บทที่ 1239

นางมองไปทางเสิ่นเสวียนด้วยสัญชาตญาณ

เสิ่นเสวียนสายตาลุ่มลึก

ตอนนี้น้องสาวกำลังอยู่ตรงหน้า แต่เขารู้ว่าจะยังทำเป็นรู้จักไม่ได้ชั่วคราว เรื่องที่เซียวหลันยวนติดพิษยังสับสนอยู่เลย

แต่เขาก็ชื่นชมมาก เพราะพบว่าน้องสาวเองก็ไม่ใช่คนโง่ ที่จะยอมรับคนตระกูลหลินเป็นพ่อแม่

"ตอนนั้นคนตระกูลหลินไม่ดีกับฮูหยินอย่างมาก ตอนที่ฮูหยินแต่งกับข้า ในบ้านก็ไม่มีทรัพย์สินเงินทองเลย แล้วยังมีพวกญาติหน้าด้านๆ มาอาศัยอยู่ที่บ้านด้วย พวกเขานอกจากบางครั้งจะออกมาขอข้าวขอน้ำขอของใช้แล้ว ปกติก้ไม่เคยจะมาเยี่ยมเยือน แต่ตอนที่ข้ามีชื่อขึ้นในเมืองหลวง แล้วยังช่วยชีวิตองค์จักรพรรดิไว้ พวกเขาจู่ๆ ถึงได้มีไมตรีจิตขึ้นมา"

ฟู่จิ้นเชินพูดถึงตรงนี้ ก็มองฟู่จาวหนิงอย่างกังวล

เขาเดิมทีก็รู้สึกว่าหลังจากพูดเรื่องพวกนี้แล้ว จะมาถามสถานการณ์ในบ้านอย่างละเอียดต่อ แต่ตอนนี้พอพูดถึงพวกญาติหน้าด้านที่เข้ามาอาศัยในบ้านด้วยเหล่านั้น เขาก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

"เจ้าอยู่ในบ้านนั้นมาหลายปี คนพวกนั้นคงจะรังแกเจ้าด้วยใช่ไหม? แล้วปู่ของเจ้าล่ะ?"

น้ำเสียงเขาตอนที่ถามคำถามนี้สั่นเครือขึ้นมา

เขาแค่คิด ก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงหลายปีนี้คงไม่ได้มีชีวิตที่ดีแน่ ทำเอาเขาดวงใจเหมือนถูกมีดเชือดเฉือน

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง จึงตอบกลับมาอย่างใจเย็น

"รังแกมาไม่น้อยเลย แต่ว่าตอนนี้ถูกข้าไล่ออกไปหมดแล้ว ท่านปู่เองก็อยู่ที่บ้าน" กับเสี่ยวเฟย

ตอนนี้พวกเขายังไม่พูดถึงเสี่ยวเฟย

ประสบการณ์สิบกว่าปีของพวกเขา แล้วก็ความจริงในอดีต ชั่วขณะหนึ่งคงพูดให้จบได้ยาก

เหมือนว่าจะเป็นสิ่งสำคัญมากทั้งสิ้น แต่ก็ไม่มีวิธีที่จะพูดออกมาได้หมดในคราวเดียว

"เจ้า เจ้าคงจะลำบากเอามากๆ" ฟู่จิ้นเชินดวงตาแดงรื้น