บทที่ 1250

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ ยิ่งไปกว่านั้นการที่องค์จักรพรรดิจู่ๆ ก็แอบเข้ามาในตำหนักบรรทมนาง ทำให้ในใจนางรู้สึกหวาดกลัวอยู่

"องค์จักรพรรดิ ข้า ข้าไม่รู้ว่าเขาคืออ๋องเจวี้ยน ข้าแค่มองเขาเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเท่านั้น"

"โอ๋? เจ้าไม่รู้หรือ?"

"ใช่แล้ว เขาไม่ใช่ว่าช่วยชีวิตข้าไว้วันที่ข้ากลับวังมาหรอกหรือ? ข้าก็แค่อยากจะขอบคุณเขาอยู่ตลอด แต่เขาเองก็แปลกคน ไม่เข้าวังเพื่อขอพบ แล้วก็ยังไม่บอกข้าด้วยว่าต้องการอะไร ข้าเองก็ไม่ใช่พวกที่จะติดค้างบุญคุณคนอื่นไปเรื่อยๆ ด้วย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพูดไปด้วย พลางขยับตัวเข้าด้านในอย่างระมัดระวังตัวไปด้วย ห่างจากองค์จักรพรรดิให้มากหน่อย

"แล้วครั้งนี้ที่เจ้าไปพบเขา พูดอะไรไปบ้าง? มีคำพูดที่ว่าบุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยชีวิต ฝูอวิ้น เจ้าคงไม่ได้คิดจะแต่งงานกับอ๋องเจวี้ยนเพื่อตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตเขาใช่ไหม?"

เสียงองค์จักรพรรดิยังเรียบสงบ นั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงไม่ขยับ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับรู้สึกแปลกประหลาดมาก

องค์จักรพรรดิคิดจะทำอะไรกันแน่? เขาต้องการให้นางจดจำบุญคุณนี้ หรือว่าไม่ต้องตอบแทนบุญคุณนี้กัน?

นางแอบคิดไปด้วย พลางตอบคำถามขององค์จักรพรรดิอย่างละเอียดไปด้วย

"องค์จักรพรรดิ ตอนข้ายังเล็กท่านเคยพูดกับข้า ว่าพอข้าอายุสิบแปดปีแล้วกลับมาเมืองหลวงจักรพรรดิ ข้าก็ควรจะอภิเษกได้แล้ว"

องค์จักรพรรดิขานอืมกลับมาอย่างไม่มีความหมาย "ข้าเคยพูดไว้จริงๆ"

"ดังนั้นข้าจึงจึดจำคำพูดของท่านเอาไว้ตอลด สิ่งที่องค์จักรพรรดิบอก ข้าเองก็ต้องทำตามสิ แต่ข้าเป็นองค์หญิงใหญ่ของต้าชื่อ เป็นน้องสาวองค์จักรพรรดิ ต่อให้จะเป็นเรื่องอย่างการอภิเษก ก็ต้องคิดแทนองค์จักรรพรรดิด้วย ราชบุตรเขยที่ข้าต้องการ ก็ต้องเป็นคนที่มีประโยชน์ต่อองค์จักรพรรดิจึงจะถูก"

"เจ้าเองก็คิดเช่นนี้หรือ?" องค์จักรพรรดิถาม

"แน่นอน องค์จักรพรรดิ ข้าเองก็รู้มาตลอด ว่าในฐานะที่เป็นคนของราชวงศ์ บนบ่ามีภาระที่ต้องแบก จะทำการบุ่มบ่ามตามใจมิได้ ข้าเองก็หวังจะให้แผ่นดินต้าชื่อมั่นคงเป็นปึกแผ่น ตำแหน่งองค์จักรพรรดิมั่นคงไม่สั่นคลอน ดังนั้น ข้าจึงไม่เคยมีความคิดเรื่องความรู้สึกส่วนตัวอะไร"

ฝูอวิ้น เจ้าคิดได้เช่นนี้คือดีมากจริงๆ