บทที่ 1228

ครอบครัวนี้กับพระชายาองค์ชายสองถือว่าเป็นญาติกันอยู่ แม้จะไม่ได้สัมพันธ์ใกล้ชิดนัก แต่เพราะตำแหน่งขุนนางที่ท่านผู้เฒ่ามีอยู่นั้นยังมีประโยชน์อยู่ พระชายาองค์ชายสองปกติจึงยังพอไปมาหาสู่กันบ้าง

พระชายาองค์ชายรองวันนี้ไม่ได้มา นางเดิมทีครรภ์ยังไม่มั่นคง แน่นอนว่าไม่มีทางมาสถานการณ์แบบนี้ แต่องค์ชายสองมาแล้ว

ตอนที่เหอเซี่ยนอันเดินเข้าไปในศาลาตั้งศพ องค์ชายสองก็เพิ่งมาถึง

เขาได้ยินคนข้างๆ ร้องขึ้นอย่างตกตะลึง

"นี่ นี่ไม่ใช่คุณชายน้อยเหอหรือ?"

"ขาของคุณชายน้อยเหอทำไมจึงเดินได้แล้วกัน?"

"ได้ยินว่าจวนผิงเหอกงเชิญหมอเทวดาไปรักษานี่นา"

องค์ชายสองพอได้ยินประโยคนี้ จึงค่อยๆ หันหน้ามองมา และก็เห็นเหอเซี่ยนอันเดินเข้ามาจริงๆ

หมอเทวดา?

องค์ชายสองคิดถึงฟู่จาวหนิงขึ้นมาทันที

เขาหลายวันนี้หาตัวฟู่จาวหนิงไม่เจอมาตลอด น่าจะเพราะหาตัวไม่เจอ ดังนั้นจึงยิ่งยึดติด บวกกับพระชายาองค์ชายเองก็ตั้งครรภ์ เขาไปแตะตัวนางไม่ได้เลย จึงยิ่งรู้สึกปรารถนาต่อตัวหญิงสาวขึ้นไปอีก ในหัวเองพอมีเงาของฟู่จาวหนิง พวกอนุภรรยาในเรือนหลังก็ไม่อยู่ในสายตาแล้ว

แล้วในจวนอ๋องพระชายาองค์ชายสองเองก็จับตามองอย่างเข้มงวด ไม่ยอมให้นางที่เพิ่งตั้งครรภ์แล้วเขาก็ดอดหนีไปหาอนุภรรยาพวกนั้น ในใจเขาจึงอดกลั้นเหมือนไฟสุม

แต่ถ้าไม่มีฟู่จาวหนิง องค์ชายสองยังรู้สึกว่าตนเองพอทนไหว เขาเองก็ไม่ได้เป็นคนมีความใคร่อะไรขนาดนั้น

เขาเองก็อยากจะมีคนที่ทำให้เขามีความสุขได้บ้างเหมือนกัน

"เซี่ยนอัน?"

"คารวะองค์ชายสอง"

องค์ชายสองมองเด็กหนุ่มคารวะให้ตนเองอย่างเป็นแบบแผน รู้สึกตกตะลึงขึ้นมา

เหอเซี่ยนอันไม่ใช่แค่ขาดีขึ้น แต่เขายังดูเติบโตขึ้นแล้วด้วย รู้ความขึ้นแล้ว