บทที่ 1235

เสิ่นเสวียนเดิมทีจะยื่นมือเข้าไปห้ามนางด้วยสัญชาตญาณ แต่พริบตานี้จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ พวกเขาไม่รู้ว่าเสิ่นเชี่ยวเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเขา

ตอนนี้จึงยังไม่ควรไปแตะตัวนาง

ตอนที่ความคิดนี้แล่นขึ้นมา ก็เข้าไปห้ามไม่ทันแล้ว

พวกเขาตอนนั่งขึ้นมาก็รู้สึกเหมือนฟ้าหมุน

เสิ่นเชี่ยวกุมหัว พิงไปที่หน้าอกของฟู่จิ้นเชิน

ฟู่จิ้นเชินมือหนึ่งโอบนางไว้ ส่วนอีกมือหนึ่งกำข้างเตียงแน่น พยายามแบกรับอาการมึนหัวนี้ไว้สุดชีวิต

"หัวของพวกท่านยังมีแผลอยู่"

เสิ่นเสวียนหันหน้าไปมอง ด้านนอกก็เห็นเซียวหลันยวนจูงฟู่จาวหนิงพุ่งเข้ามาด้วยวิชาตัวเบา

และไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงร้อนรน หรือว่าเขาที่ร้อนรน

"คุณ ข้าเหมือนนึกเรื่องดีดีออกเรื่องหนึ่ง จาวหนิง จาวหนิงน่ะ!"

เสิ่นเชี่ยวอาการมึนงงยังไม่หายไป แต่ก็เงยหน้าขึ้นมองฟู่จิ้นเชินอย่างทนไม่ไหว น้ำตาอาบเต็มหน้า

"คุณ ลูกสาวของพวกเรา นางยังอยู่ที่แคว้นเจา! ข้าจะกลับไป ข้าจะกลับไป..."

นางพูดแล้วคิดจะเลิกผ้าห่มลงจากเตียง

ตอนที่ฟู่จาวหนิงเข้ามาก็ได้ยินสองประโยคนี้เข้าพอดี นางสีหน้าชะงักไป

เซียวหลันยวนเองก็ได้ยิน เขาปล่อยมือ จ้องมองนาง

ดูท่าวิชาแพทย์ของนางจะยอดเยี่ยมมากจริงๆ

พอลงมือ ฟู่จิ้นเชินกับฟู่หลินซื่อก็นึกออกแล้ว

เสิ่นเสวียนเดินไปอยู่ข้างตัวฟู่จาวหนิง

"ตอนที่เขาเพิ่งลืมขึ้น ก็เรียกชื่อของเจ้าเหมือนกัน"

ดังนั้น สามีภรรยาคู่นี้รู้สึกผิดลูกสาวของตนเองมากใช่ไหม? พอจำทุกอย่างได้ คนแรกที่คิดถึงก็คือลูกสาว

เสิ่นเสวียนตบลงบนบ่าฟู่จาวหนิง

"จะถามพวกเขาตอนนี้ไหม? ถ้าหากเจ้าไม่ไหวก็กลับไปก่อนเถอะ ข้าจะถามให้"

เขาไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงตอนนี้จะรู้สึกอารมณ์ซับซ้อนเกินไปไหม ไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับพ่อแม่อย่างไร

แต่ฟู่จาวหนิงเพียงไม่นานก็ได้สติกลับมา ส่ายหัว