บทที่ 1252

ชื่อเสียงหมอเทวดาฟู่ แทบจะลือไปทั่วเมืองหลวงต้าชื่อแล้ว

เหอเซี่ยนอันสามารถใช้สองขาเดินเหินได้ปกติ ก็ทำเอาคนที่รู้อาการป่วยของเขาต้องถลึงตาอ้าปากค้าง

ต้าชื่อมีหมอตั้งมากมาย รวมถึงหมอหลวงก็ยังรักษาขาที่พิการไม่หาย แต่แค่ไม่กี่วันก็รักษาหายได้แล้ว

และคุณชายตระกูลหลินกับตระกูลหลิว เดิมทีก็มีคนมากมายกำลังรอจัดงานศพให้แล้ว เพราะล้วนพูดกันว่าไม่รอดแน่นอน

แต่รออยู่หลายวัน ประตูบ้านทั้งสองตระกูลก็ไม่ได้แขวนโคมขาวเสียที

ตอนประชุมเช้า นายท่านหลิวกับรองผู้บัญชาการหลินก็ไป ทั้งสองคนดูสีหน้าไม่มีความโศกเศร้าเลย

เหล่าขุนนางจึงอดเข้าไปสอบถามไม่ได้

นายท่านหลิวกับรองผู้บัญชาการหลินก็ไม่ปิดบังอะไร ลูกชายบ้านของตนเองยังไม่ตาย คงจะมาบอกว่าตายแล้วไม่ได้สิ อัปมงคลตาย

ดังนั้นพวกเขาจึงพูดว่า "ไม่ต้องกังวลถึงชีวิตแล้ว แค่ตัวคนยังต้องคอยพักฟื้นต่อ"

"ถึงอย่างไรก็บาดเจ็บอยู่ ถัดจากนี้คงต้องคอยให้เด็กคนนั้นอยู่แต่ในบ้านแล้วดูแลให้ดี"

พวกเขาพูดเช่นนี้ นั่นก็คือช่วยชีวิตไว้ได้แล้ว

องค์จักรพรรดิเองก็ได้ยินเรื่องเหล่านี้ด้วย

ที่นี่ถึงอย่างไรก็คือต้าชื่อ จะอย่างไรเขาก็เป็นองค์จักรพรรดิพอส่งคนไปตรวจสอบ ก็พบว่าอาการป่วยของไท่ไท่อาวุโสถูกรักษาแล้ว และก็ยังตรวจเจอชื่อฟู่จาวหนิงอีก

คนที่ฟู่จาวหนิงช่วยเอาไว้ในช่วงมาถึงเมืองหลวงไม่กี่วันนี้ ก็ถูกตรวจสอบออกมาหมดแล้ว

องค์จักรพรรดิปีที่แล้วก็ส่งคนไปตรวจสอบอ๋องเจวี้ยนทางนั้น รู้ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นคนอย่างไร ชื่ออะไร พอเป็นเช่นนี้จึงนำมาเทียบกันได้แล้ว

"คิดไม่ถึงเลย ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนแคว้นเจาจะมายังเมืองหลวงจักรพรรดิต้าชื่อ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นเสิ่นเสวียนที่เชิญมาอีก"

ความอยากรู้อยากเห็นต่อตัวฟู่จาวหนิงขององค์จักรพรรดิตอนนี้ยกระดับขึ้นสูงมาก

อ๋องเจวี้ยนเดิมทีก็เป็นคนที่ดึงดูดสายตาทั้งใต้หล้าอยู่แล้ว พอแต่งงานกับเขา แล้วยังเกี่ยวข้องกับเสิ่นเสวียนอีก ซ้ำยังรักษาคนไปตั้งมากมาย ฟู่จาวหนิงฟังแล้วดูยอดเยี่ยมเอามากๆ

ขุนนางที่ปรึกษาของเขาก็จุ๊ปากทึ่ง