บทที่ 1241

ความทรงจำก่อนหน้านี้บอกนาง ว่าฟู่จาวหนิงเป็นหมอเทวดา แต่ตอนนี้พอสัมผัสได้ถึงวิชาแพทย์ของนางอย่างแท้จริง เสิ่นเชี่ยวก็อารมณ์ซับซ้อนขึ้นมา แต่ที่แจ่มชัดที่สุดคือความภาคภูมิใจ

นี่คือลูกสาวของนาง นางภาคภูมิใจมากจริงๆ ภูมิใจเอามากๆ

แต่ก็ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงต้องเจอเรื่องลำบากมาแค่ไหน ถึงได้กลายมาเป็นหมอตั้งแต่อายุยังน้อยแค่นี้ นางรู้สึกสะอื้นที่จมูกขึ้นมาอีกแล้ว

ฟู่จิ้นเชินพอเห็นภรรยาผ่อนคลายลงมา ก็รู้สึกอาการปวดหัวของนางน่าจะบรรเทาลงแล้ว

เขาจึงพูดต่อว่า "ความทรงจำในงานเลี้ยงของฮูหยินมีถึงแค่นี้ ตอนที่นางตื่นมาอีกที ก็เห็นว่าตนเองถือชามยาพิษนั่นไว้แล้ว ยืนอยู่ข้างเตียงอ๋องเจวี้ยนที่ยังเล็ก คนมากมายหลั่งไหลเข้ามามองนาง คนทั้งหมดพูดกันว่านางกรอกยาพิษใส่อ๋องเจวี้ยน ไม่มีใครให้โอกาสนางได้อธิบายเลย"

น้ำตาเสิ่นเชี่ยวไหลลงมาอีกครั้ง

"ข้าคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตอนนั้นตัวเองไปอยู่ที่นั่นตอนไหน แต่ว่า ข้าไม่น่าจะใช้คนที่ทำร้ายใต้ฝ่าพระบาท"

"และเพราะนางก็อธิบายอะไรไม่ได้ ดังนั้นจึงถูกคุมตัวเข้าไปในคุกใหญ่ หลังจากข้ารู้เรื่องนี้ จึงไปขอร้ององค์รัชทายาท ให้ขอเวลาข้าหน่อย ให้ข้าได้ตรวจสอบความจริง องค์จักรพรรดิตอนนั้นก็ทั้งโมโหทั้งลนลาน จึงไม่สนใจอะไรพวกเรา ทั้งใจโถมเข้าไปหาใต้ฝ่าพระบาทตัวน้อยที่ถูกพิษเล่นงาน บอกแค่ว่าก่อนหน้าที่จะช่วยใต้ฝ่าพระบาทตัวน้อยได้ ชีวิตของพวกเราจะปล่อยเอาไว้ก่อน"

"ต่อมาข้าไปที่คุกเพื่อพบฮูหยิน ฮูหยินนึกออกเรื่องสาวใช้คนนั้น ข้าเองก็รู้สึกว่านางน่าสงสัยมาก จึงเตรียมจะเริ่มตรวจสอบนาง"

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเซียวหลันยวน

อดพูดไม่ได้เลย ฟู่จิ้นเชินตอนนั้นก็ฉลาดมาก เขาเองก็หาทิศทางตรวจสอบได้ถูกต้องรวดเร็ว

น่าจะเพราะตรวจสอบถูกทาง จึงได้เกิดเรื่องขึ้นกระมัง?

"แต่ว่าองค์รัชทายาทตอนนั้นให้ข้อมูลข้ามาเรื่องหนึ่ง บอกว่าสาวใช้คนนั้นออกจากเมืองหลวงไปตั้งแต่ตอนกลางคืนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ยังบอกว่าสาวใช้คนนั้นเป็นไปได้มากว่าจะมีสัมพันธ์ทางสายเลือดที่แท้จริงกับฮูหยิน พวกเราตอนนั้นก็รู้สึกว่า ก่อนหน้าที่จะได้ถามเรื่องครอบครัวของฮูหยินอย่างชัดเจน จะทำการบุ่มบ่ามไม่ได้ เพื่อไม่ให้ญาติที่แท้จริงของฮูหยินต้องเดือดร้อนไปด้วย"

กลับมาเป็นเสิ่นเสวียนที่สีหน้าซับซ้อน