บทที่ 1254

ซือถูไป๋ตกตะลึงไปแล้ว

แต่เขาก็เข้าใจขึ้นมาได้ทันที

ฟู่จาวหนิงน่าจะเจอกับหมอเจี่ยแล้ว และเห็นเอ็นมังกรหยกแล้วด้วย

ไม่รู้ว่านางใช้วิธีการไหน จึงทำให้หมอเจี่ยมอบเอ็นมังกรหยกให้นาง

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เขาตอนนี้ก็เสียโอกาสที่จะเอาวัตถุดิบยานี้ให้ฟู่จาวหนิงไปแล้ว

เหมือนจะช้าไปก้าวหนึ่ง

หรือนี่จะเป็นวาสนาที่มักจะคลาดกันอยู่ตลอดของพวกเขา? ซือถูไป๋รู้สึกขมขื่นในใจ

"นี่ เจ้าเด็กน้อย ข้าได้ยินว่าตาแก่หน้าด้านของบ้านเจ้าจะเบีบให้เจ้าเป็นราชบุตรเขยหรือ เจ้ายังไม่รีบไปทำคะแนนต่อหน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอีก?"

ผู้อาวุโสจี้มองสภาพซือถูไป๋ แล้วก็อดกระทุ้งขึ้นมาคำหนึ่งไม่ได้

ดูเหมือนองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก่อนหน้านี้ก็ให้ความสำคัญกับเขาอยู่นะ ยังดูมีโอกาสอยู่

ในสมองซือถูไป๋ปรากฏใบหน้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น แต่ไม่นานก็ถูกใบหน้าฟู่จาวหนิงเข้ามาทับแทนที่ เขาปวดใจเหลือเกิน

ถ้าหากเจอกับองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก่อน บางทีอาจจะอยู่ในใจเขาไปแล้ว

แต่ความรักบนโลกมนุษย์ทำไมถึงไม่อยู่ในการควบคุมแบบนี้กัน? หลายวันนี้เขาหาฟู่จาวหนิงไม่เจอ รู้สึกแต่ว่าโลกใบนี้มันว่างเปล่าเสียเหลือเกิน

"ผู้อาวุโสจี้" เขาขวางผู้อาวุโสจี้ไว้อีกครั้ง "ช่วงนี้ต้าชื่อกำลังลือกันว่า ใบหน้าของอ๋องเจวี้ยน..."

เขาเองก็ได้ยินมา บอกว่าใบหน้าอ๋องเจวี้ยนเหมือนผีไปแล้ว น่ากลัวเอามากๆ

"แล้วเจ้าจะไปฟังเรื่องนั้นทำไมกัน?"

ผู้อาวุโสจี้มองหน้าเขา จุ๊ปากขึ้นมา "เจ้าคิดว่าพออ๋องเจวี้ยนหน้าตาพังยับแล้ว ตอนนี้เจ้าคิดจะใช้ใบหน้าที่หล่อเหลาเอาชนะเขาอย่างนั้นหรือ?"

ซือถูไป๋รู้สึกเหมือนถูกเปิดโปงขึ้นมา

"ในสายตาเจ้า ศิษย์ของข้าเป็นคนตื้นเขินแบบนั้นหรือ? แต่งงานกับคนที่หน้าตา?"

ผู้อาวุโสจี้ส่ายหัวถอนใจ สะบัดมือเขาออก เดินจากไปเอง