาวกันเงียบๆ ภายใต้การจัดวางของผู้ดูแลแล้ว

ฮูหยินอาวุโสหลิวไม่ชอบความอึกทึก ช่วงเทศกาลอวยพรสารทฤดูนี้จึงเลี่ยงออกจากเมืองหลวง ไปพักผ่อนที่บ้านสวนภายนอก

นางรักเอ็นดูหลานคนนี้มากที่สุด ดังนั้นตอนนี้บ้านตระกูลหลิวจึงคิดจะรอฮูหยินอาวุโสหลิวรีบกลับมาจากด้านนอก เพื่อมาดูหน้าหลานเป็นครั้งสุดท้าย

คุณชายน้อยหลิวเกาไหลตอนนี้นอนอยู่บนเตียง หน้าขาวซีดเหมือนกระดาษ

อันที่จริง คนทั้งหมดล้วนคิดมองว่าเขาตายไปแล้ว แม้ว่าหมอจะส่ายหัวถอนหายใจ บอกว่าทำได้แค่รอลมหายใจสุดท้ายเท่านั้น แต่พวกเขาก็ไม่มีใครเห็นหน้าอกของเขายุบพองเลย ไม่มีใครจับลมหายใจของเขาได้ ดังนั้น จึงรู้สึกว่าคนคงตายไปแล้ว

"เกาไหลถูกเลี้ยงดูอยู่ภายใต้เข่าของฮูหยินอาวุโสมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ยังไม่ยอมจากไป จะต้องรอให้ฮูหยินอาวุโสกลับมาก่อนแน่ๆ ลูกชายที่น่าสงสารของข้า..."

นายท่านหลิวปิดหน้าร้องไห้

ฮูหยินของเขาป่วยตายไปตั้งแต่ลูกชายอายุสามขวบ ใจของเขาเองก็มุ่งมั่นสู่เส้นทางขุนนาง ลูกชายของเขาจึงมีฮูหยินอาวุโสเลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก ฮูหยินอาวุโสก็คอยตามใจให้ท้าย ตามใจจนเกะกะระรานไปทั่ว

ภรรยารองสองคนของเขาก็เช็ดน้ำตากันอยู่ข้างๆ

"นายท่าน ฮูหยินอาวุโสอยู่กลางทางแล้ว จะต้องกลับมาทันคุณชายน้อยแน่..."

คนรับใช้ของหลิวเกาไหลคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ร้องไห้จนตาแดงก่ำ

"ลูกชายที่น่าสงสารของข้า ถ้าเจ้าจะไปก็ต้องไปกับหลินต๋านะ จะได้มีเพื่อนในเส้นทางยมโลก!" นายท่านหลิวร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง

หลินต๋าเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนของลูกชายเขา ลูกชายของรองผู้บัญชาการหลินทหารคุ้มครองเมือง ได้ยินว่า รองผู้บัญชาการหลินไปทำงานนอกเมืองหลวง ตอนนี้หลินต๋าเองก็เหลือลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วด้วย ไม่รู้ว่าจะรอจนพ่อของเขากลับมาดูใจได้ไหม

ส่วนศพของเด็กอีกสี่คนก็ตัวเย็นชืด แข็งทื่อไปหมดแล้ว